ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ଶୀଘ୍ରମାସନୈଶ୍ଚ ନ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯତ୍

ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆସନ ଦେଇ ସେ ଦ୍ରୁତ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ।

ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ମରୁତଶ୍ଚାଶ୍ଵିନାଵପି

ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ ଓ ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ,

ଵିଶ୍ଵାଵସୁର୍ହାହାହୂହୂ ତଥା ନାରଦତୁମ୍ବୁରୂ

ବିଶ୍ୱାବସୁ, ହାହା, ହୂହୂ, ଏବଂ ନାରଦ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ,

ତଂ ଵାସୁକିପ୍ରଭୃତଯଃ ପନ୍ନଗେନ୍ଦ୍ରା ମହୌଜସଃ

ବାସୁକି ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପନ୍ନଗରାଜମାନେ,

ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରାଶ୍ଚୈଵ ଗ୍ରହାଃ ସାଗରପର୍ଵତାଃ

ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଗ୍ରହ, ସାଗର ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ,

ଆଶିଷଃ ପ୍ରଦଦୁସ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵ ଏଵ ମୁଦାନ୍ଵିତା ସ ସୁପ୍ରୀତୋଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵଃ ସଦା ପଶୁପତିର୍ମୁନେ

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ: 'ମୁନି, ପଶୁପତି ଦେବ ସଦା ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ରହନ୍ତୁ।'

ସର୍ଵତ୍ର ଚାପ୍ରତିହତା ଗତିଶ୍ଚାସ୍ତୁ ତଵାନଘ

'ହେ ନିର୍ମଳ, ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମର ଗତି କେବେ ବାଧା ପାଇବ ନାହିଁ।'

ନିରାମଯୋଽମୃତୀଭୂତଶ୍ଚରିଷ୍ଯତି ଵିଭୁଃ ସୁଖୀ 214.

ସେ ମହାବଳୀ ନିରୋଗ, ଅମର ଓ ସୁଖୀ ହୋଇ ରହିବେ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ନନ୍ଦୀ ପୁନସ୍ତାନ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ ଯଦ୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ପ୍ରିଯଂ ସର୍ଵୈଃ ପ୍ରୀତିମଦ୍ଭିଃ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ

ଦେବମାନେ ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ନନ୍ଦୀ ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଆନନ୍ଦିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରିୟ ଭାବନ୍ତି,'

ଆଶିଷାଽନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ନିଯୋଜ୍ଯୋଽହଂ ସଦା ହି ଵଃ

'ଆପଣମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହେଲି; ମୁଁ ସଦା ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।'

ଆଜ୍ଞାପଯଧ୍ଯମାଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵିବୁଧସତ୍ତମାଃ

'ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଛି; ଏହିପରି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ,'

ଶକ୍ର ଉଵାଚ ପଶ୍ଯାମୋ ଵିପ୍ର ତଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାନାମଧିପଂ ଵିଭୁମ୍

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ମୁନି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ।'

ସ୍ଥାଣୁମୁଗ୍ରଂ ଶିଵଂ ଦେଵଂ ଶର୍ଵମେଵ ସ୍ଵଯଂ ମୁନେ

'ସେ ଅଚଳ, ଉଗ୍ର, ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେବ, ଶର୍ବ ସ୍ୱୟଂ, ହେ ମୁନି।'

ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ନଃ ସମାଖ୍ଯାହି ମହର୍ଷେ ଶୀଘ୍ରମେଵ ହି

'ମହାର୍ଷି, ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର କହ।'

ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତଃ ଶକ୍ରଂ ନନ୍ଦୀ ପଶୁପତିଂ ସ୍ମରନ୍ ଶ୍ରୋତୁମର୍ହସି ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପତେ

ତାପରେ, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନନ୍ଦୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦିବସ୍ପତି, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଯଥାର୍ଥ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'

ଅସ୍ମିନ୍ଗିରୌ ମୁଞ୍ଜଵତି ସ୍ଥାଣୁରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚତୋ ମଯା ୮୮ ପ୍ରୀତୋ ଵିନିର୍ଗତ ଇତସ୍ତଂ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ ବିଭେମ୍ଯହମ୍

ଏହି ମୁଞ୍ଜବଟ ପାହାଡ଼ରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୃଢ଼ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି, ସେ ଖୁସି ହୋଇ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି; ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଭୟ ପାଉଛି।

ମାର୍ଗଯାମୋ ହି ଯତ୍ନେନ ଭଗଵନ୍ତଂ ତୁ ଵାସଵ ।। 214.

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ, ଆମେ ଉତ୍ସାହରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରଵରପ୍ରଦାନଂ ନାମ ଚତୁର୍ଦଶାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽ ଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ବିଷୟରେ ଦୁଇଶେ ଚଉଦ୍ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

; ଅଥ ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵରଜଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନମ୍ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ସୁରଗଣୈଃ ସହ ସର୍ଵୈଃ ସମେତ୍ଯ ଚ

ଏବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଓ ଜଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିବରଣା: ତାପରେ ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।

ତତ ଉତ୍ଥାଯ ତେ ଦେଵାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାତ୍

ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଉପରୁ ଉଠିଲେ।

ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଚ ନାଗଲୋକଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ

ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଓ ନାଗମାନେ ଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଖୋଜିଲେ।

ଖିନ୍ନାଃ କ୍ଲିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ସୁଭୃଶଂ ନ ପୁନସ୍ତତ୍ପଦଂ ଵିଦୁଃ

ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସେ ଥାଉଁକୁ ପୁଣିଥରେ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ସଶୈଲକାନନୋପେତାଂ ମାର୍ଗଯଦ୍ଭିର୍ହି ତଂ ସୁରମ୍

ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ତଳାଶ କଲେ।

ଵିତତେଷୁ ନିକୁଞ୍ଜେଷୁ ଵିହାରେଷୁ ଚ ସର୍ଵତଃ

ବିସ୍ତୃତ କୁଞ୍ଜ ଓ ସମସ୍ତ ବିହାର ଉଦ୍ୟାନରେ ସେମାନେ ଖୋଜିଲେ।

ନ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଃ କ୍ଵଚିଦପି ଶମ୍ଭୋରାସାଦ୍ଯତେ ସୁରୈଃ

ଦେବମାନେ କୌଣସିଠି ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଶିଵଂ ତତ୍ର ତଦେଷାଂ ଭଯମାଵିଶତ୍

ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭୟ ଆସିଗଲା।

ସମ୍ଭୂଯାନ୍ଯୋଽନ୍ଯମମରା ମାମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ

ଅମରମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।

ଉପାଯମାତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମେ ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତଦ୍ଵେଷଭୂଷଣୈଃ 215.

ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଦେଖିଛି: ଶତ୍ରୁତାର ଭୂଷଣ ଧରି ଧ୍ୟାନ କରିବା।

ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମସ୍ମାଭିର୍ଵିଚିତଂ ଵୈ ନିରନ୍ତରମ୍। ଶ୍ଲେଶ୍ମାତକଵନୋଦ୍ଦେଶଂ ସ୍ଥାନଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀତଲେ

ଆମେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଭଲଭାବରେ ତଳାଶ କରିଛୁ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀର ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି।