ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੁਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਮੁਨਿਵਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅੰਤਰ ਹੈ?” ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਸਰੀਰ ਅਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਦੂਜਾ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਤੀਸਰਾ ਸਰੀਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਤਿੰਨ ਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਦੁੱਖ, ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖ, ਅਤੇ ਆਮ ਸੁਖ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਹਨ। ਜੋ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਹਿੰਸਕ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਧਰਮਮਈ ਸਰੀਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਤੱਤ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਠ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਗਿਆਨ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਰਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਰਮ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੌਥਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਨਾਂ ਰਹਿਤ, ਵੰਸ਼ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਨਾਂ ਹੈ।” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਦੇਵ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ, ਹੋਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ। ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪੰਡਤ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ-ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੰਨ ਨੀਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਫਿਰ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਰੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਕਿ ਘੱਟ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਐਸਾ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ।” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਪਨੇ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ-ਸੁਭਾ ਵਧੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ।” ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ? ਕਿਹੜੇ ਵਰਤ ਰੱਖੇ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਦੀ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜ ਕਦਮ ਤੁਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੈਰ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦੰਦ-ਕਾਸੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜਨਾਰਦਨ—ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੋਹਰ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਰਘਯ (ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ) ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: ‘ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਹੋ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਹੀ ਸੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ‘ਨਾਰਾਇਣਾਯ’ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰੋਵਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: ‘ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।’ ‘ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੁਏ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ।’ ‘ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਧੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੇ, ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੇਹੜੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਤਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।