ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਿਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੰਦਰਭ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਨੇ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ, ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਪਰਵਤ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ। ਵਿਆਹ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਬਣ; ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਵਹੁਟੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਸੋਮ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰ, ਗਹਣੇ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਨਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤੇ। ਹੁਣ ਹਿਮਾਵਤ ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਧੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਨ! ਇਹ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਅਸੁਰ। ਖੁਦ-ਉਤਪੰਨ ਦੱਖ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਆਹ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੌਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਘਟਨਾ ਤੀਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਿਨ, ਲੂਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਿਆਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਿਹੜੀ ਅਸੁਭਾਗਣ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਜਿਹੜਾ ਬਹੁਤ ਅਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਤੀਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਨੂੰ ਲੂਣ ਨਾ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ, ਸੁਭਾਗ, ਧਨ-ਸੰਪਦਾ, ਸਦਾ ਸਿਹਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਉੱਤਮ! ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਗਣੇਸ਼ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਉਪਕਰਮ ਕੀਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸਫਲ ਹੋਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਅਧਰਮੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਕੀ ਕਰਣ। ਇਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਿਆਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਬਣੋ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਮਾ ਵਲ ਟੱਕੇ ਰਹਿ ਕੇ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਮਾ ਵਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: "ਆਖਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਵੀ; ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਕਿਉਂ ਆਖਦੇ ਹਨ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਉਹਨੇ ਉਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਦੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਿੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਰੀਰ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਕਾਰਣ ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਚਾਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ। ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਤੇਜ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਉਮਾ, ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸੋਭਾ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਬਾਲਕ! ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹਥੀ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਤੇ ਕੰਧਾ ਬਣਾਵੇਂਗਾ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਵਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਝਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਵਗਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥੀ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਵਿਨਾਇਕ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੋ ਗਿਆ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਧੰਨ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਤੇਰੇ ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਹੋਵੇ; ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮੇਂਗਾ। ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਣ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਵਿਨਾਇਕ ਹੈਂ, ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਹਥੀ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ, ਗਣੇਸ਼ ਨਾਮ ਹੈ ਤੇਰਾ, ਭਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ, ਤੀਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਇਕ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਮ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਸਮਗਰੀ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਧਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਉੱਦਮਾਂ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ ਹੋਣ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸ਼੍ਰੁਤ ਹਨ।