ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଫଣାଶତଧରୋ ରୂପୀ ଭୂରିଶୃଙ୍ଗ ଇଵାଚଲଃ

ଶତମୁଣ୍ଡି ଫଣି, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ଅନେକ ଶିଖର ଥିବା ପର୍ବତ ପରି,

ଵିନତୋ ନାଗରାଜଶ୍ଚ କମ୍ବଲାଶ୍ଵତରୌ ତଥା

ବିନତ, ନାଗମାନଙ୍କ ରାଜା, କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ମଧ୍ୟ,

ଉରଗାନାମଧିପତୀ କର୍କୋଟକଧନଞ୍ଜଯୌ

ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଅଧିପତି କର୍କୋଟକ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ,

ଅହୋରାତ୍ର ତଥା ପକ୍ଷା ମାସାଃ ସଂଵତ୍ସରାସ୍ତଥା

ଦିନ ଓ ରାତି, ପକ୍ଷ, ମାସ ଓ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ,

ତତଶ୍ଚୈଵାଗତୈର୍ଦେଵୈର୍ଯକ୍ଷୈଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ

ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଯକ୍ଷ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆସିଥିଲେ,

ତସ୍ମିନ୍ଦେଵସମାଜେ ତୁ ରମ୍ଯେ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମୂର୍ଦ୍ଧନି

ସେଇ ଦେବସଭାରେ, ଶୂଭ୍ର ପରିବେଶରେ, ପର୍ବତପତିଙ୍କ ଶିଖରରେ,

ପ୍ରଗୀତା ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପ୍ରନୃତ୍ତାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ

ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧାଃ ସୁଖସ୍ପର୍ଶାସ୍ତତ୍ର ଵାଂତି ଚ ଵାଯଵଃ

ସେଠାରେ ବାତାସ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଓ ସ୍ପର୍ଶରେ ଅତି ସୁଖଦାୟକ ଥାଏ।

ସ ହି ତାନ୍ଦୈଵରାଜେନ ସାର୍ଦ୍ଧମନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦୈଵତୈଃ 214.

ସେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ,

ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତଃ ସହସା ତେଭ୍ଯୋ ନମସ୍କର୍ତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ

ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଅର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ଶୀଘ୍ରମାସନୈଶ୍ଚ ନ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯତ୍

ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆସନ ଦେଇ ସେ ଦ୍ରୁତ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ।

ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ମରୁତଶ୍ଚାଶ୍ଵିନାଵପି

ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ ଓ ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ,

ଵିଶ୍ଵାଵସୁର୍ହାହାହୂହୂ ତଥା ନାରଦତୁମ୍ବୁରୂ

ବିଶ୍ୱାବସୁ, ହାହା, ହୂହୂ, ଏବଂ ନାରଦ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ,

ତଂ ଵାସୁକିପ୍ରଭୃତଯଃ ପନ୍ନଗେନ୍ଦ୍ରା ମହୌଜସଃ

ବାସୁକି ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପନ୍ନଗରାଜମାନେ,

ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରାଶ୍ଚୈଵ ଗ୍ରହାଃ ସାଗରପର୍ଵତାଃ

ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଗ୍ରହ, ସାଗର ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ,

ଆଶିଷଃ ପ୍ରଦଦୁସ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵ ଏଵ ମୁଦାନ୍ଵିତା ସ ସୁପ୍ରୀତୋଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵଃ ସଦା ପଶୁପତିର୍ମୁନେ

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ: 'ମୁନି, ପଶୁପତି ଦେବ ସଦା ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ରହନ୍ତୁ।'

ସର୍ଵତ୍ର ଚାପ୍ରତିହତା ଗତିଶ୍ଚାସ୍ତୁ ତଵାନଘ

'ହେ ନିର୍ମଳ, ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମର ଗତି କେବେ ବାଧା ପାଇବ ନାହିଁ।'

ନିରାମଯୋଽମୃତୀଭୂତଶ୍ଚରିଷ୍ଯତି ଵିଭୁଃ ସୁଖୀ 214.

ସେ ମହାବଳୀ ନିରୋଗ, ଅମର ଓ ସୁଖୀ ହୋଇ ରହିବେ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ନନ୍ଦୀ ପୁନସ୍ତାନ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ ଯଦ୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ପ୍ରିଯଂ ସର୍ଵୈଃ ପ୍ରୀତିମଦ୍ଭିଃ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ

ଦେବମାନେ ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ନନ୍ଦୀ ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଆନନ୍ଦିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରିୟ ଭାବନ୍ତି,'

ଆଶିଷାଽନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ନିଯୋଜ୍ଯୋଽହଂ ସଦା ହି ଵଃ

'ଆପଣମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହେଲି; ମୁଁ ସଦା ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।'

ଆଜ୍ଞାପଯଧ୍ଯମାଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵିବୁଧସତ୍ତମାଃ

'ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଛି; ଏହିପରି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ,'

ଶକ୍ର ଉଵାଚ ପଶ୍ଯାମୋ ଵିପ୍ର ତଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାନାମଧିପଂ ଵିଭୁମ୍

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ମୁନି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ।'

ସ୍ଥାଣୁମୁଗ୍ରଂ ଶିଵଂ ଦେଵଂ ଶର୍ଵମେଵ ସ୍ଵଯଂ ମୁନେ

'ସେ ଅଚଳ, ଉଗ୍ର, ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେବ, ଶର୍ବ ସ୍ୱୟଂ, ହେ ମୁନି।'

ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ନଃ ସମାଖ୍ଯାହି ମହର୍ଷେ ଶୀଘ୍ରମେଵ ହି

'ମହାର୍ଷି, ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର କହ।'

ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତଃ ଶକ୍ରଂ ନନ୍ଦୀ ପଶୁପତିଂ ସ୍ମରନ୍ ଶ୍ରୋତୁମର୍ହସି ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପତେ

ତାପରେ, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନନ୍ଦୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦିବସ୍ପତି, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଯଥାର୍ଥ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'

ଅସ୍ମିନ୍ଗିରୌ ମୁଞ୍ଜଵତି ସ୍ଥାଣୁରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚତୋ ମଯା ୮୮ ପ୍ରୀତୋ ଵିନିର୍ଗତ ଇତସ୍ତଂ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ ବିଭେମ୍ଯହମ୍

ଏହି ମୁଞ୍ଜବଟ ପାହାଡ଼ରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୃଢ଼ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି, ସେ ଖୁସି ହୋଇ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି; ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଭୟ ପାଉଛି।

ମାର୍ଗଯାମୋ ହି ଯତ୍ନେନ ଭଗଵନ୍ତଂ ତୁ ଵାସଵ ।। 214.

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ, ଆମେ ଉତ୍ସାହରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରଵରପ୍ରଦାନଂ ନାମ ଚତୁର୍ଦଶାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽ ଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ବିଷୟରେ ଦୁଇଶେ ଚଉଦ୍ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

; ଅଥ ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵରଜଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନମ୍ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ସୁରଗଣୈଃ ସହ ସର୍ଵୈଃ ସମେତ୍ଯ ଚ

ଏବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଓ ଜଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିବରଣା: ତାପରେ ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।