ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਵਰਾਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਤੁਰੰਤ ਅਮੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਵੀਰਧਨਵਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ, ਸੰਵਰਤ ਦੇ ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਉਂ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਇਕ-ਇਕ ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਵਾਕਿਆ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸੋ।' ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਕਾਫੀ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਲੈ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸਯਮ ਧਾਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।' ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਵਾਸਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਇੰਝ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵੀਰਧਨਵਨ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਰਾਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤਦ ਦੇਵਰਾਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁੰਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ, ਰਾਜਨ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।' 'ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ—ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਤਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਰਾਹ (ਸੂਰ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕੱਢਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹੋ, ਜਨਾਰਦਨ ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?' ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਰਾਤਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਭੋਗੀ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ austerity (ਤਪੱਸਿਆ) ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।' ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਮਗਰ ਆਏ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਲੋਕ (ਸਤ੍ਯਲੋਕ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੌਤ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਯਜਮਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ? ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਧਨ, ਆਯੁ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ—ਚਤੁਰਭੁਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਅਮੋਲਕ—ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ) ਨੇ ਮੱਛ (ਮੱਛੀ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਸਮੇਂ ਮੰਦਰ ਪર્વਤ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੂਪ ਕੁਛ (ਕੱਛੂਏ) ਵਜੋਂ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵਰਾਹ (ਸੂਰ) ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠਾਇਆ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤੀਜਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੂਪ ਹੈ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਜੰਘਾਂ ਦੀ, ਵਿਸ਼ਵਭੁਜਾ ਦੀ ਕਮਰ ਦੀ, ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਸ਼ਿਤਿਕੰਠ ਦੇ ਗਲੇ ਦੀ, ਪਿੰਗਕੇਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ, ਅਸੁਰ-ਸੰਘਾਰਕ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ, ਜਲ-ਸਰੂਪ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਲਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਓ। ਉਸ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਰਸਿੰਹ ਮੂਰਤੀ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ—ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਬਾਂਸ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਤਸਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨਾਮਕ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਤਸਾ ਸੀ। ਵਤਸਾ ਜਦ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਹਾਥੀ ਲੁੱਟ ਲਏ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ।