ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଯଂ ଚ ଯଜ୍ଞୋ ଵିଧ୍ଵସ୍ତଃ ସଂପୂର୍ଣତ୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯତି । ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଖ୍ଯାତିମାଁଲ୍ଲୋକଃ ସଂତତ୍ଯାଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୨୧.

'ଏହି ଯଜ୍ଞ ଯଦିଓ ବିଘ୍ନିତ ହୋଇଛି, ତଥାପି ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପହଞ୍ଚିବ; ଏହି ଲୋକ ଦକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହରିହରୌ ତଦା ଲୋକପିତାମହଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକାନୁଵାଚେଦଂ ରୁଦ୍ରଭାଗୋଽସ୍ଯ ଦୀଯତାମ୍ ।। ୨୧.

ଏଭଳି ହରି ଓ ହରଙ୍କୁ କହି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସଭାକୁ କହିଲେ, 'ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।'

ରୁଦ୍ରଭାଗୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଭାଗ ଇତୀଯଂ ଵୈଦିକୀ ଶ୍ରୁତିଃ । ସ୍ତୁତିଂ ଚ ଦେଵାଃ କୁରୁତ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠି ନଃ ।। ୨୧.

'ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଏହି ଭାବ ବେଦର ଶ୍ରୁତି ରେ ଅଛି। ହେ ଦେବମାନେ, ଆମ ପରମେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।'

ଭଗନେତ୍ରହରଂ ଦେଵଂ ପୂଷ୍ଣୋ ଦନ୍ତଵିନାଶନମ୍ । ସ୍ତୁତିଂ କୁରୁତମା ଶୀଘ୍ରଂ ଗୀତୈରେତୈସ୍ତୁ ନାମଭିଃ । ଯେନାଯଂ ଵଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଵରଦତ୍ଵଂ ଭଜେତ ହ ।। ୨୧.

'ଯିଏ ଭଗାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ପୂଷାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେ ଦେବଙ୍କୁ ଏହି ନାମ ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ସ୍ତୁତି କର; ଯେଉଁଥିରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇପାରିବେ।'

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ଦେଵାଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶଂଭୋର୍ମହାତ୍ମନଃ । ଚକ୍ରୁଃ ପରମଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଵଯଂଭୁଵେ ।। ୨୧.

ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ମହାତ୍ମା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ନମୋ ଵିଷମନେତ୍ରାଯ ନମସ୍ତେ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ଚ । ନମଃ ସହସ୍ତ୍ରନେତ୍ରାଯ ନମସ୍ତେ ଶୂଲପାଣଯେ ।। ୨୧.

ଦେବମାନେ କହିଲେ: 'ଘୋର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତ୍ରିନୟନ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।'

ନମଃ ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗହସ୍ତାଯ ନମୋ ଦଣ୍ଡଭୃତେ କରେ । ତ୍ଵଂ ଦେଵ ହୁତଭୁଗ୍ଜ୍ଵାଲାକୋଟିଭାନୁସମପ୍ରଭଃ ।। ୨୧.

'ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହେ ଦେବ, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ଓ ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ।'

ଅଦର୍ଶନେଽନଯଦ୍ ଦେଵ ମୂଢଵିଜ୍ଞାନତୋଽଧୁନା । କୃତମସ୍ମାଭିରେଵେଶ ତଦତ୍ର କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ପ୍ରଭୋ ।। ୨୧.

'ଅବିବେକ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭୁଲ କରିଛୁ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର।'

ନମସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରାର୍ତ୍ତିହରାଯ ଶଂଭୋ ତ୍ରିଶୂଲପାଣେ ଵିକୃତାସ୍ଯରୂପ । ସମସ୍ତଦେଵେଶ୍ଵର ଶୁଦ୍ଧଭାଵ ପ୍ରସୀଦ ରୁଦ୍ରାଚ୍ଯୁତ ସର୍ଵଭାଵ ।। ୨୧.

'ତ୍ରିନୟନ, ଦୁଃଖ ହରିବାରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ରୂପ ଥିବା; ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା, ହେ ରୁଦ୍ର, ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦୟା କର।'

ପୂଷ୍ଣୋଽସ୍ଯ ଦନ୍ତାନ୍ତକ ଭୀମରୂପ ପ୍ରଲମ୍ବଭୋଗୀନ୍ଦ୍ରଲୁଲନ୍ତକଣ୍ଠ । ଵିଶାଲଦେହାଚ୍ଯୁତ ନୀଲକଣ୍ଠ ପ୍ରସୀଦ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତେ ।। ୨୧.

