ମୁନଯୋଽପ୍ସରସୋ ଯକ୍ଷା ମୋହିତା ମମ ମାଯଯା
ମୁନି, ଅପ୍ସରା ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ମୋର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତପସ୍ତପୋଧନାନାଂ ଚ ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରଂ ହି ତତ୍କୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଲୋକମାନେ ରହନ୍ତି, ସେଠି ସଫଳତାର କ୍ଷେତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରାଦପି ବୁଧାଃ କ୍ଷେତ୍ରମେତଦ୍ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ପ୍ରଭଵନ୍ତି ଯତଃ ସର୍ଵା ଗଂଗାଦ୍ଯାଃ ସରିତାଂ ଵରାଃ
ଏଠାରୁ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ନଦୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵେ ପ୍ରସ୍ରଵଣାଃ ପୁଣ୍ଯାଃ ସର୍ଵେ ପୁଣ୍ଯାଃ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାଃ
ଏଠାର ସମସ୍ତ ଝରଣା ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଳା ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର।
ଶୈଲେଶ୍ଵର ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ଶରୀରଂ ଯତ୍ର ମେ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠିକୁ ଶୈଳେଶ୍ୱର ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ମୋର ଦେହ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଭାଗୀରଥୀ ଵେଗଵତୀ କଲୁଷଂ ଦହତେ ନୃଣାମ୍ 215.
ଭାଗୀରଥୀ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ବହି ଲୋକଙ୍କର ପାପ ଦହି ଦେଉଛି।
ପାନାଵଗାହନାତ୍ତସ୍ଯାସ୍ତାରଯେତ୍ସପ୍ତ ଵୈ କୁଲାନ୍
ତାଙ୍କର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଡୁବିଲେ ସାତ ପିଢି ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଦିଵଂ ଯାନ୍ତି ମୃତାସ୍ତେ ତ୍ଵପୁନର୍ଭଵାଃ
ଏଠି ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏନାହିଁ।
ଉଦ୍ଧରାମ୍ଯହମେତାନ୍ଵୈ ପ୍ରୀତଃ ସଂସାରସାଗରାତ୍
ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇ ସେମାନେକୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।
ସ୍ନାପନାର୍ଥେ ମମ ଶୁଚିଃ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନୋଽନସୂଯକଃ
ଯେଉଁଠି ମୋର ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଏବଂ ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା ଲୋକ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି—
ଆହୃତସ୍ଯାଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲଂ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଭଵେତ୍
ସେମାନେ ଆଗ୍ନିହୋତ୍ର ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ମୃଗଶୃଙ୍ଗୋଦକଂ ନାମ ନିତ୍ଯଂ ମୁନିଜନପ୍ରିଯମ୍
ଏଠି ମୃଗଶୃଙ୍ଗ ନାମକ ଜଳସ୍ରୋତ ଅଛି, ଯାହା ସଦା ମୁନିମାନେ ପ୍ରିୟ।
ଯାଵଜ୍ଜୀଵକୃତଂ ପାପଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନଶ୍ଯତି
ଏଠି ଜୀବନରେ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମଫଲଂ ତତ୍ର ସ୍ନାତମାତ୍ରଃ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ଏଠି କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।
ନ ତାଂ ପାପାଃ କୃତଘ୍ନୋ ଵା କଦାଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ନୁଯାନ୍ନରଃ
ପାପୀ କିମ୍ବା କୃତଘ୍ନ ଲୋକ କେବେ ଏଠିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଵାଗ୍ମତ୍ଯାଂ ତେ ନରାଃ ସ୍ନାନ୍ତି ଲଭନ୍ତେ ଚୋତ୍ତମାଂ ଗତିମ୍ 215.
ବାଗ୍ମତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ତମ ଗତି ପାଆନ୍ତି।
ଵାଗ୍ମତ୍ଯାଃ ସଲିଲେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯେ ମାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସଂସ୍କୃତାଃ
ବାଗ୍ମତୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି—
ମତ୍ପ୍ରଭାଵାତ୍ତୁ ସ୍ନାତସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଯତି କିଲ୍ବିଷମ୍
ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଯେଉଁଠି ନହାଏ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵାଗ୍ମତ୍ଯାଃ ସଲିଲେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯେ ମାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସଂସ୍କୃତାଃ
ବାଗ୍ମତୀ ନଦୀରେ ନହାଇ ସଫା ହୋଇଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି—
ତତ୍ର ତତ୍ର ଫଲଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧଯୋଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେବା ଉଚିତ।
ମୂଲକ୍ଷେତ୍ରଂ ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ରୁଦ୍ରେଣାଧିଷ୍ଠିତଂ ସ୍ଵଯମ୍
ମୂଳ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ରୁଦ୍ର ନିଜେ ଅଧିଷ୍ଠାନ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣ।
ଵୃତୋ ନାଗସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠତି ମେ ସଦା
ହଜାର ହଜାର ସାପ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ସେ ସଦା ମୋ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଆ ରହନ୍ତି।
ପ୍ରଥମଂ ସ ନମସ୍କାର୍ଯସ୍ତତୋଽହଂ ତଦନନ୍ତରମ୍
ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ, ତା'ପରେ ମୋତେ ତୁରନ୍ତ।
ଵନ୍ଦତେ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ମାଂ ତତ୍ର ନରଃ ସଦା
ଯେଉଁ ମଣିଷ ସେଠାରେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ପୂଜେ—
ଗନ୍ଧୈର୍ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ମେ ମୂର୍ତ୍ତିମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚଯତି ଯୋ ନରଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ମୋର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା ଦେଇ ପୂଜା କରେ—
ଯସ୍ତୁ ଦଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରଦୀପଂ ମେ ପର୍ଵତେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ 215.
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମୋତେ ଦୀପ ଦେଇଥାଏ—
ଗୀତଵାଦିତ୍ରନୃତ୍ଯୈସ୍ତୁ ସ୍ତୁତିଭିର୍ଜାଗରେଣ ଵା
ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ, ସ୍ତୁତି କିମ୍ବା ଜାଗରଣ ଦ୍ୱାରା—
ଦଧ୍ନା କ୍ଷୀରେଣ ମଧୁନା ସର୍ପିଷା ସଲିଲେନ ଵା
ଦହି, ଦୁଧ, ମଧୁ, ଘିଅ କିମ୍ବା ପାଣି ଦେଇ—
ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଭୋଜନଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ହୋଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ—