ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡੇ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੱਖੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਏ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਭੇਟ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੁੱਤੇ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਾਮੋਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ; ਹਰੀ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ, ਸੰਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸ਼ੁਭ ਕਿਰਿਆ ਸੁਣ।” ਪਹਿਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਵਚਨਬੱਧ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: “ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ ਜੋ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨਾ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ-ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੈਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਤਸਪ੍ਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੁਦੱਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਨੇ ਦੁਵਿਧਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਜਨ ਰਚਦਾ ਸੀ। ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਜਨ ਰਚਿਆ? ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ?” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਥੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਭਜਨ ਰਚਿਆ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਤੱਤ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੋ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ।” “ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ; ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” “ਤੁਸੀਂ ਕਛੂਆ ਅਤੇ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰੇ; ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵਜਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਚਯੁਤ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੈ ਨਹੀਂ।” “ਹੇ ਨਰਸਿੰਘਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵਾਮਨ, ਹੇ ਜਮਦਗਨੀ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਬੁੱਧ, ਕਲਕੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਦਮਨਾਭ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਅਮਰਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਦਰਿਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਹੇ ਨਰਸਿੰਘਾ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਕੁਰਮਾ, ਪਹਾੜ-ਸਮਾਨ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਮਤਸਯਾ, ਸਮੁੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਅਨੰਤ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਤੇਰਾ ਇਹ ਕਰਤਬ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਸਰੀਰਤਾ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ; ਇਹ ਧਿਆਨ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਪੁਰਾਤਨ।” “ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਦਿ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਵਿਭਾਜਿਤ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਧੀ ਦਿਓ।” “ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਸਰੀਰਵੰਤ ਅਤੇ ਅਸਰੀਰਵੰਤ, ਹੇ ਹਰੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਕੂਬੜ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਆ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਆਇਆ, ਅੰਬ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਕੂਬੜ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਅੰਬ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਕੂਬੜ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਚਦੇ-ਸੋਚਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ, ਹੇ ਹਰੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮ੍ਰਦੁ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਿਲ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ,” ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: “ਜਦ ਮੈਂ ਆਇਆ, ਇਹ ਅੰਬ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਕੂਬੜ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਕੂਬਜਕਾਮਰਾ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇੱਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਸ਼ੁ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਦੇਵਯਾਨ ਵਾਹਨ ਮਿਲਣਗੇ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।