ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸ੍ਰੱਧਾ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਧਰਣੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਦਰਜਾ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਸਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਨੇ ਇਹੀ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਕੁੰਤਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਚਕਰਵਰਤੀ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚਤਮ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਵਰਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਰਤ ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਤਪਸ ਨੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਧਰਤੀ ਵਰਤ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਅਸ਼ਚਰਜ ਚਟਾਨਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਖੜਾ ਹੈ—ਉਥੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਟਨਾ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੇਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੋਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਕਿ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਅਗਸਤਯ ਮੁਨੀ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਵਜ ਸਫੈਦ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪੁਨੀਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ, ਦਿਖਣ ਅਤੇ ਨਾ-ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਭੇਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਨਾ ਦਿਨ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਵਿਚਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਸਵਰਗ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਸੂਰਜ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਸ਼ੁਪਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗਊਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਸীম ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਅੱਠ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਇੱਕ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਸੀ, ਉਪਰ ਪੰਛੀਆਂ ਉੱਡਦੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਮਰਦ ਸਨ, ਜੋ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦ੍ਰਵੀ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: “ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਇਹ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਫਸ ਗਏ?” ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਇਉਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਦੇ ਰੰਗ ਸਫੈਦ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?” ਇਹ ਕਹਿਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜਾਗੋ!” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਡਰ ਨਾ ਕਰ।” ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ, ਥਿਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਪੰਜ ਪੁਰਸ਼ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਾਕੂ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਦ ਲੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਹਿਲ ਉੱਤਮ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵ ਸਨ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਗੁਣ ਸਨ, ਹਰ ਇਕ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਔਰਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿ ਗਈ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਵਾਲਾ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੁਰਤੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੇਖੀ, ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਅਸੀਂ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।” “ਭਾਵੇਂ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਿਤਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਲਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ “ਅਹੰ” ਨਾਮ ਦਾ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਮਝ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ “ਮਨੋਹਵ” ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।