ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਚਾਰ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਲਿਆਂ ’ਚ ਹਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਚਾਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਾਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਨਿਦ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹਰੀ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੂਰਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਜਾਗ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਜ੍ਞ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ’ਤੇ ਕੀਤਾ, ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਹਰੀ ਦਾ ਮੂਰਤ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਵੈਦਵਾਨ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਪੂਰਾ ਰਾਜ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਦਾ ਬੁਰਾ ਅੰਜਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਨੂੰ। ਚਾਹੇ ਅਚਾਰਯ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਰਗ ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਅਚਾਰਯ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਫਿਰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਧਰਣੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਾ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਅਤੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇਹਯ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਤੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਕੁੰਤਲ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਚਕਰਵਰਤੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹੀ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਤਦ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਰਵੋਚ ਧਰਤੀ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਉੱਤੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਰਤ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਤਪਸ ਨੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਚਟਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਵਟਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਵਰਤ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਯਾਦ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵੀ ਕੋਈ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਦੋਂ ਅਗਸਤਿਆ ਮੁਨੀ ਮੁੜ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਭਾਗਵਤ, ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀ ਕਰੀਏ ਕਿ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਦੇ ਭੇਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਦਿਨ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਾਂ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਸਵਰਗ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਸੂਰਜ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਸ਼ੁਪਾਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਅੱਠ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਇੱਕ ਨਦੀ, ਅਤੇ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤਿੰਨ ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਿਆਂ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਉਤਪਾਤੀ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਫਸ ਗਏ?" ਜਦ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਸਰਵੋਚ ਪੁਰਖਾ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ—ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਲਾ—ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾਗ!" ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਔਰਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ।" ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਾਕੂ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਹਲ ਉੱਚੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋਰ ਦੁਸਟ ਲੋਕ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।