ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਂਦ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਪਾਵਾਂ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸਥਿਤੀ ਸਦਾ ਬਰਾਬਰ ਰਹੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਚਾਂਦ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਚਾਂਦ-ਸਮਾਨ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਭ ਵਿਅਪਕ ਹੋ—ਤੁਾਡੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ!” “ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਮਨੁੱਖ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਸਚ ਦੇ ਲੋਕ—all ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼, ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਅਚੱਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਭਲਾਈ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਰਜਸ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਜਸ, ਤਮਸ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਮਸ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਤਿੰਨ ਅੱਖ, ਸੱਤ ਹੱਥ, ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ, ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਤੁਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ! ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਉੱਚਾ ਲਕੜੀ ਹੋ।” ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੱਕਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਦੇਵਤਾ ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸਚੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੁਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੇਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹੋਵੇ।” “ਜੋ ਕੋਈ, ਇਸ ਦਿਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਜੰਗਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ‘ਧਰਮਾਰੰਯ’ ਹੋਵੇ। ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਚਾਰ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ; ਕਰਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਾ, ਬਲਦ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਜੋ ਕੋਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ ਦੂਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।” ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਧਰਮਵਾਨ, ਧੀਰ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਉੱਚੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰਾਧ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਰਾਜਸ ਅਤੇ ਤਮਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੁਰਾਤਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਰਦਾਨ ਲੈਣ ਯੋਗ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ-ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰੋ ਨਾ, ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਬਣ ਗਿਆ। “ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਰਾਧ ਕਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ।” ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਦੱਖਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਤਮ-ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਉਸ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਆਏ, ਪਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਭੜਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ, “ਕਿਸ ਨੇ, ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਇਆ?” ਜਦ ਉਹ “ਹਾ! ਹੀ!” ਚੀਖਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਵੇਤਾਲ, ਭੂਤ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਚੌਵੀ ਕਦਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ-ਮੋੜੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਬਣਾਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੰਦ ਚੁੱਕੀ; ਫਿਰ ਪੂਸ਼ਨ ਦੇ ਦੰਦ, ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਦੇ ਵਿਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਯਜਨ-ਪੁਜਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ ਵੱਜਿਆ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜੀਵਨ-ਧਾਰ ਲੈ ਕੇ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਭਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝ।” ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਭ੍ਰਮ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਏ ਹਨ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਸੁਰ ਵੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਪੀਲੇ-ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਂ ਮੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਉ ਬਣਾਇਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸ ਨਾਲ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਅਚੱਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ। ਪੂਸ਼ਨ ਦੇ ਦੰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਭਵਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਲਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਵਾਸੀ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚੰਮੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ।” “ਫਿਰ-ਫਿਰ, ਭੈਰਵ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਮੋੜ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ। ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ, ਭਵਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ-ਧਾਰੀ, ਵ੍ਰਤ-ਧਾਰੀ, ਦਰੂ-ਵਨ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇਜ਼ ਬਰਛਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ। ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਗਣ, ਨੀਲਾ-ਗਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਠੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਜਲ-ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਹੋਈ।