ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪৃথਵੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ੍ਯ ਮਾਉਂਟ ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਅਗਨਿ, ਯਮ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੁ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਨਿ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਅਗਨਿ, ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਕੋਲ ਰੁਖ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਵਰੁਣ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਯੁ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਵਾਯੁ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਕੁਬੇਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤ੍ਯ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੇਤੂ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੇਤ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਹੁੰਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ! ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ: "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ—ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕੀ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਫ਼ੈਦ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਗਲ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਚ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਚਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਪਾਸ, ਤਲਵਾਰ, ਘੰਟੀ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਤ੍ਰ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਭਰਿਆ ਕਵਰ ਵੀ ਸੀ, ਜਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤਕ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਵੈਤਰਾਸੁਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੈਤਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਲਾਹਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਵੈਤਰਾਸੁਰ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਝੁਕ ਕੇ "ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ!" ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ, ਮਹਾ ਮੋਹਨੀ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਅਤਿ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਇਸ ਮਹਾ ਉਤਸਵ ਵਿਚ!" "ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਾਰਸਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਮਹਾ ਮੋਹਨੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦੀ, ਸਾਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾ, ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਾਤਾ।" "ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ, ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ, ਮਹਾ ਗਿਆਨ, ਪਰਮ ਬੁਧੀ, ਮਹਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ, ਮਹਾ ਬੁਧੀ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ।" "ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ; ਤੂੰ ਗੀਤ ਹੈ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਬੁਧੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਓਮ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਤੱਤ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਰਾਜਾ।" ਭਵ ਨੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਵਾਨ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤਕ ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਉੱਚੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ।" "ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਜੋ ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਏ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਬਣਾਈ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾਵੇਗਾ।" "ਹੇ ਦਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ: ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਗਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਨੰਦਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਕਥਾ—ਕਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: "ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਏਗਾ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠ—ਇਹ ਛੇ ਮੁੱਖ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਹੋਰ ਚਾਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਰੂਪਵਤੀ, ਮਹਾ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ: "ਸਾਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" "ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਸਕੀਏ; ਤੇ ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਸਰਵ-ਮੂਲ, ਉੱਤਮ ਪਤੀ ਵੀ ਦਿਓ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਸੌ ਕਰੋੜ ਵਿਅਪਕ ਹੈ; ਅੰਤ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸੋ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀਆਂ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਤੀ ਵੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਰੂਪਵਾਨ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਹੁਣ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣਾਏ। --- ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਿ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆ।