ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଚ ନାଗଲୋକଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ

ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଓ ନାଗମାନେ ଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଖୋଜିଲେ।

ଖିନ୍ନାଃ କ୍ଲିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ସୁଭୃଶଂ ନ ପୁନସ୍ତତ୍ପଦଂ ଵିଦୁଃ

ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସେ ଥାଉଁକୁ ପୁଣିଥରେ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ସଶୈଲକାନନୋପେତାଂ ମାର୍ଗଯଦ୍ଭିର୍ହି ତଂ ସୁରମ୍

ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ତଳାଶ କଲେ।

ଵିତତେଷୁ ନିକୁଞ୍ଜେଷୁ ଵିହାରେଷୁ ଚ ସର୍ଵତଃ

ବିସ୍ତୃତ କୁଞ୍ଜ ଓ ସମସ୍ତ ବିହାର ଉଦ୍ୟାନରେ ସେମାନେ ଖୋଜିଲେ।

ନ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଃ କ୍ଵଚିଦପି ଶମ୍ଭୋରାସାଦ୍ଯତେ ସୁରୈଃ

ଦେବମାନେ କୌଣସିଠି ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଶିଵଂ ତତ୍ର ତଦେଷାଂ ଭଯମାଵିଶତ୍

ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭୟ ଆସିଗଲା।

ସମ୍ଭୂଯାନ୍ଯୋଽନ୍ଯମମରା ମାମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ

ଅମରମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।

ଉପାଯମାତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମେ ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତଦ୍ଵେଷଭୂଷଣୈଃ 215.

ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଦେଖିଛି: ଶତ୍ରୁତାର ଭୂଷଣ ଧରି ଧ୍ୟାନ କରିବା।

ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମସ୍ମାଭିର୍ଵିଚିତଂ ଵୈ ନିରନ୍ତରମ୍। ଶ୍ଲେଶ୍ମାତକଵନୋଦ୍ଦେଶଂ ସ୍ଥାନଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀତଲେ

ଆମେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଭଲଭାବରେ ତଳାଶ କରିଛୁ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀର ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି।

ଆଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯାମସ୍ତମୁଦ୍ଦେଶଂ ସୁରୋତ୍ତମାଃ

ଆସ, ଆମେ ସେଠାକୁ ଯିବା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ।

ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଵିମାନୈଃ ଶୀଘ୍ରଯାଯିଭିଃ

ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିର ଆକାଶ ରଥରେ ପହଁଚିଗଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସୁରମଣୀଯାନି ଵିଵିଧାନି ଶୁଚୀନି ଚ

ସେଠାରେ, ସେମାନେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ।

ଆଶ୍ରମାରଣ୍ଯଭାଗେଷୁ ଦରୀଣାଂ ଵିଵରେଷୁ ଚ

ଅରଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଓ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ।

ପ୍ରମୁଖେ ଵାସଵଂ କୃତ୍ଵା ଵିଵିଶୁସ୍ତେ ସୁରାସ୍ତଦା

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

କନ୍ଦରୋଦରକୂଟେଷୁ ତରୂଣାଂ ଗହନେଷୁ ଚ

ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ବର ଓ ଗଛମାନଙ୍କର ଘନ ଝାଡ଼ି ଭିତରକୁ ସେମାନେ ଗଲେ।

ପ୍ରଵିଶନ୍ତଶ୍ଚ ତେ ଦେଵା ଵନୋଦ୍ଦେଶଂ କ୍ଵଚିଚ୍ଛୁଭେ

ଏମିତି କିଛି ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଗିରିନଦ୍ଯାସ୍ତୁ ପୁଲିନେ ହଂସକୁନ୍ଦେଂଦୁସନ୍ନିଭେ 215.

ପାହାଡ଼ ନଦୀର ପାର ଉପରେ, ହଂସ, ମଲ୍ଲିକା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ମୁକ୍ତାଚୂର୍ଣନିକାଶାଭିର୍ଵାଲୁକାଭିସ୍ତତସ୍ତତ

ଏଠାଁ-ସେଠାଁ ମୁକ୍ତା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ବାଳୁକା ଥିଲା।

ତତ୍ର ତେ ଵିବୁଧା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ମାଂ ସମଚୋଦଯନ୍

ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖି, ମୋତେ କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ।

ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ଵିଜ୍ଞାତା ସା ମଯା ତଦା

କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ସେତିବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇପାରିଲି।

ତତସ୍ତଦୁଚ୍ଚଶିଖରମାରୁହ୍ଯ ଵିବୁଧେଶ୍ଵରାଃ

ତାପରେ, ସେଇ ଉଚ୍ଚ ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ—

ମଧ୍ଯେ ମୃଗସମୂହସ୍ଯ ଗୋପ୍ତାରମିଵ ସଂସ୍ଥିତମ୍

ହରିଣମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ପରି ଦେଖିଲେ।

ଚାରୁଵକ୍ତ୍ରାକ୍ଷିଦଶନଂ ପୃଷ୍ଠତଃ ଶୁକ୍ଲବିନ୍ଦୁଭିଃ

ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ଆଖି ଓ ଦାନ୍ତ ସହିତ, ପଛରେ ଧଳା ଚିଟି ଥିଲା।

ବିମ୍ବୋଷ୍ଠଂ ତାମ୍ରଜିହ୍ଵାସ୍ଯଂ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଂକୁରଵିରାଜିତମ୍

ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଠୋଠ, ତାମ୍ର ଜିଭ୍ ଓ ମୁହଁ, ଦାଢ଼ି ପରି ଅଙ୍କୁର ରହିଥିଲା।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଶିଖରାତ୍ପ୍ରତିଧାଵିତାଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିଖରରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।

ଶୃଙ୍ଗାଗ୍ରଂ ପ୍ରଥମଂ ଧୃତ୍ଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ଵଜ୍ରପାଣିନା

ବଜ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଥମେ ଶିଂଗର ଟିପ୍ ପକାଇଲେ।

ଜଗ୍ରାହ କେଶଵଶ୍ଚାପି ମୂଲଂ ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ 215.

ଏବଂ କେଶବ ମଧ୍ୟ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ମୂଳକୁ ଧରିଲେ।

ଶକ୍ରସ୍ଯାଗ୍ରଂ ସ୍ଥିତଂ ହସ୍ତେ ମଧ୍ଯଂ ହସ୍ତେ ମମ ସ୍ଥିତମ୍

ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ଟିପ୍ ଥିଲା, ମୋ ହାତରେ ମଧ୍ୟଭାଗ ଥିଲା।

ଶୃଙ୍ଗସ୍ଯୈଵ ଗୃହୀତସ୍ଯ ତ୍ରିଧାସ୍ମାକଂ ମୃଗାଧିପଃ

ଏଭଳି ଶିଂଗକୁ ଧରିବା ପରେ, ଆମେ ମିଶି ହରିଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲୁ।