ସଂଵତ୍ସରଂ ଯସ୍ତୁ ପୂର୍ଣଂ ତତ୍ର ସ୍ନାଯାନ୍ନରଃ ସଦା
ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ସେଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବର୍ଷ ସ୍ନାନ କରେ—
ଦେଵ୍ଯାଃ ଶିଖରଵାସିନ୍ଯା ଜ୍ଞେଯଂ ପୂର୍ଵୋତ୍ତରେଣ ଵୈ
ଦେବୀ ଯିଏ ଶିଖରରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେ ପୂର୍ବ-ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି।
ତୀର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମୋଦଯଂ ନାମ ପୁଣ୍ଯଂ ପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମୋଦୟ ନାମକ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ମୃତ୍ଯୁଲୋକଂ ନ ପଶ୍ଯେତ୍ସ କୃଚ୍ଛ୍ରେଷୁ ଚ ନ ସୀଦତି
ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ବି ଅଟକି ନାହିଁ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଭଵେତ୍ତୋଯେ ରୂପଵାନୁତ୍ତମଦ୍ଯୁତିଃ
ସେଠାରେ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାନ୍ତି।
ତତ୍ର ସନ୍ଧ୍ଯାମୁପାସ୍ଯାଥ ଦ୍ଵିଜୋ ମୁଚ୍ଯେତ କିଲ୍ଵିଷାତ୍
ସେଠାରେ ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା କରିଲେ, ଦ୍ୱିଜ ଜନ ତାଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଅହୋରାତ୍ରଂ ଵସେଦ୍ଯସ୍ତୁ ରୁଦ୍ରଜାପୋ ଦ୍ଵିଜଃ ଶୁଚିଃ 215.
ଯଦି ଶୁଚି ଦ୍ୱିଜ ଏଠାରେ ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ରୁଦ୍ର ଜପ କରି ରହନ୍ତି,
ତାରିତଂ ଚ କୁଲଂ ତେନ ସର୍ଵଂ ଭଵତି ସାଧୁନା
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ ସଦ୍ଗୁଣୀ ହେଇଯାଏ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଚ ଵାଗ୍ମତ୍ଯାଂ ସ୍ନାତି ଵୈ ମାନଵୋତ୍ତମଃ
ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଭାଗମତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି,
ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ନ ଗଚ୍ଛେତ୍ତୁ ସମୃଦ୍ଧେ ଜାଯତେ କୁଲେ
ସେ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ନହେଁ; ସମୃଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଧୀମାନ୍ଗଚ୍ଛେତ୍ତୁ ଵିଧିନା କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ
ଏଠାକୁ ଜିଏ ଗଞ୍ଜିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଚିତ୍ତରେ ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯିବା ଉଚିତ।
ସ୍ନାନସ୍ଯ ତଦ୍ଦଶଗୁଣଂ ଭଵେଦତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଦକ୍ଷଯଂ ଭଵେଦ୍ଦାତୁର୍ଦାନପୁଣ୍ଯଫଲଂ ମହତ୍
ଏଠାରେ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ଅବିନାଶୀ; ଦାତା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ପାଉଛନ୍ତି।
ଵରିଷ୍ଠଂ କ୍ଷେତ୍ରମେତସ୍ମାନ୍ନାନ୍ଯଦେଵ ହି ଵିଦ୍ଯତେ
ଏଠାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ; ଏହା ପ୍ରମାଣିତ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ମଯା ଦେଵାଶ୍ଚରତା ମୃଗରୂପିଣା
ଯେଉଁଠି ମୁଁ ମୃଗ ରୂପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଥିଲି,
ତତ୍ର ତତ୍ରାଭଵତ୍ସର୍ଵଂ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ 215.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ହୋଇଗଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୁଣ୍ୟମୟ।
ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵର ଇତ୍ଯେତତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯତି
ଏହା ପୃଥିବୀରେ ଗୋକର୍ଣେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ।
ଅଦୃଶ୍ଯ ଏଵ ଵିବୁଧୈଃ ପ୍ରଯଯାଵୁତ୍ତରାଂ ଦିଶମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ନହୋଇ, ସେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଭଗଵଦ୍ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଜଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମ ପଂଚଦଶାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ର, ଭଗବଦ୍ ଗୋକର୍ଣେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଜଲେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଦୁଇଶ ଏବଂ ପନ୍ଚଦଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
; ଅଥ ଗୋକର୍ଣଶୃଂଗେଶ୍ଵରାଦିମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାଦପକ୍ରାନ୍ତେ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକେ ମୃଗରୂପିଣି
ଏବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଶୃଙ୍ଗେଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ମହିମା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ତ୍ରୟମ୍ବକ ନାମକ ସ୍ଥାନରୁ ମୃଗ ରୂପୀ ଦେବତା ଯାଇଥିଲେ,
ତ୍ରିଧାଵିଭକ୍ତଂ ତଚ୍ଛୃଙ୍ଗଂ ପୃଥକ୍ପୃଥଗଵସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଶୃଙ୍ଗ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଅଲଗା ଅଲଗା ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିଲା।
ସ୍ଥାପିତଂ ଦେଵି ନୀତ୍ଵା ଵୈ ଶୃଂଗାଗ୍ରଂ ଵଜ୍ରପାଣିନା
ହେ ଦେବୀ, ବଜ୍ରପାଣି ଶୃଙ୍ଗର ଟିପ୍ସକୁ ନେଇ, ସେଥିରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଦେଵୈର୍ଦେଵର୍ଷିଭିଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧୈର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିସ୍ତଥା
ଦେବତା, ଦେବ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ଋଷିମାନେ ମିଶି,
ଵିଷ୍ଣୁନା ଦେଵତୀର୍ଥେନ ତନ୍ମୂଲଂ ସ୍ଥାପିତଂ ତତଃ
ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୂଳକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
thumb|Gokarna Atmalinga ତତ୍ର ତତ୍ରୈଵ ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ଶୃଂଗେ ତ୍ରିଧା ସ୍ଥିତେ
ସେଠାରେ, ସେ ପହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ଭଗବାନ ତିନି ରୂପରେ ବସିଥିଲେ।
ଶତଂ ତେନ ତୁ ଭାଗାନାମାତ୍ମନୋ ନିହିତଂ ମୃଗେ
ସେ ନିଜର ଏକ ଶତ ଅଂଶ ମୃଗରେ ରଖିଦେଲେ।
ମାର୍ଗେଣ ତଚ୍ଛରୀରେଣ ନିର୍ଯଯୌ ଭଗଵାନ୍ଵିଭୁଃ
ସେ ମାର୍ଗ ଓ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା, ଭଗବାନ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଚାଲିଗଲେ।
ଶତସଂଖ୍ଯା ସ୍ମୃତା ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିସ୍ତସ୍ମିଞ୍ଛୈଲେଶ୍ଵରେ ଵିଭୋଃ
ସେ ପହାଡ଼ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରେ ଏହି ବିଭାଜନକୁ ଶତ ଭାଗର ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ତତଃ ସୁରାସୁରଗୁରୁର୍ଦେଵଂ ଭୂତମହେଶ୍ଵରମ୍ 216.
ତାପରେ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଗୁରୁ, ଭୂତମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଦେଵଦାନଵଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧଯକ୍ଷମହୋରଗାଃ
ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ ଓ ମହାନାଗମାନେ,