ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਜੌਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਰਾਜਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰਤਨ ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਆਪ ਸੀ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਮਹਾਨ ਹੋਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਹੜਾ ਰਤਨ ਸਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੁਰਸ਼ਮੀ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕਰਨ ਮਹਾਬਲੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ੁਭਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਪਾਂਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣੇਗਾ। ਸੁਸ਼ਾਂਤੀ ਅੰਗ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵੀ ਅੰਗ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੁੰਦ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਸੁਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਤੁਰਾ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ। ਸੁਮਨਸ ਸੋਮਦੱਤ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੰਵਰਣ ਜਨਮਿਆ। ਸੁਸ਼ੀਲ ਵਸੁਦਾਨ ਬਣਿਆ, ਸੁਖਦਾ ਸੁਪਤੀ ਬਣਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਕਾਂਤ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੋਮਾ ਜਨਕ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਤਮ-ਯੋਗ ਦੀ ਕਠੋਰ ਸਾਧਨਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ austerity ਲਈ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ (ਹਰੀ) ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਗੋਵੱਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਭਵੰਡਰ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਜਦ ਮੈਂ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਪਾਰ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਮ। ਜਦੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਗੋਵੱਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਬਲੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਗੋਵੱਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੀਖੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਗੋਵੱਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਭਵ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਤੇਰੀ ਦੁਆਲੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਗੋਵੱਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਨਿਰਵੰਸ਼, ਅਸਪਰਸ਼, ਅਰੂਪ, ਗੰਧ ਰਹਿਤ, ਨਾਮ ਰਹਿਤ, ਅਵਰਨਨਯ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਪਰਮ ਹਨ—ਉਹੀ ਭਵ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਅਰੂਪ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਕਮਲ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਵਰਣਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਪਮਾ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਿਬ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਤੇ ਸੰਘਟਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੋ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜੈ ਹੋਵੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਜੈ ਹੋਵੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ! ਜੈ ਹੋਵੇ ਪਦਮਨਾਭ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਹੇ ਅਪਾਰ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ!" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ।" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਜਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤਪੱਸਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ, ਅਚੌਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਇਕਾਗਰ ਭਗਤੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਕਰਤੱਬ—ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ ਹਨ। ਚੁਪ ਰਹਿਣਾ, ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ ਜਪ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬੋਧਿਕ ਵਰਤ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਆਰੁਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤਪ ਦਾ ਧਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਣ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵਿਕਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਖੋਹਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:" "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੀ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਘਰੇਲੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।