ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଆଜ୍ଞାପଯଧ୍ଯମାଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵିବୁଧସତ୍ତମାଃ

'ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଛି; ଏହିପରି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ,'

ଶକ୍ର ଉଵାଚ ପଶ୍ଯାମୋ ଵିପ୍ର ତଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାନାମଧିପଂ ଵିଭୁମ୍

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ମୁନି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ।'

ସ୍ଥାଣୁମୁଗ୍ରଂ ଶିଵଂ ଦେଵଂ ଶର୍ଵମେଵ ସ୍ଵଯଂ ମୁନେ

'ସେ ଅଚଳ, ଉଗ୍ର, ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେବ, ଶର୍ବ ସ୍ୱୟଂ, ହେ ମୁନି।'

ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ନଃ ସମାଖ୍ଯାହି ମହର୍ଷେ ଶୀଘ୍ରମେଵ ହି

'ମହାର୍ଷି, ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର କହ।'

ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତଃ ଶକ୍ରଂ ନନ୍ଦୀ ପଶୁପତିଂ ସ୍ମରନ୍ ଶ୍ରୋତୁମର୍ହସି ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପତେ

ତାପରେ, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନନ୍ଦୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦିବସ୍ପତି, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଯଥାର୍ଥ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'

ଅସ୍ମିନ୍ଗିରୌ ମୁଞ୍ଜଵତି ସ୍ଥାଣୁରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚତୋ ମଯା ୮୮ ପ୍ରୀତୋ ଵିନିର୍ଗତ ଇତସ୍ତଂ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ ବିଭେମ୍ଯହମ୍

ଏହି ମୁଞ୍ଜବଟ ପାହାଡ଼ରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୃଢ଼ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି, ସେ ଖୁସି ହୋଇ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି; ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଭୟ ପାଉଛି।

ମାର୍ଗଯାମୋ ହି ଯତ୍ନେନ ଭଗଵନ୍ତଂ ତୁ ଵାସଵ ।। 214.

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ, ଆମେ ଉତ୍ସାହରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରଵରପ୍ରଦାନଂ ନାମ ଚତୁର୍ଦଶାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽ ଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ବିଷୟରେ ଦୁଇଶେ ଚଉଦ୍ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

; ଅଥ ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵରଜଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନମ୍ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ସୁରଗଣୈଃ ସହ ସର୍ଵୈଃ ସମେତ୍ଯ ଚ

ଏବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଓ ଜଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିବରଣା: ତାପରେ ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।

ତତ ଉତ୍ଥାଯ ତେ ଦେଵାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାତ୍

ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଉପରୁ ଉଠିଲେ।

ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଚ ନାଗଲୋକଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ

ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଓ ନାଗମାନେ ଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଖୋଜିଲେ।

ଖିନ୍ନାଃ କ୍ଲିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ସୁଭୃଶଂ ନ ପୁନସ୍ତତ୍ପଦଂ ଵିଦୁଃ

ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସେ ଥାଉଁକୁ ପୁଣିଥରେ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ସଶୈଲକାନନୋପେତାଂ ମାର୍ଗଯଦ୍ଭିର୍ହି ତଂ ସୁରମ୍

ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ତଳାଶ କଲେ।

ଵିତତେଷୁ ନିକୁଞ୍ଜେଷୁ ଵିହାରେଷୁ ଚ ସର୍ଵତଃ

ବିସ୍ତୃତ କୁଞ୍ଜ ଓ ସମସ୍ତ ବିହାର ଉଦ୍ୟାନରେ ସେମାନେ ଖୋଜିଲେ।

ନ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଃ କ୍ଵଚିଦପି ଶମ୍ଭୋରାସାଦ୍ଯତେ ସୁରୈଃ

ଦେବମାନେ କୌଣସିଠି ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଶିଵଂ ତତ୍ର ତଦେଷାଂ ଭଯମାଵିଶତ୍

ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭୟ ଆସିଗଲା।

ସମ୍ଭୂଯାନ୍ଯୋଽନ୍ଯମମରା ମାମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ

ଅମରମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।

ଉପାଯମାତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମେ ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତଦ୍ଵେଷଭୂଷଣୈଃ 215.

ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଦେଖିଛି: ଶତ୍ରୁତାର ଭୂଷଣ ଧରି ଧ୍ୟାନ କରିବା।

ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମସ୍ମାଭିର୍ଵିଚିତଂ ଵୈ ନିରନ୍ତରମ୍। ଶ୍ଲେଶ୍ମାତକଵନୋଦ୍ଦେଶଂ ସ୍ଥାନଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀତଲେ

ଆମେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଭଲଭାବରେ ତଳାଶ କରିଛୁ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀର ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି।

ଆଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯାମସ୍ତମୁଦ୍ଦେଶଂ ସୁରୋତ୍ତମାଃ

ଆସ, ଆମେ ସେଠାକୁ ଯିବା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ।

ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଵିମାନୈଃ ଶୀଘ୍ରଯାଯିଭିଃ

ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିର ଆକାଶ ରଥରେ ପହଁଚିଗଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ସୁରମଣୀଯାନି ଵିଵିଧାନି ଶୁଚୀନି ଚ

ସେଠାରେ, ସେମାନେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ।

ଆଶ୍ରମାରଣ୍ଯଭାଗେଷୁ ଦରୀଣାଂ ଵିଵରେଷୁ ଚ

ଅରଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଓ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ।

ପ୍ରମୁଖେ ଵାସଵଂ କୃତ୍ଵା ଵିଵିଶୁସ୍ତେ ସୁରାସ୍ତଦା

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

କନ୍ଦରୋଦରକୂଟେଷୁ ତରୂଣାଂ ଗହନେଷୁ ଚ

ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ବର ଓ ଗଛମାନଙ୍କର ଘନ ଝାଡ଼ି ଭିତରକୁ ସେମାନେ ଗଲେ।

ପ୍ରଵିଶନ୍ତଶ୍ଚ ତେ ଦେଵା ଵନୋଦ୍ଦେଶଂ କ୍ଵଚିଚ୍ଛୁଭେ

ଏମିତି କିଛି ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଗିରିନଦ୍ଯାସ୍ତୁ ପୁଲିନେ ହଂସକୁନ୍ଦେଂଦୁସନ୍ନିଭେ 215.

ପାହାଡ଼ ନଦୀର ପାର ଉପରେ, ହଂସ, ମଲ୍ଲିକା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ମୁକ୍ତାଚୂର୍ଣନିକାଶାଭିର୍ଵାଲୁକାଭିସ୍ତତସ୍ତତ

ଏଠାଁ-ସେଠାଁ ମୁକ୍ତା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ବାଳୁକା ଥିଲା।

ତତ୍ର ତେ ଵିବୁଧା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ମାଂ ସମଚୋଦଯନ୍

ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖି, ମୋତେ କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ।