ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯାଵଚ୍ଚୈଵୋଜସା ନାକମସୌ ଚଂକ୍ରମତେ ପ୍ରଭୁଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚଳିଥିବେ, ଏହି ପ୍ରଭୁ—

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତେ ତତ୍ର ମଯା ସହ ସୁରୋତ୍ତମାଃ 214.

ଏପରି କହି, ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

ଵିଧାତା ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଭୁସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ

ବିଧାତା, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଜଗତର ନାୟକ—

କୃତେନ ତେନ ଵିବୁଧାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମୁନଯଶ୍ଚ ତଂ

ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ।

ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସୌ ନନ୍ଦୀ ତିଷ୍ଠତି ଦେଵଵତ୍ ସଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ମେଽଦ୍ଯ ସଫଲଶ୍ଚ ପରିଶ୍ରମଃ

ସେ ଯେଉଁଠାରେ ନନ୍ଦୀ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଉଭା ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ଫଳଦାୟୀ ହେଲା, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରୟାସ ଫଳିଲା।

ଯନ୍ମେ ଦୃଷ୍ଟଃ ସୁରାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ସର୍ଵଲୋକଗୁରୁର୍ହରିଃ

ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।

ଯଚ୍ଚ ମେ ପ୍ରଭୁରଵ୍ଯଗ୍ରଃ ପ୍ରୀତଃ ପାପହରୋ ହରଃ

ଏବଂ ମୋପାଇଁ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ହରା ପ୍ରଭୁ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିଲେ।

ପରୋ ମେଽନୁଗ୍ରହଃ ସୋଽତ୍ର ପୂତୋଽସ୍ମି ଖଲୁ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍

ଏହା ମୋପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପକାର। ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି।

ମାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ହିତଂ ତଥ୍ଯଂ ତଥୈଵ ଚ ନ ଚାନ୍ଯଥା

ସେ ମୋପାଇଁ ଯାହା ଉପକୃତ ଓ ସତ୍ୟ, ତାହା କହିଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।

ତେନାସ୍ମି ପରମପ୍ରୀତ ଆଦୃତଃ ପରମେଷ୍ଠିନା ଵଯଂ ତଂ ଵରଦଂ ଦେଵଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମସ୍ତେ ଵରପ୍ରଦମ୍

ଏହିପରି ମୁଁ ପରମପ୍ରସନ୍ନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। ଆମେ ଏହି ଦେବତା, ଦାନଦାତା, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା।

ତଵୈଷ ତପସା ତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଙ୍ଗତଃ

ତୁମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛନ୍ତି।

କୁତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମହେ ଦେଵଂ ଭଗଵନ୍ତଂ କପାଲିନମ୍ ଅନୁଗୃହ୍ଯ ତୁ ମାଂ ଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ ।।214.

କେଉଁଠି ଆମେ ଦେବତା, ଭଗବାନ କପାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା? ମୋତେ କୃପା କରି, ସେ ଦେବତା ସେଠାରେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

ନ ଜାନେ କୁତ୍ର ଵା ଦେଵଂ କୁତ୍ରାସ୍ତେ ତଦ୍ଗଵେଷ୍ଯତାମ୍ କିମତ୍ର ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵୋ ଯେନାସୌ ନୋକ୍ତଵାନ୍ପ୍ରଭୁମ୍

ମୁଁ ଜାଣିନି କେଉଁଠି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ରହୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଉଚିତ। ଦେବତା ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ କାହିଁକି କହିଥିଲେ?

ତନ୍ମେ କଥଯ ଦେଵେଶ ଗୁହ୍ଯଂ କିଂ ଚାସ୍ତି ଶୂଲିନଃ ଯଦୁକ୍ତଵାନ୍ମହେଶାନୋ ନାଖ୍ଯେଯୋଽସ୍ମି ପୁରାନ୍ଜନି

ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଶୂଳଧାରୀଙ୍କର କୌଣସି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି କି? ମହେଶ୍ୱର କଣ କହିଥିଲେ ଯାହା ମୋ ପରି ପୁରାତନ ଜନକୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ?

