ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଜଟାଜୂଟତଟାଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଚନ୍ଦ୍ରାଲଂକୃତଶେଖରମ୍

ତାଙ୍କର ଜଟା ଏକାଠି ବାନ୍ଧା ଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ତାଳ ମଣି ଭାବେ ଶିରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରଂ ରୁଚିରଂ ଶତଶୀର୍ଷଂ ଶତୋଦରମ୍ 213.

ସେ ରୂପ ଏକ ହାତର ମାତ୍ର ଲମ୍ବା, ଶତମୁଣ୍ଡ ଓ ଶତପେଟ ଥିଲା, ଅତି ସୁନ୍ଦର।

ଅଣୀଯସାମଣୀଯାଂସଂ ବୃହତାଂ ତୁ ବୃହତ୍ତରମ୍

ସେ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଠାରୁ ଅଧିକ ବଡ଼।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ମହାଦେଵଂ ହୃଷ୍ଟରୋମା ମହାତପାଃ

ମହାତପସ୍ବୀ ମୁନି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଦେହରେ ଦଣ୍ଡାଇ ହେଲା।

ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵାଽଗୃଣାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍

ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଜଗଦ୍ଭୋକ୍ତ୍ରେ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଶଂକରାଯ ଶିଵାଯ ଚ

ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ଶଙ୍କର ଓ ଶିବଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ନୀଲକଣ୍ଠାଯ ଭୀମାଯ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵାଯ ଚ

ନୀଳକଣ୍ଠ, ଭୀମ, ଭୂତ, ଭବ୍ୟ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଗଣାନାଂ ପତଯେ ସ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ସଂକ୍ଷେପ୍ତ୍ରେ ଭୀଷଣାଯ ଚ

ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ପ୍ରେତାଵାସନିଵାସାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଵରଦାଯ ଚ

ଶ୍ମଶାନରେ ବାସ କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ର ଓ ଦାନଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଭକ୍ତପ୍ରିଯାଯ ସତତଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ପରମାତ୍ମନେ

ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ସର୍ବଦା ଉଚ୍ଚତମ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ସମ୍ମାନ ଜଣାଉଛି।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵଂ ପୁନଃ ପୁନରଵନ୍ଦତ ।। ତତସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରୀତସ୍ତସ୍ମୈ ଵିପ୍ରାଯ ଶଂକରଃ। ।। 213.

ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ତାପରେ, ଭଗବାନ ଶଙ୍କର ଖୁସି ହୋଇ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଉଵାଚ ଚ ଵଚଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତମୃଷିଂ ଵରଦଃ ପ୍ରଭୁଃ

ଉପହାର ଦେଇବାରେ ସକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରଭୁ ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ତାଂସ୍ତେ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଦୁର୍ଲ୍ଲଭାନପି ମାରିଷ

ହେ ମୃଦୁଭାବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ଦେଉଛି।

ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ଲୋକପାଲତ୍ଵମପଵର୍ଗମଥାପି ଵା

ବ୍ରହ୍ମା ହେବା, ଲୋକର ରକ୍ଷକ ହେବା କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି—

ଯଦିଚ୍ଛସି ମୁନେ ଶୀଘ୍ରଂ ତଦ୍ବ୍ରୂହି ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵ

ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଶୀଘ୍ର କହ।

ପ୍ରୋଵାଚ ଵରଦଂ ଦେଵଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାନ୍ତରାତ୍ମନା

ଆନ୍ତରିକ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ସେ ଉପହାର ଦେଇଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ଲୋକପାଲତ୍ଵଂ ନାପଵର୍ଗଂ ଵରପ୍ରଦ

ହେ ଉପହାର ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ହେବା, ଲୋକର ରକ୍ଷକ ହେବା କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁନି।

ସ୍ପୃହଯେ ଦେଵଦେଵେଶ ପ୍ରସନ୍ନେ ତ୍ଵଯି ଶଂକର

ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଖୁସି ହେବାରୁ ମୁଁ ଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଆଶା କରୁଛି।

ଅନୁଗ୍ରାହ୍ଯୋ ହ୍ଯଯଂ ଦେଵ ତ୍ଵଯାଵଶ୍ଯଂ ସୁରାଧିପ

ହେ ଦେବତା, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବା ଦରକାର, ହେ ଦେବମୁଖ୍ୟ।

ତଥାହଂ ଭକ୍ତିମିଚ୍ଛାମି ସର୍ଵଭୂତାଶଯେ ତ୍ଵଯି

ଏହିପରି, ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଯେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ତୁମେ ପ୍ରତି ମୋର ଭକ୍ତି ହେଉ।

କୋଟିଜପ୍ଯେନ ରୁଦ୍ରାଣାମାରାଧନପରସ୍ଯ ଚ 213.

କୋଟି କୋଟି ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା—

ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ତଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ତତୋ ମଧୁରଯା ଗିରା

ତାପରେ, ହସି ଏବଂ ପ୍ରେମ ସହିତ ସେ ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଆରାଧିତଶ୍ଚ ଭକ୍ତ୍ଯାହଂ ତ୍ଵଯା ଶୁଦ୍ଧେନ ଚେତସା

ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପୂଜା କରିଛ।

ନିଵର୍ତ୍ତଯତି ମାଂ ଵତ୍ସ ମତ୍ପାଦାରାଧନେ ରତଃ

ହେ ଶିଶୁ, ମୋର ପାଦ ପୂଜାରେ ଲଗି ରହିବା ମୋତେ କେବେ ବି ଦୂର କରେନି।

ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ମହାମୁନେ

ହେ ମହାମୁନି, ତୁମେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଛ।

କୃତଂ ସୁମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ତ୍ଵଯା କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍

ତୁମେ ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ।

ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ସଵାସଵାଃ

ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ।

ଦିଵ୍ଯତେଜୋଵପୂଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତଃ

ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ମଣ୍ଡିତ, ଦିବ୍ୟ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।

ମଦ୍ରୂପଧାରୀ ମତ୍ତେଜାସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷଃ ସର୍ଵଗୁଣୋତ୍ତମଃ

ମୋର ଆକୃତି ଧରି, ମୋର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।