ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତ୍ଵଯି ତୁଷ୍ଟେ ହ୍ଯହଂ ତୁଷ୍ଟଃ କୁପିତେ କୁପିତସ୍ତ୍ଵହମ୍ 213.

ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତୁମେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ।

ଏଵଂ ତସ୍ମୈ ଵରାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରୀତଃ ସ୍ଵଯମୁମାପତିଃ

ଏପରି ବର ଦେଇ, ଉମାପତି ସ୍ୱୟଂ ଖୁସି ହେଲେ।

ଆଗତାନ୍ଵିଦ୍ଧି ସର୍ଵାନ୍ଵୈ ତ୍ରିଦଶାନ୍ସମରୁଦ୍ଗଣାନ୍

ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ମାରୁତ ଗଣ ସହିତ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।

ଯଦୀରିତଂ ମଯା ଵତ୍ସ ଵରଂ ପ୍ରତିଵଚସ୍ତ୍ଵଯି

ମୁଁ ଯେଉଁ ବର ଦେଇଛି, ମୋ ପ୍ରିୟ, ସେ ବର ତୁମେ ପାଇବା।

ନାରାଯଣଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତେ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ରରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତ ଗଣ ସହିତ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରଗଣାଃ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵପନ୍ନଗାଃ

ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ପନ୍ନଗମାନେ—

ତେ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ତ୍ଵଦ୍ଗତାମୃଦ୍ଧି ପ୍ରତପ୍ତାଃ ପରମେର୍ଷ୍ଯଯା

ତୁମର ଶ୍ରୀ ବୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଇଯାନ୍ତି।

ଚର୍ତୁଂ ସମଭିଵାଞ୍ଛନ୍ତି ସଦାଭ୍ଯାସେ ଵରାର୍ଥିନଃ

ସଦା, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଦାନ ପାଇଁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।

ଅତ୍ରୈତେ ଯାଵଦାଗମ୍ଯ ନ ମାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ

ଏଠାରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାନବମାନେ ଆସନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ।

ଅଦ୍ଯ ତେ ତୁ ମଯା ସର୍ଵେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମପୁରୋଗମାଃ

କିନ୍ତୁ ଆଜି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।

ଅଭିପ୍ରାଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜାନାମି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ 213.

ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଜାଣିଛି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ତ୍ରଯୋଦଶାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽ ଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ର, ଗୋକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟରେ ଦୁଇଶ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

; ପୁନଃ ଗୋକର୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରଵରପ୍ରଦାନଵର୍ଣନମ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତଂ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଭଵେ ଵୈ ଭୂତନାଯକେ

ପୁନି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ଦେବାର ବିବରଣା: ସେଠାରେ, ଭୂତମାନଙ୍କ ନାୟକ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।

ଚତୁର୍ଭୁଜସ୍ତ୍ରିଣଯନୋ ଦିଵ୍ଯସଂସ୍ଥାନସଂସ୍ଥିତଃ

ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଉଭା ଥିଲେ।

ତ୍ରିଶୂଲୀ ପରିଘୀ ଦଣ୍ଡୀ ପିନାକୀ ମୌଞ୍ଜମେଖଲୀ

ତିନି ଶୂଳ, ଗଦା, ଦଣ୍ଡ, ପିନାକ ଧନୁଷ ଧରି, ମୁଞ୍ଜ ଘାସର କମରବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିଲେ—

ଆସ୍ଥିତଃ ପାଦମାକୃଷ୍ଯ ହ୍ଯାହ୍ଵଯନ୍ନିଵ ସ ଦ୍ଵିଜଃ

ସେ ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ପାଦ ଉଠାଇ ଉଭା ହୋଇ, ଡାକୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଖେଚରାଃ ସର୍ଵା ଦେଵତାଃ ପରିଶଂକିତାଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭିତ ହେଇଗଲେ।

ତେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସର୍ଵେ ଚାନ୍ଯେ ଦିଵୌକସଃ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ—

ଅଯଂ କଶ୍ଚିଦ୍ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ହ୍ଯୁମାକାନ୍ତାନ୍ମହେଶ୍ଵରାତ୍

‘ଏହି ଜଣେ ଉମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ଦାନ ପାଇଛନ୍ତି—

ଯାଦୃଶୋଽସ୍ଯ ମହୋତ୍ସାହସ୍ତେଜୋବଲସମନ୍ଵିତଃ

ତାଙ୍କର ଏତେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହ, ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି—

ଯାଵଚ୍ଚୈଵୋଜସା ନାକମସୌ ଚଂକ୍ରମତେ ପ୍ରଭୁଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚଳିଥିବେ, ଏହି ପ୍ରଭୁ—

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତେ ତତ୍ର ମଯା ସହ ସୁରୋତ୍ତମାଃ 214.

ଏପରି କହି, ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

ଵିଧାତା ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଭୁସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ

ବିଧାତା, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଜଗତର ନାୟକ—

କୃତେନ ତେନ ଵିବୁଧାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମୁନଯଶ୍ଚ ତଂ

ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ।

ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସୌ ନନ୍ଦୀ ତିଷ୍ଠତି ଦେଵଵତ୍ ସଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ମେଽଦ୍ଯ ସଫଲଶ୍ଚ ପରିଶ୍ରମଃ

ସେ ଯେଉଁଠାରେ ନନ୍ଦୀ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଉଭା ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ଫଳଦାୟୀ ହେଲା, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରୟାସ ଫଳିଲା।

ଯନ୍ମେ ଦୃଷ୍ଟଃ ସୁରାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ସର୍ଵଲୋକଗୁରୁର୍ହରିଃ

ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।

ଯଚ୍ଚ ମେ ପ୍ରଭୁରଵ୍ଯଗ୍ରଃ ପ୍ରୀତଃ ପାପହରୋ ହରଃ

ଏବଂ ମୋପାଇଁ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ହରା ପ୍ରଭୁ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିଲେ।

ପରୋ ମେଽନୁଗ୍ରହଃ ସୋଽତ୍ର ପୂତୋଽସ୍ମି ଖଲୁ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍

ଏହା ମୋପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପକାର। ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି।

ମାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ହିତଂ ତଥ୍ଯଂ ତଥୈଵ ଚ ନ ଚାନ୍ଯଥା

ସେ ମୋପାଇଁ ଯାହା ଉପକୃତ ଓ ସତ୍ୟ, ତାହା କହିଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।