ହେ ପୂଷଣ, ତୁମର ଦାନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ରୂପ ଭୟଜନକ, ତୁମ ଗଳାରେ ପ୍ରଲମ୍ବ ନାମକ ସର୍ପ ଲଟକିଛି, ତୁମ ଦେହ ବିଶାଳ, ଅଚ୍ୟୁତ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଆକାରର ମୂଳ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।

ଭଗାକ୍ଷିସଂସ୍ଫୋଟନଦକ୍ଷକର୍ମା ଗୃହାଣ ଭାଗଂ ମଖତଃ ପ୍ରଧାନମ୍ । ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ୍ଵର ନୀଲକଣ୍ଠ ପ୍ରପାହି ନଃ ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନ ।। ୨୧.

ହେ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞର କର୍ତ୍ତା, ଭଗାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ଚମକୁଛି, ଯଜ୍ଞର ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦୟା କର।

ସିତାଙ୍ଗରାଗାପ୍ରତିପନ୍ନମୂର୍ତ୍ତେ କପାଲଧାରିଂସ୍ତ୍ରିପୁରଘ୍ନ ଦେଵ । ପ୍ରପାହି ନଃ ସର୍ଵଭଯେଷୁ ଚୈଵ ଉମାପତେ ପୁଷ୍କରନାଲଜନ୍ମ ।। ୨୧.

ହେ ଦେବ, ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଲେପା ଶରୀର ଧାରଣ କରୁଥିବା, କପାଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତିନି ନଗର ନାଶ କରିଥିବା, ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ପଦ୍ମ ନାଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।

ପଶ୍ଯାମ ତେ ଦେହଗତାନ୍ ସୁରେଶ ସର୍ଗାଦଯୋ ଵେଦଵରାନନନ୍ତ । ସାଙ୍ଗାନ୍ ସଵିଦ୍ଯାନ୍ ସପଦକ୍ରମାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ନିଲୀନାଂସ୍ତ୍ଵଯି ଦେଵଦେଵ ।। ୨୧.

ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ, ବେଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ଅଂଶ, ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେଖୁଛୁ, ସେଗୁଡିକ ସମସ୍ତେ ତୁମରେ ଲୟ ହୋଇଛି, ହେ ଦେବଦେବ।

ଭଵ ଶର୍ଵ ମହାଦେଵ ପିନାକିନ୍ ରୁଦ୍ର ତେ ହର । ନତାଃ ସ୍ମ ସର୍ଵେ ଵିଶ୍ଵେଶ ତ୍ରାହି ନଃ ପରମେଶ୍ଵର ।। ୨୧.

ହେ ଭବ, ଶର୍ବ, ମହାଦେବ, ପିନାକ ଧାରୀ, ରୁଦ୍ର, ହର, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଶିର ନମାଉଛୁ, ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ପରମେଶ୍ୱର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।

ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଦେଵୈର୍ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ତୁତୋଷ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଵାଚ ହ ।। ୨୧.

ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ମହାଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଭଗସ୍ଯ ନେତ୍ରଂ ଭଵତୁ ପୂଷ୍ଣୋ ଦନ୍ତାସ୍ତଥା ମଖଃ । ଦକ୍ଷସ୍ଯାଚ୍ଛିଦ୍ରତାଂ ଯାତୁ ଯଜ୍ଞଶ୍ଚାପ୍ଯଦିତେଃ ସୁତାଃ । ପଶୁଭାଵଂ ତଥା ଚାପି ଅପନେଷ୍ଯାମି ଵୋ ସୁରାଃ ।। ୨୧.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଭଗାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ପୂଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପୁନଃ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥା ପାଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ପଶୁସ୍ୱଭାବ ଦୂର କରିଦେବି।

ମଦ୍ଦର୍ଶନେନ ଯୋ ଜାତଃ ପଶୁଭାଵୋ ଦିଵୌକସାମ୍ । ସ ମଯାଽପହୃତଃ ସଦ୍ଯଃ ପତିତ୍ଵଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୨୧.

ମୋତେ ଦେଖି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ପଶୁସ୍ୱଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ସ୍ୱଭାବକୁ ମୁଁ ଏବେ ଦୂର କରିଦେଲି; ତୁମେ ଏହାରୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତ ହେବ।

ଅହଂ ଚ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାନାଂ ପତିରାଦ୍ଯଃ ସନାତନଃ । ଅହଂ ଵୈ ପତିଭାଵେନ ପଶୁମଧ୍ଯେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୨୧.

ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଚିରନ୍ତନ ମୂଳ ଓ ପ୍ରଭୁ; ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।

ଅତଃ ପଶୁପତିର୍ନାମ ମମ ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯେ ମାଂ ଯଜନ୍ତି ତେଷାଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଦୀକ୍ଷା ପାଶୁପତୀ ଭଵେତ୍ ।। ୨୧.

ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ଜଗତରେ ମୋର ନାମ 'ପଶୁପତି' ହେବ; ଯେମାନେ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପଶୁପତି ଦୀକ୍ଷା ହେବ।

ଏଵମୁକ୍ତେଽଥ ରୁଦ୍ରେଣ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ । ଉଵାଚ ରୁଦ୍ରଂ ସସ୍ନେହଂ ସ୍ମିତପୂର୍ଵମିଦଂ ଵଚଃ ।। ୨୧.

ଏପରି ରୁଦ୍ର କହିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ, ସ୍ନେହ ଓ ହସି ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଧ୍ରୁଵଂ ପାଶୁପତିର୍ଦେଵ ତ୍ଵଂ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିମେସ୍ଯତି । ଅଯଂ ଚ ଦେଵସ୍ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି । ଆରାଧ୍ଯଶ୍ଚ ସମସ୍ତାନାଂ ଦେଵାଦୀନାଂ ଗମିଷ୍ଯସି ।। ୨୧.

ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ହେ ଦେବ, 'ପଶୁପତି' ନାମେ ତୁମେ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ; ଏହି ଦେବତା ମଧ୍ୟ ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ଦକ୍ଷଂ ପ୍ରୋଵାଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ । ଗୌରୀଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ରୁଦ୍ରାଯ ପୂର୍ଵମେଵୋପପାଦିତାମ୍ ।। ୨୧.

ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତାପରେ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ: ଯେ ଗୌରୀକୁ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ତୟାରି କରିଥିଲ, ସେଇ ଗୌରୀକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଅ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦକ୍ଷସ୍ତାଂ କନ୍ଯାଂ ବ୍ରହ୍ମସନ୍ନିଧୌ । ଦଦୌ ରୁଦ୍ରାଯ ମହତେ ଗୌରୀଂ ପରମଶୋଭନାମ୍ ।। ୨୧.

ଏପରି କହି, ଦକ୍ଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେଇ କନ୍ୟା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ ଗୌରୀକୁ ମହାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ସ ତାଂ ଜଗ୍ରାହ ଵିଧିଵଦ୍ ରୁଦ୍ରଃ ପରମଶୋଭନାମ୍ । ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଚ ପ୍ରିଯଂ କୁର୍ଵନ୍ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍ ।। ୨୧.

ରୁଦ୍ର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଗୌରୀଙ୍କୁ ଗଭୀର ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଗୃହୀତାଯାଂ ତୁ କନ୍ଯାଯାଂ ଦାକ୍ଷାଯଣ୍ଯାଂ ପିତାମହଃ । ଦଦୌ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ନିଲଯଂ କୈଲାସଂ ସୁରସନ୍ନିଧୌ ।। ୨୧.

ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ଗୃହଣ କରାଯିବା ପରେ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେ ସାମ୍ନାରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କୈଳାସ ପର୍ବତ ନିବାସ ଦେଲେ।

ରୁଦ୍ରୋଽପି ପ୍ରଯଯୌ ଭୂତୈଃ ସମଂ କୈଲାସପର୍ଵତମ୍ । ଦେଵାଶ୍ଚାପି ଯଥାସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଜଗ୍ମୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ । ବ୍ରହ୍ମାଽପି ଦକ୍ଷସହିତଃ ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ପୁରଂ ଯଯୌ ।। ୨୧.

ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ଭୂତଗଣ ସହିତ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ; ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଦକ୍ଷ ସହିତ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ।

ମହାତପା ଉଵାଚ । ତସ୍ମିନ୍ ନିଵସତସ୍ତସ୍ଯ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନଃ । ଚୁକୋପ ଗୌରୀ ଦେଵସ୍ଯ ପିତୁର୍ଵୈରମନୁସ୍ମରନ୍ ।। ୨୨.

ମହାତପା କହିଲେ: ସେଠାରେ ପରମେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ର ବସିଥିବାବେଳେ, ଗୌରୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ସ୍ମରଣ କରି, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଅନେନାପକୃତଂ ପୁରା । ଯଜ୍ଞୋ ଵିଧ୍ଵଂସିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ ତସ୍ମାଚ୍ଚାନ୍ଯାଂ ତନୂମହମ୍ ।। ୨୨.

ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ଦକ୍ଷ ମୋତେ ପୂର୍ବରୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏବେ ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିବି।'

ଆରାଧ୍ଯ ତପସା ତସ୍ଯ ଗୃହେ ଭୂତ୍ଵା ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍ । କଥଂ ଗଚ୍ଛାମି ପିତରଂ ଦକ୍ଷଂ କ୍ଷପିତବାନ୍ଧଵମ୍ ।। ୨୨.

'ମୁଁ ତାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେବା ପାଇଁ କଠୋର ତପସ୍ୟା କରିବି। କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷଙ୍କ ପରିବାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, କିପରି ମୁଁ ପୁଣି ମୋ ବାପାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି?'