ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ-ਮੁਨਿ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ-ਯੋਗ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਗੋ-ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀਯ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਬਣਨ-ਵਿਗਣਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਸੌ ਦੁਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਦੇ ਘੁੰਮਣ-ਘੇਰ ਵਿਚ, ਅਧੋਲੋਕ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਅਮਾਪ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਗੋ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਹੇ ਗੋ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਭੀਮ ਚਕ੍ਰ-ਧਾਰੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲੇ; ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਅਚੁਤ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਸੁਭਾਵ, ਹੇ ਗੋ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਅਚੁਤ, ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਜੀਵ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਇਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਗੋ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਵੰਸ਼ ਰਹਿਤ, ਅਸਪর্শ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਗੰਧ ਰਹਿਤ, ਨਾਮ ਰਹਿਤ, ਅਵਰਨਨਯ, ਅਜਨਮਾ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ—ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਭਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਉਪਮਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਣ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਦਰਜੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਚਲੋ ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ! ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਦਮਨਾਭ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਮਾਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ—ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਫਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ—ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ—ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ-ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਵੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਾਠ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਵੀ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ। ਇਕ-ਚਿੱਤ ਭਗਤੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਾਧਨਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਵ੍ਰਤ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਚੁੱਪ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਉਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—ਇਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵ੍ਰਤ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਆਰੁਣੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁਨਿ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਇਜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵਿਕਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਸਨਾਨ ਲਈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੀਬਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਲੇ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਮੈਂ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਰਕ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਬਘਾ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਤੇ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਬਘਾ ਨੇ, ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਘੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉੱਠਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!' ਮੰਤ੍ਰ ਬਘੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ, ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਸਮੇਂ, ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ?' ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦੀਰਘਬਾਹੁ ਨਾਮ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।' 'ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਮਿਲਦਾ?' ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਬਘਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂ!