ਸਤੀਤਪਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਮੁਨਿ, ਕਰਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਭੇੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੱਥਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਰਮ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਨਿਭੇੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਸਤੀਤਪਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਤਾਂ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਨਾਂ ਰਹਿਤ, ਵੰਸ਼ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਅਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਜੋ ਸਭ ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੇਦਕ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਾਵ ਹੈ?” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਹਰਿ, ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰੁਸ਼।” ਸਤੀਤਪਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਈ ਵਾਰ ਪੰਡਿਤ ਤੇ ਧਰਮਕ ਜਣੇ ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਦ ਸੰਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੋਹ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਰਿ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।” ਸਤੀਤਪਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ।” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਪਣਾਇਆ ਜਦ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ-ਸਰੂਪਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ।” ਸਤੀਤਪਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਕਿਹੜੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਾਸ ਦੀ ਦਸਵੀ ਤਾਰੀਖ ਆਵੇ, ਤਦ ਇੱਕ ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ-ਕਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਪੰਜ ਕਦਮ ਚੱਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੈਰ ਧੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦੂਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜੋ ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਨਾਲ ਦੰਦ ਮੰਜੇ, ਤੇ ਆਚਮਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਜਨਾਰਦਨ—ਜੋ ਸੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੁਭਾਗਾ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਹਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣਾ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਰਘਯਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ: ‘ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਹੋ।’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਸੋਵੇ, ‘ਨਾਰਾਇਣਾਯ’ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੌਂਡ ਜਾਂ ਘਰ 'ਤੇ, ਸੰਯਮਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ: ‘ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ; ਇਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।’ ‘ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ।’ ‘ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਚੱਕਰ ਬਣਾਓ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਚਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਵੋ। ਉਥੇ, ਮਹਾ ਯੋਗੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ‘ਕੇਸ਼ਵ’ ਨੂੰ, ਕਮਰ 'ਤੇ ‘ਦਾਮੋਦਰ’ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਜੰਘਾਂ 'ਤੇ ‘ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ’ ਨੂੰ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ‘ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ-ਧਾਰੀ’ ਨੂੰ, ਗਲ 'ਤੇ ‘ਕੌਸਤੁਭ-ਧਾਰੀ’ ਨੂੰ, ਵੱਖ 'ਤੇ ‘ਸ਼੍ਰੀ-ਪਤੀ’ ਨੂੰ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ‘ਤ੍ਰਿਲੋਕ-ਵਿਜੈ’ ਨੂੰ, ਸਿਰ 'ਤੇ ‘ਸਰਵ-ਆਤਮਾ’ ਨੂੰ, ਚਕ੍ਰ 'ਤੇ ‘ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ’ ਨੂੰ, ਕਮਲ 'ਤੇ ‘ਸ਼ੰਕਰ’ ਨੂੰ, ਗਦਾ 'ਤੇ ‘ਗਭੀਰ’ ਨੂੰ, ਤੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ‘ਸ਼ਾਂਤੀ-ਸਰੂਪ’ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਰ ਘੜੇ ਰੱਖੋ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ। ਆਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਘੜਿਆਂ 'ਤੇ ਲਗਾਓ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੋ, ਤੇ ਘੜੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ, ਜੋ ਤਿਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਚਾਰ ਘੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਉਥੇ ਰੱਖੋ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਉਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਰਤਨ ਰੱਖੋ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਲਾਸ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਰਤਨ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੋ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਮੱਛੀ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਿਮ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ, ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਸਤੀਤਪਾ ਨੂੰ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਵਰਗ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਘੱਟ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।