ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ! ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।” ਤਦ ਸਾਧੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਦੇਵੀਕਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ, ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵਰ ਲੈ ਲੈ: ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।” ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਸਾਧੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚੁਤ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਲਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਵਰਤ ਰੱਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਅਪਣਾਈਂ: ਕਦੇ ਵੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ। ਇਹ ਵਰਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ; ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚਾਹੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ।” ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਵਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰ ਦੈਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛਲ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਉਤਮ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਧੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਭਿੱਖਾ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਟਿਕਿਆ। ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਇੱਕ ਪੱਤੀ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਰਦੇਹੀ ਵਾਣੀ ਆਈ। “ਕੁਝੜੀ ਪੱਤੀ ਨਾ ਖਾ,” ਵਾਣੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਪੱਤੀ ਚੁੱਕੀ। ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਾਹੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝੜੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸਯਾਮਤ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਜੌਤ ਨਾਲ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮਾਨ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੀ, ਸਾਧੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੋ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ।” ਦੁਰਵਾਸਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਬੋਲ ਪਏ, “ਮੈਨੂੰ ਜੌ, ਗੰਦਮ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ: “ਇਹ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?”—ਉਹ ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਰਤਨ, ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਬਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਧੂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਕੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਭਿੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਭਿੱਖਾ ਮੰਗੀ। ਉਥੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਰਤਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਨ ਕੇ ਕਿ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਧੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਿੱਖਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੀ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਧੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਧੂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਨਦੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਲਈ ਕੋਈ ਬਰਤਨ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਧੋ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ?”—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ: “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰੇਗਾ?” ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇਵੀਕਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਾਤੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ; ਪਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਾ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਧੂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋ ਸਕਾਂ।” ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਣੀ ਦੇਵੀਕਾ ਨਦੀ ਆਪ ਹੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਦੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸਾਧੂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸਤ੍ਯਤਪਸ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਆਸਤੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਵੇਗਾ।” ਵਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?