କିମୁକ୍ତଵାନ୍ମହାଦେଵୋ ନନ୍ଦିନଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ଅସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ସମୁଦ୍ଦେଶଃ କ୍ଷିତେଃ ସିଦ୍ଧୋଽଦ୍ରିସଂକଟଃ

ମହାଦେବ କଣ କହିଥିଲେ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ? ଏହା ମୋଠାରୁ ଶୁଣ; ପୃଥିବୀରେ ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ।

ପାରେ ହିମଵତଃ ପୁଣ୍ଯେ ତପୋଵନଗଣୈର୍ଯୁତଃ

ହିମାଳୟର ପାରେ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ତପୋବନ ଗୁଡିକର ସମୂହରେ ଭରିଥିବା।

ସୋଽନୁଗ୍ରାହ୍ଯୋ ମଯାଵଶ୍ଯଂ ତପସା ଦଗ୍ଧକିଲ୍ବିଷଃ

ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ କୃପା କରିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କର ପାପ ତପସ୍ୟାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି।

ତସ୍ଯ ନାମ୍ନା ଚ ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚିରତପୋଭୃତମ୍

ତାଙ୍କର ନାମରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ରହୁଛନ୍ତି।

ମୃଗରୂପେଣ ଚରତା ତତ୍ର ଵୈ ତ୍ରିଦଶା ମଯା

ସେଠାରେ ମୁଁ ମୃଗ ରୂପରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ।

ନାଖ୍ଯାତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ତେଷାଂ ଦେଵତାପ୍ସରସାମିଦମ୍

ତୁମେ ଏହି କଥା ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ପାଖରେ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଵିଦ୍ଯୋତଯନ୍ଦିଶଃ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ପରିଵାରିତଃ

ତିନି ଦେବତାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସମସ୍ତ ଦିଶାକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ।

କାମଗଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ସମରୁଦ୍ଗଣଃ 214.

ଇନ୍ଦ୍ର ମରୁତମାନେ ସହିତ ନିଜ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଚଢିଲେ।

ଗଣାଵୃତଶ୍ଚ ଵରଦୋ ଵରୁଣୋ ଯାଦସାଂପତିଃ

ବରୁଣ, ଯାଦସମୂହର ମାଲିକ ଏବଂ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ନିଜ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।

ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣେନ ରତ୍ନଚିତ୍ରେଣ ଭାସ୍ଵତା

ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ରତ୍ନରେ ସଜିଥିଲା।

ଵିମାନଶତ କୋଟୀଭିରାଗତୋ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସୈଃ

ସେ ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଶତ-ଶତ କୋଟି ଉଡୁଥିବା ରଥରେ ଆସିଲେ।

ଅଧିଷ୍ଠିତଃ ସୁକୃତିଭିଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଵୈଵସ୍ଵତୋପମଃ

ସୁକୃତିମାନେ ସହିତ ସେ ଯାଇଲେ, ଭାସ୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଵିମାନୈରଗ୍ନିତୁଲ୍ଯାଭୈରାଜଗ୍ମୁଃ ଖାନ୍ମହୀଧରମ୍

ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଡୁଥିବା ରଥରେ ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଲେ।

ଆଗତାଵଶ୍ଵିନୌ ଦେଵୌ ମୌଞ୍ଜଵନ୍ତଂ ମହାଗିରିମ୍

ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ମାଉଞ୍ଜବନ୍ତ ନାମକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଲେ।

ସଂଛାଦ୍ଯୈରାଵତପଥଂ ସହସାଭ୍ଯାଯଯୁର୍ଦ୍ରୁତମ୍

ସେମାନେ ଏଇରାବତର ରାସ୍ତାକୁ ଢାକି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଗଲେ।