ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਤੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਪਮਾ ਦੇ ਕੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਰ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਸਭsome pervasive ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਭsome pervasive, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਲੈ ਚਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ! ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਪਦਮਨਾਭ! ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਅਣਮਾਪੇ! ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵਿਸ਼ਵ ਹੀ ਹੈ! ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ-ਅਸਥਾਈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਵੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਤਾ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਜਾਂ ਜਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਰੀਰਕ ਤਪ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵਰਤਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਇਕ-ਚਿੱਤ ਭਗਤੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤਾਂ ਹਨ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਮੌਨ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਜਪ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬੋਲੀ ਦੀਆਂ ਵਰਤਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ—ਆਰੁਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੀਬਰ ਤਪ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਪ ਲਈ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵਿਕਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਨਾਨ ਲਈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ—ਡਰਾਉਣਾ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤੀਬਰ ਨੈਣ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਲੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਹਰੀ-ਮਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਹਨ।" "ਕਦੇ ਵੀ, ਨਰਕ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਦੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਬਾਘ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਬਾਘ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ: "ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!" ਇਹ ਮੰਤਰ ਬਾਘ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ, ਜਦ ਉਹਦੀ ਜਾਨ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਰਹੀ ਸੀ; ਕੇਵਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਦਾ-ਅਸਥਾਈ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦੀਰਘਬਾਹੁ ਨਾਮ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।" "ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਲਾਭ?" ਜਦ ਉਹ ਇਉਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਬਾਘ ਬਣੇਂ!" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਯਾਦੀ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਵੇ; ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਮੋਹ-ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਉਂ ਬਣੇਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਿਹਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਇਹ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਵੀ ਛੇਵੀਂ ਖਾਣ-ਪਾਨ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ, ਹੇ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣੇਗਾ।" "ਜਦ ਤੂੰ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵ, ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਸ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਬੋਲ ਕੇ ਜਾਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਸੱਚ—ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵ ਹਨ; ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਅਟੱਲ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਬਾਘ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।