ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਰਾ ਅਤੇ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਰਾਹ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ; ਉਸਦੇ ਨਖ਼ਾਂ ਹੇਠਾਂ ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੇਂਦੇ ਵਾਂਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਕਾਂਸਾ, ਮੂਰਾ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਸ਼nu, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵਰਾਹ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜੋ, ਜਿਦਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸ਼ਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਡਰਾਵਨੇ ਮਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਰਾ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼nu, ਆਪਣੇ ਖੇਲ ਦੁਆਰਾ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼nu ਨੇ ਸੂਰ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਾਇਆ, ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਜਾਂ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।" ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੁਸੀਂ ਮੱਛੀ ਬਣਕੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚਰਨ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਮਧੂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਚੂਆ ਬਣ ਕੇ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਵਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਦੰਤ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰੀ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਬੂਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਬਾਲੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵਾਮਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੰਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਮਾਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰੀ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸ਼akti ਨਾਲ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। "ਮੈਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ?" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ? ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?" "ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਤੁਰਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗਿਣਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ?" "ਕੌਣ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਰਾਜੇ ਹਨ ਜੋ ਉੱਚੇ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰਨ 'ਤੇ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਹੱਸਿਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਦਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਸੱਤ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲਿਆ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਭ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਨਮਿਆ ਕੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ; ਜੋ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਨਾਭ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਆਏ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਲਾਲ ਬੁੱਧੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਨਰਮ ਕੂੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" "ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ, ਮਾਧਵ ਮੇਰੇ ਕਮਰ ਦੀ, ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਵਿਸ਼nu ਮੇਰੇ ਨਾਭ ਦੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੀ, ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ ਮੇਰੇ ਥਾਈਆਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀ, ਪਦਮਨਾਭ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਿ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼nu,' ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਹਰਿ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਵਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਲ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਲਭ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਿਰਜਨਾ, ਵਿਘਟਨ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖਾਤੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਿਰਜਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ ਚਾਰ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ; ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਸੁਖਮਾਤਾ ਤੱਤ ਉੱਥੇ ਆਇਆ—ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇੱਕ ਇਕਾਈ ਵਾਂਗ ਉਭਰੀ; ਉਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਜੋ ਸਤਵ, ਰਾਜਸ ਅਤੇ ਤਮਸ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।" "ਉਸ ਤ੍ਰਿਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ 'ਮਹਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਮੁੱਖ ਨਾਮਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ, ਖੇਤ ਦਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਉਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ, ਬੁੱਧੀ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਕ ਉਭਰੇ; ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਚੇਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ ਧਰਾਤਲ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਖਾਲੀਪਣ, ਸੁਰ ਅਤੇ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਹਵਾ ਉਭਰੀ, ਫਿਰ ਰੌਸ਼ਨੀ; ਉਸ ਤੋਂ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ।" "ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਫੋਮ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਗੁੱਧੀ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਆਇਆ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਫੱਟਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਰਾਇਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹਾਂ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਭ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਉਭਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁੱਤਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਭ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਚਾਰ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਉਭਰਿਆ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ, 'ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਓ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸ੍ਰਿਜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੀ।