ଵରାହପୁରାଣମ୍

କୋଟିଜପ୍ଯେନ ରୁଦ୍ରାଣାମାରାଧନପରସ୍ଯ ଚ 213.

କୋଟି କୋଟି ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା—

ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ତଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ତତୋ ମଧୁରଯା ଗିରା

ତାପରେ, ହସି ଏବଂ ପ୍ରେମ ସହିତ ସେ ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଆରାଧିତଶ୍ଚ ଭକ୍ତ୍ଯାହଂ ତ୍ଵଯା ଶୁଦ୍ଧେନ ଚେତସା

ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପୂଜା କରିଛ।

ନିଵର୍ତ୍ତଯତି ମାଂ ଵତ୍ସ ମତ୍ପାଦାରାଧନେ ରତଃ

ହେ ଶିଶୁ, ମୋର ପାଦ ପୂଜାରେ ଲଗି ରହିବା ମୋତେ କେବେ ବି ଦୂର କରେନି।

ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ମହାମୁନେ

ହେ ମହାମୁନି, ତୁମେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଛ।

କୃତଂ ସୁମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ତ୍ଵଯା କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍

ତୁମେ ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ।

ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ସଵାସଵାଃ

ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ।

ଦିଵ୍ଯତେଜୋଵପୂଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତଃ

ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ମଣ୍ଡିତ, ଦିବ୍ୟ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।

ମଦ୍ରୂପଧାରୀ ମତ୍ତେଜାସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷଃ ସର୍ଵଗୁଣୋତ୍ତମଃ

ମୋର ଆକୃତି ଧରି, ମୋର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଅନେନୈଵ ଶରୀରେଣ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ

ଏହି ଦେହରେ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।

ପାର୍ଷଦାନାଂ ଵରିଷ୍ଠସ୍ତ୍ଵଂ ମାମକାନାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ 213.

ମୋର ସମସ୍ତ ସହାୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ, ଦ୍ବିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ପ୍ରାପ୍ତମଷ୍ଟଗୁଣଂ ସତ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତେ ତପୋଧନ

ତୁମେ ଅଷ୍ଟଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଶାସନ ଲାଭ କରିଛ। ତପସ୍ଵୀ।

ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଦେଵାଗ୍ର୍ଯ ଦେଵକାର୍ଯେଷୁ ସର୍ଵତଃ

ଆଜିଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହେବ।

ତ୍ଵାମେଵାଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚଯିଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵଭୂତାନି ସର୍ଵତଃ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏଉଁଠି ତୁମକୁ ପୂଜିବେ।

ଵରାନ୍ଵରାର୍ଥିନାଂ ଦାତା ଵିଧାତା ଜଗତଃ ସଦା

ବର ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସଦା ବର ଦେବା ଓ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମରେ ରହିବ।

ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ସ ମାଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଯସ୍ତ୍ଵାମନୁ ସ ମାମନୁ

ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମୋତେ ଘୃଣା କରେ; ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ ଅନୁସରେ, ସେ ମୋତେ ଅନୁସରେ।

ଦ୍ଵାରେ ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ସ୍ଥେଯଂ ଗଣାଧିପ

ତୁମେ ସଦା ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ରହିବା ଉଚିତ, ଗଣପତି।

ପ୍ରତୀହାରୋ ଭଵାନଦ୍ଯ ସର୍ଵଦା ତ୍ରିଦଶୋତ୍ତମଃ

ଆଜିଠୁ ତୁମେ ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକ ହେବ।

ନ ଵଜ୍ରେଣ ନ ଦଣ୍ଡେନ ନ ଚକ୍ରେଣ ନ ଚାଗ୍ନିନା

ବଜ୍ର, ଦଣ୍ଡ, ଚକ୍ର କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିରେ ତୁମକୁ କିଏ ବି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ଦେଵଦାନଵଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗାଃ

ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଓ ସର୍ପମାନେ ତୁମକୁ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ତ୍ଵଯି ତୁଷ୍ଟେ ହ୍ଯହଂ ତୁଷ୍ଟଃ କୁପିତେ କୁପିତସ୍ତ୍ଵହମ୍ 213.

ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତୁମେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ।

ଏଵଂ ତସ୍ମୈ ଵରାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରୀତଃ ସ୍ଵଯମୁମାପତିଃ

ଏପରି ବର ଦେଇ, ଉମାପତି ସ୍ୱୟଂ ଖୁସି ହେଲେ।

ଆଗତାନ୍ଵିଦ୍ଧି ସର୍ଵାନ୍ଵୈ ତ୍ରିଦଶାନ୍ସମରୁଦ୍ଗଣାନ୍

ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ମାରୁତ ଗଣ ସହିତ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।

ଯଦୀରିତଂ ମଯା ଵତ୍ସ ଵରଂ ପ୍ରତିଵଚସ୍ତ୍ଵଯି

ମୁଁ ଯେଉଁ ବର ଦେଇଛି, ମୋ ପ୍ରିୟ, ସେ ବର ତୁମେ ପାଇବା।

ନାରାଯଣଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତେ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ରରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତ ଗଣ ସହିତ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରଗଣାଃ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵପନ୍ନଗାଃ

ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ପନ୍ନଗମାନେ—

ତେ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ତ୍ଵଦ୍ଗତାମୃଦ୍ଧି ପ୍ରତପ୍ତାଃ ପରମେର୍ଷ୍ଯଯା

ତୁମର ଶ୍ରୀ ବୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଇଯାନ୍ତି।

ଚର୍ତୁଂ ସମଭିଵାଞ୍ଛନ୍ତି ସଦାଭ୍ଯାସେ ଵରାର୍ଥିନଃ

ସଦା, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଦାନ ପାଇଁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।

ଅତ୍ରୈତେ ଯାଵଦାଗମ୍ଯ ନ ମାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ

ଏଠାରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାନବମାନେ ଆସନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ।