ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଭିପ୍ରାଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜାନାମି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ 213.

ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଜାଣିଛି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ତ୍ରଯୋଦଶାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽ ଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ର, ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟରେ ଦୁଇଶ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

; ପୁନଃ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରଵରପ୍ରଦାନଵର୍ଣନମ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତଂ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଭଵେ ଵୈ ଭୂତନାଯକେ

ପୁନି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ଦେବାର ବିବରଣା: ସେଠାରେ, ଭୂତମାନଙ୍କ ନାୟକ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।

ଚତୁର୍ଭୁଜସ୍ତ୍ରିଣଯନୋ ଦିଵ୍ଯସଂସ୍ଥାନସଂସ୍ଥିତଃ

ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଉଭା ଥିଲେ।

ତ୍ରିଶୂଲୀ ପରିଘୀ ଦଣ୍ଡୀ ପିନାକୀ ମୌଞ୍ଜମେଖଲୀ

ତିନି ଶୂଳ, ଗଦା, ଦଣ୍ଡ, ପିନାକ ଧନୁଷ ଧରି, ମୁଞ୍ଜ ଘାସର କମରବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିଲେ—

ଆସ୍ଥିତଃ ପାଦମାକୃଷ୍ଯ ହ୍ଯାହ୍ଵଯନ୍ନିଵ ସ ଦ୍ଵିଜଃ

ସେ ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ପାଦ ଉଠାଇ ଉଭା ହୋଇ, ଡାକୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଖେଚରାଃ ସର୍ଵା ଦେଵତାଃ ପରିଶଂକିତାଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭିତ ହେଇଗଲେ।

ତେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସର୍ଵେ ଚାନ୍ଯେ ଦିଵୌକସଃ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ—

ଅଯଂ କଶ୍ଚିଦ୍ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ହ୍ଯୁମାକାନ୍ତାନ୍ମହେଶ୍ଵରାତ୍

‘ଏହି ଜଣେ ଉମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ଦାନ ପାଇଛନ୍ତି—

ଯାଦୃଶୋଽସ୍ଯ ମହୋତ୍ସାହସ୍ତେଜୋବଲସମନ୍ଵିତଃ

ତାଙ୍କର ଏତେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହ, ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି—

ଯାଵଚ୍ଚୈଵୋଜସା ନାକମସୌ ଚଂକ୍ରମତେ ପ୍ରଭୁଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚଳିଥିବେ, ଏହି ପ୍ରଭୁ—

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତେ ତତ୍ର ମଯା ସହ ସୁରୋତ୍ତମାଃ 214.

ଏପରି କହି, ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

ଵିଧାତା ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଭୁସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ

ବିଧାତା, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଜଗତର ନାୟକ—

କୃତେନ ତେନ ଵିବୁଧାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମୁନଯଶ୍ଚ ତଂ

ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ।

ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସୌ ନନ୍ଦୀ ତିଷ୍ଠତି ଦେଵଵତ୍ ସଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ମେଽଦ୍ଯ ସଫଲଶ୍ଚ ପରିଶ୍ରମଃ

ସେ ଯେଉଁଠାରେ ନନ୍ଦୀ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଉଭା ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ଫଳଦାୟୀ ହେଲା, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରୟାସ ଫଳିଲା।

ଯନ୍ମେ ଦୃଷ୍ଟଃ ସୁରାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ସର୍ଵଲୋକଗୁରୁର୍ହରିଃ

ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।

ଯଚ୍ଚ ମେ ପ୍ରଭୁରଵ୍ଯଗ୍ରଃ ପ୍ରୀତଃ ପାପହରୋ ହରଃ

ଏବଂ ମୋପାଇଁ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ହରା ପ୍ରଭୁ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିଲେ।

ପରୋ ମେଽନୁଗ୍ରହଃ ସୋଽତ୍ର ପୂତୋଽସ୍ମି ଖଲୁ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍

ଏହା ମୋପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପକାର। ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି।

ମାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ହିତଂ ତଥ୍ଯଂ ତଥୈଵ ଚ ନ ଚାନ୍ଯଥା

ସେ ମୋପାଇଁ ଯାହା ଉପକୃତ ଓ ସତ୍ୟ, ତାହା କହିଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।

ତେନାସ୍ମି ପରମପ୍ରୀତ ଆଦୃତଃ ପରମେଷ୍ଠିନା ଵଯଂ ତଂ ଵରଦଂ ଦେଵଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମସ୍ତେ ଵରପ୍ରଦମ୍

ଏହିପରି ମୁଁ ପରମପ୍ରସନ୍ନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। ଆମେ ଏହି ଦେବତା, ଦାନଦାତା, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା।

ତଵୈଷ ତପସା ତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଙ୍ଗତଃ

ତୁମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛନ୍ତି।

କୁତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମହେ ଦେଵଂ ଭଗଵନ୍ତଂ କପାଲିନମ୍ ଅନୁଗୃହ୍ଯ ତୁ ମାଂ ଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ ।।214.

କେଉଁଠି ଆମେ ଦେବତା, ଭଗବାନ କପାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା? ମୋତେ କୃପା କରି, ସେ ଦେବତା ସେଠାରେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

ନ ଜାନେ କୁତ୍ର ଵା ଦେଵଂ କୁତ୍ରାସ୍ତେ ତଦ୍ଗଵେଷ୍ଯତାମ୍ କିମତ୍ର ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵୋ ଯେନାସୌ ନୋକ୍ତଵାନ୍ପ୍ରଭୁମ୍

ମୁଁ ଜାଣିନି କେଉଁଠି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ରହୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଉଚିତ। ଦେବତା ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ କାହିଁକି କହିଥିଲେ?

ତନ୍ମେ କଥଯ ଦେଵେଶ ଗୁହ୍ଯଂ କିଂ ଚାସ୍ତି ଶୂଲିନଃ ଯଦୁକ୍ତଵାନ୍ମହେଶାନୋ ନାଖ୍ଯେଯୋଽସ୍ମି ପୁରାନ୍ଜନି

ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଶୂଳଧାରୀଙ୍କର କୌଣସି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି କି? ମହେଶ୍ୱର କଣ କହିଥିଲେ ଯାହା ମୋ ପରି ପୁରାତନ ଜନକୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ?

କିମୁକ୍ତଵାନ୍ମହାଦେଵୋ ନନ୍ଦିନଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ଅସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ସମୁଦ୍ଦେଶଃ କ୍ଷିତେଃ ସିଦ୍ଧୋଽଦ୍ରିସଂକଟଃ

ମହାଦେବ କଣ କହିଥିଲେ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ? ଏହା ମୋଠାରୁ ଶୁଣ; ପୃଥିବୀରେ ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ।

ପାରେ ହିମଵତଃ ପୁଣ୍ଯେ ତପୋଵନଗଣୈର୍ଯୁତଃ

ହିମାଳୟର ପାରେ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ତପୋବନ ଗୁଡିକର ସମୂହରେ ଭରିଥିବା।

ସୋଽନୁଗ୍ରାହ୍ଯୋ ମଯାଵଶ୍ଯଂ ତପସା ଦଗ୍ଧକିଲ୍ବିଷଃ

ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ କୃପା କରିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କର ପାପ ତପସ୍ୟାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି।

ତସ୍ଯ ନାମ୍ନା ଚ ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚିରତପୋଭୃତମ୍

ତାଙ୍କର ନାମରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ରହୁଛନ୍ତି।

ମୃଗରୂପେଣ ଚରତା ତତ୍ର ଵୈ ତ୍ରିଦଶା ମଯା

ସେଠାରେ ମୁଁ ମୃଗ ରୂପରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ।