ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਦਿਕਾਲੀਨ ਸਰੀਰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਿਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵਿਨਾਇਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਨਾਇਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਇਕੱਲਾ, ਅਜੀਬ ਕਰਾਮਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀਅ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਸਾਡੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?" ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਤੀਆਂ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀਅ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਚਰਜਮਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ।" "ਤੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਦਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰੇਗਾ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ਕੰਪ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸਵਾਮੀ ਬਣ, ਇਹ ਸ਼ਸਤਰ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵਿਨਾਇਕ ਹੈਂ, ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ, ਗਣੇਸ਼ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਇਕ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਸੁੱਕੀ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।" ਇੰਝ ਉਚਾਰਨ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਦੀ ਕਥਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਵਿਨਾਇਕ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਹੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਕਮਰ-ਪਟਾ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਵੱਡੀ ਤੌਂਦ ਵਾਲੇ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਚੌਥੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਹੋਈ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਸ ਦਿਨ ਤਿਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਗਏ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ?" ਤਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।" ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜੋ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਗਿਆ? ਉਹ ਵੰਕੜੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ? ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ।" ਤਦ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਰੀਚੀ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਸ਼ੁਭ-ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕਦਰੂ ਸੀ। ਮਰੀਚੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਕੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਾਂਬਲ, ਕਰਕੋਟਕ, ਅਤੇ ਪਦਮ ਨਾਂਕਾ ਹੋਰ ਸੱਪ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਪਦਮ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਕੁਲਿਕ ਵੀ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੱਪ ਵੰਕੜੇ, ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਡੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਛੂਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਗਏ। ਇਸੇ ਕਾਰਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਵਿ਷ਣੁ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ, ਪਰਮਪਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੱਪ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਸੱਪਾਂ ਕਰਕੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਡਰੋ ਨਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜੀਵ, ਸਵੈਯੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿਕ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਯੰਭੁ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੰਕੜੀ ਬਣਾਈ, ਤਿੱਖਾ ਵਿਸ਼, ਨਿਰਦਯਤਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਨਜ਼ਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਇਹ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੰਕੜੀ ਮੰਨਸਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਡਰੋ ਨਾ, ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਓ।" ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੱਦਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਥਾਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਨਿਯਮ ਵੱਖਰੇ ਕਰ।" ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ...