ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଵିମାନୈଃ ଶୀଘ୍ରଯାଯିଭିଃ

ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିର ଆକାଶ ରଥରେ ପହଁଚିଗଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସୁରମଣୀଯାନି ଵିଵିଧାନି ଶୁଚୀନି ଚ

ସେଠାରେ, ସେମାନେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ।

ଆଶ୍ରମାରଣ୍ଯଭାଗେଷୁ ଦରୀଣାଂ ଵିଵରେଷୁ ଚ

ଅରଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଓ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ।

ପ୍ରମୁଖେ ଵାସଵଂ କୃତ୍ଵା ଵିଵିଶୁସ୍ତେ ସୁରାସ୍ତଦା

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

କନ୍ଦରୋଦରକୂଟେଷୁ ତରୂଣାଂ ଗହନେଷୁ ଚ

ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ବର ଓ ଗଛମାନଙ୍କର ଘନ ଝାଡ଼ି ଭିତରକୁ ସେମାନେ ଗଲେ।

ପ୍ରଵିଶନ୍ତଶ୍ଚ ତେ ଦେଵା ଵନୋଦ୍ଦେଶଂ କ୍ଵଚିଚ୍ଛୁଭେ

ଏମିତି କିଛି ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଗିରିନଦ୍ଯାସ୍ତୁ ପୁଲିନେ ହଂସକୁନ୍ଦେଂଦୁସନ୍ନିଭେ 215.

ପାହାଡ଼ ନଦୀର ପାର ଉପରେ, ହଂସ, ମଲ୍ଲିକା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ମୁକ୍ତାଚୂର୍ଣନିକାଶାଭିର୍ଵାଲୁକାଭିସ୍ତତସ୍ତତ

ଏଠାଁ-ସେଠାଁ ମୁକ୍ତା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ବାଳୁକା ଥିଲା।

ତତ୍ର ତେ ଵିବୁଧା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ମାଂ ସମଚୋଦଯନ୍

ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖି, ମୋତେ କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ।

ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ଵିଜ୍ଞାତା ସା ମଯା ତଦା

କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ସେତିବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇପାରିଲି।

ତତସ୍ତଦୁଚ୍ଚଶିଖରମାରୁହ୍ଯ ଵିବୁଧେଶ୍ଵରାଃ

ତାପରେ, ସେଇ ଉଚ୍ଚ ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ—

ମଧ୍ଯେ ମୃଗସମୂହସ୍ଯ ଗୋପ୍ତାରମିଵ ସଂସ୍ଥିତମ୍

ହରିଣମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ପରି ଦେଖିଲେ।

ଚାରୁଵକ୍ତ୍ରାକ୍ଷିଦଶନଂ ପୃଷ୍ଠତଃ ଶୁକ୍ଲବିନ୍ଦୁଭିଃ

ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ଆଖି ଓ ଦାନ୍ତ ସହିତ, ପଛରେ ଧଳା ଚିଟି ଥିଲା।

ବିମ୍ବୋଷ୍ଠଂ ତାମ୍ରଜିହ୍ଵାସ୍ଯଂ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଂକୁରଵିରାଜିତମ୍

ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଠୋଠ, ତାମ୍ର ଜିଭ୍ ଓ ମୁହଁ, ଦାଢ଼ି ପରି ଅଙ୍କୁର ରହିଥିଲା।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଶିଖରାତ୍ପ୍ରତିଧାଵିତାଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିଖରରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।

ଶୃଙ୍ଗାଗ୍ରଂ ପ୍ରଥମଂ ଧୃତ୍ଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ଵଜ୍ରପାଣିନା

ବଜ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଥମେ ଶିଂଗର ଟିପ୍ ପକାଇଲେ।

ଜଗ୍ରାହ କେଶଵଶ୍ଚାପି ମୂଲଂ ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ 215.

ଏବଂ କେଶବ ମଧ୍ୟ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ମୂଳକୁ ଧରିଲେ।

ଶକ୍ରସ୍ଯାଗ୍ରଂ ସ୍ଥିତଂ ହସ୍ତେ ମଧ୍ଯଂ ହସ୍ତେ ମମ ସ୍ଥିତମ୍

ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ଟିପ୍ ଥିଲା, ମୋ ହାତରେ ମଧ୍ୟଭାଗ ଥିଲା।

ଶୃଙ୍ଗସ୍ଯୈଵ ଗୃହୀତସ୍ଯ ତ୍ରିଧାସ୍ମାକଂ ମୃଗାଧିପଃ

ଏଭଳି ଶିଂଗକୁ ଧରିବା ପରେ, ଆମେ ମିଶି ହରିଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲୁ।

ଅନ୍ତର୍ହିତୋଽନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଥଃ ପ୍ରୋଵାଚାସ୍ମାନୁପାଲଭନ୍

ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ଆମକୁ ଦେଖି କହିଲେ।

ସଶରୀରୋଽହଂ ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ଵଶାପ୍ତଃ ପ୍ରଗତସ୍ତ୍ଵିତଃ

ମୋ ଦେହ ସହିତ, ତୁମେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଛ, ଏବେ ମୁଁ ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲି।

ଯଦ୍ଯହଂ ସଶରୀରଃ ସ୍ଯାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଥାପିତୋଽଭଵମ୍

ମୁଁ ଯଦି ଏଠାରେ ଶରୀର ସହିତ ରହିଥାନ୍ତି, ଏଠାକୁ ଆଣି ରଖାଯାଇଥାନ୍ତି, ତେବେ...

କାମଂ ଶୃଂଗାଣି ମେଽତ୍ରୈଵ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତ୍ମକଵନେଽମରାଃ

ହେ ଅମରମାନେ, ଏଠି ଏହି କଫ ଭରା ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋ ଶୃଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ରହିଥାନ୍ତା ।

ଅତ୍ରାପି ମହତୀ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ

ଏଠି ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।

ଯାଵନ୍ତି ଭୁଵି ତୀର୍ଥାନି ହ୍ଯାସମୁଦ୍ର ସରାଂସି ଚ

ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସମୁଦ୍ର ଓ ସରୋବର ସହିତ,

ଅହଂ ପୁନଃ ଶୈଲପତେଃ ପାଦେ ହିମଵତଃ ଶୁଭେ

ମୁଁ ପୁଣି ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଶୁଭ୍ର ପାଦପଦ୍ମରେ,

ଦୀପ୍ତତେଜୋମଯଶିରାଃ ଶରୀରଂ ଚ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍ 215.

ଦୀପ୍ତିମୟ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚାରିମୁହଁ ଶରୀର ସହିତ ରହିବି ।

ତତ୍ର ନାଗହ୍ରଦେ ଘୋରେ ସ୍ଥାସ୍ଯାମ୍ଯନ୍ତର୍ଜଲେ ହ୍ଯହମ୍

ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ନାଗହ୍ରଦର ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ରହିବି ।

ଯଦା ଵୃଷ୍ଣିକୁଲୋତ୍ପନ୍ନଃ କୃଷ୍ଣଚକ୍ରେଣ ପର୍ଵତାନ୍

ଯେତେବେଳେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ଜନ୍ମା ଏକ ନର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିବ,