ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੰਤ ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ; ਗੁੱਸਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ; ਲੋਭ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਹੈ; ਅਹੰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਹੈ। ਮੋਹ ਸਵਯੰਭੂ ਹੈ, ਕੌਮਾਰੀ ਈਰਖਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਜਾ ਵੀ ਈਰਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵੀ ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ ਫੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਛਲ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਰਾਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰੂਪ ਬਣੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਦੇ ਰਕਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਦੱਸਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਤਪੱਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ। ਜੋ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁਭਾਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਿਥਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦਿੱਤੀ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ? ਦੁਰਗਾ, ਕਾਟਿਆਯਨੀ, ਜੋ ਆਦਿ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ?" ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਕੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ?' ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਵਸ਼ਟਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਹੋਇਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।' ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਟਰਾਵਤੀ ਨਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਆਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ।' ਵੈਟਰਾਵਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੈਟਰਾਵਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ।' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੈਟਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕੀਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਵੈਟਰਾਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ—ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਗ੍ਯੋਤਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦੀਪ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਅੱਗ, ਯਮ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਵਾਰੁਣ, ਵਾਯੁ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਹਾਰ ਕੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਅੱਗ ਹਾਰ ਕੇ ਯਮ ਕੋਲ; ਯਮ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਕੋਲ; ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਵਾਰੁਣ ਕੋਲ। ਫਿਰ ਵਾਰੁਣ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਯੁ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਵਾਯੁ ਕੁਬੇਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ। ਕੁਬੇਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਰਮ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਖੇਤਰ-ਗਿਆਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ: 'ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਪਤੀ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ! ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ—ਇਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਕੀ ਹੈ?' ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ ਨਿਕਲੀ, ਸਫੈਦ ਵਿਅਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਿਹਰਾ ਮਾਲਾ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਠ ਬਾਹਾਂ, ਹਰ ਬਾਹ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ। ਉਹ ਚਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਫਾਂਸ, ਤਲਵਾਰ, ਘੰਟੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਕਵਰ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਲਾਹਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ 'ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ' ਦੀ ਉਲਾਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਮੋਹਕ, ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਇਸ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ!' 'ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹਨ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।' 'ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' 'ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਵੱਡੀ ਮੋਹਕ, ਅਮ੍ਰਿਤ-ਵਾਹੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਕ, "ਸਵਾਹਾ" ਤੇ "ਸਵਧਾ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਤਾ।' 'ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੈਂ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ, ਸਰਵੋਚ ਬੁਧਿ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ, ਵੱਡੀ ਮਤਿ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ।' 'ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸੁਭਾਗੀ; ਤੂੰ ਗੀਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁਧਿ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੰਪੱਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ "ਓਮ" ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਸਕ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵ ਨੇ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ!' ਦਾ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤਾ।