ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ? ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਕੇ, ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਲੈ ਬੈਠਾ?" ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਟਵਸ਼ਟਾ ਸੀ—ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਭਾਗਾ ਵੈਤ੍ਰਾਵਤੀ ਨਦੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ 'ਚ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਥਾਂ ਆਈ ਜਿਥੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਉੱਚਤਮ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਦਭੁਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!" ਵੈਤ੍ਰਾਵਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਤ੍ਰਾਵਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਵੈਤ੍ਰਾਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ—ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੱਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦਵੀਪਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ, ਫਿਰ ਅੱਗ, ਯਮ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਹਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਅੱਗ ਹਾਰ ਕੇ ਯਮ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਯਮ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਵਰੁਣ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਵਾਯੂ ਕੁਬੇਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ। ਕੁਬੇਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਲ ਦੌੜਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੇਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ—ਜਗਤ ਦੇ ਰਚੀਤਾ—ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖੇਤ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਰਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਬੋਲ ਪਏ: "ਸਾਡੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ! ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ: "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ—ਇਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕੀ ਹੈ?" ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਕੁਵਾਰੀ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੋਹਕ ਚਿਹਰਾ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਮਕੁਟ, ਅਤੇ ਅੱਠਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੇ ਹਥਾਂ ਵਿਚ ਚਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਪਾਸ, ਤਲਵਾਰ, ਘੰਟੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕੁੰਚੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਵੱਡਾ ਉproar ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਡਰਾਉਣਾ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ, "ਜੰਗ 'ਚ ਜਿੱਤ!" ਦਾ ਨਾਰਾ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਂ ਮੋਹਨੀ, ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ, ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਸ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ!" "ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ 'ਚ ਵਸਦੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਵਸਦੀ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ 'ਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ 'ਚ ਵਸਦੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਮਹਾਂ ਮੋਹਨੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਰੂਪ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾ, ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਤ, ਹੇ ਮਾਤਾ।" "ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੈਂ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜਸਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੜ, ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ, ਉੱਚਤਮ ਬੁੱਧੀ, ਮਹਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕਾਰੀ, ਮਹਾਂ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇਵੀ।" "ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ; ਤੂੰ ਗੀਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੰਪਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਓਮ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਰਵ-ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈਂ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਚਤਮ ਰਾਜਾ।" ਭਵ ਨੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਜਿੱਤ-ਵਿਜੈ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਲਾ-ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ।" "ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਵੀ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਰ-ਦਾਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੁੜ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਂ ਕੰਮ ਬਾਕੀ ਹੈ: ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੇ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਿਮ-ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਨੰਦਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ।