ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਸ্নਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਰਾਤ ਭਰ ਵਿੱਧੀ-ਵਿੱਧੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ "ਓਮ, ਕਛੁਆ ਨੂੰ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਰ ਨੂੰ "ਨਾਰਾਯਣ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੇਟ ਨੂੰ "ਸੰਕਰਸ਼ਣ", ਗਲੇ ਨੂੰ "ਵਿਸ਼ੋਕ", ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ "ਸੁਬਾਹੂ", ਅਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ "ਮਹਾਬਲੀ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਘੜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਦਰਤੀ ਪਦਾਰਥ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਛੁਆ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ ਬਣਾਕੇ, ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪੂਰੇ ਘੜੇ ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਕਛੁਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਦਿ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਧਰਮ-ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਭਗਵਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਰਾ੍ਹਾ ਦੇ ਆਦਿ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ।" ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਨਿਸ਼ਚੈ ਅਤੇ ਸ্নਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਧੂਪ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਰੱਖੇ। ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ "ਓਮ ਵਰਾ੍ਹਾ", ਕਮਰ 'ਤੇ "ਮਾਧਵ", ਪੇਟ 'ਤੇ "ਕਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਯ", ਛਾਤੀ 'ਤੇ "ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ"—ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ 'ਤੇ "ਸਰਵਜ੍ਯ", ਸਿਰ 'ਤੇ "ਭੂਤਪਤੀ", ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ "ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ", ਚਕ੍ਰ 'ਤੇ "ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ", ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ 'ਤੇ "ਅਮ੍ਰਿਤ-ਉਤਪੰਨ"—ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਪਕ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਪাত্র ਰੱਖੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ। ਫਿਰ, ਘੜੇ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਏ। ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਠਾਇਆ—ਮਾਧਵ, ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਵਰਾ੍ਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ। ਪਾਤ੍ਰ ਉਪਰ, ਜੋ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਘੜੇ ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖੋ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹਰੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੋ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਗਲਮਈ ਭੋਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵੇਲੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਰੂਪ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ, ਧਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਤੁਰੰਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਭਾਗਾ ਤੁਰੰਤ ਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਭਾਗ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਵੀਰਧਨਵਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸੰਵਰਤਾ ਦੇ ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਧਿਆਇਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਕਿਉਂ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ, ਮਾਂ-ਵਿਛੋੜੇ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੇਖੇ। ਹਰੇਕ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਪੰਜ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸੋ।" ਸੰਵਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਉਕਤ-ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਸਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹੋ।" "ਹੁਣ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਯਮ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੋ; ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਧਨਵਨ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਪੈਰ ਹੇਠ, ਉਹ ਹਿਰਣ-ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਾਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਿਆਂ, ਉਹ ਦੇਵਰਾਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰਾ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਵਿਥਾ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸਾਧੂ ਦੇਵਰਾਤਾ ਨੇ ਰੋ ਰਹੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਤਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਵਰਾ੍ਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਸੀ," "ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ ਉਧਾਰ ਲੈਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਵਰਤ, ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਆਦਿ-ਸਥਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।