ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਨ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਯਜ्ञ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ 'ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜੌਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਇਹ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਆਟੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ, ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਨਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਏਕਾਦਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਪਰਬਤਾਂ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਨੂੰ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਬੀਜਾਂ ਸਮੇਤ, 'ਪ੍ਰਿਯਦੱਤਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਤ, ਚੌਵੀ ਤੱਕ, ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਪਸ਼ੂ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੰਗੂਠੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਮੱਧਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਕੋਲ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਘਟਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲਾਂ ਅਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਕਹੋ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦਾਮੋਦਰ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ; ਹਰੀ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰੱਖੋ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਕੀ ਕੁਸ਼ਲਮਈ ਕਾਰਜ ਹੋਏ। ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੰਗ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਕੀ ਦਿਵਾਂ?" ਰਾਜਾ ਬੋਲੇ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ ਜੋ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੀਰਘਾਯੁ, ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰੂਪ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਉਹ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਥੋਂ ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਤਸਪ੍ਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਵਿ਷ਣੁਦੱਤ ਨੇ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਿਮਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਤੁਤੀ ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ? ਅਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ?" ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।" ਰਾਜਾ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਦੋਹਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੈਯਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰਲੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਦੇਵ ਹੋ, ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਵੇਦ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਹੇ ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਅਨੇਕ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਰਣਨਯੋਗ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਕਛੂਏ ਤੇ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਰਵਜਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਨੇਕ ਜਨਮ ਕਥਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਨ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵਾਮਨ, ਹੇ ਜਮਦਗਨੀ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਬੁੱਧ, ਕਲਕੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਨਾਰਾਇਣ, ਪਦਮਨਾਭ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਕਛੂਏ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤ ਵਰਗਾ, ਮੱਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਅਤੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ; ਇਹ ਧਿਆਨ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਆਦਿ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਾਇਮਾਨ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਭਾਜ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਿਧੀ ਦਿਓ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਤੇ ਅਸਰੀਰ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।