ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଭିନ୍ନେନ୍ଦ୍ରନୀଲଵିମଲୈର୍ଧୌତୈଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣାମ୍ବୁଭିଃ

ଫାଟିଥିବା ନୀଳମଣି ପରି ପବିତ୍ର ଏବଂ ପରିସ୍କାର ଝରଣାର ଜଳ ରହିଥିଲା।

ଶକ୍ରଚାପନିଭୈ ରମ୍ଯୈଃ କୁବେରଭଵନଦ୍ଯୁତୌ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ ପରି ମନୋହର ଏବଂ କୁବେରଙ୍କ ମହଲ ପରି ଚମକୁଥିଲା।

କ୍ରୀଡଦ୍ଭିର୍ଦେଵମିଥୁନେର୍ନୃତ୍ଯଦ୍ଭିଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣୈଃ 213.

ଏଠାରେ ଦେବ ଦମ୍ପତିମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

କଲ୍ହାରକୁସୁମୋପେତେ ହଂସସାରସସେଵିତେ

କଳହାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ହଂସ ଓ ସାରସ ପରିଚଳିତ।

ଗଜଯୂଥାନୁକୀର୍ଣାଭିର୍ଜୁଷ୍ଟାଭିର୍ମୃଗପକ୍ଷିଭିଃ

ହାତୀ ଦଳରେ ଘିରା, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

କିନ୍ନରୋଦ୍ଗୀତକୁହରେ ପରପୁଷ୍ଟନିନାଦିତେ

କିନ୍ନରମାନଙ୍କର ଗୀତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଗୁହା।

ଧାରାପାତୈଶ୍ଚ ତୋଯାନାଂ ଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୈଃ ସହସ୍ରଶଃ

ଝରଣାର ଜଳ ଧାରାରେ ହଜାର ହଜାର ଚମକ ଲାଗିଥିଲା।

ସର୍ଵର୍ତୁକଵନୋଦ୍ଯାନେ ପୁଷ୍ପାକରସୁଶୋଭିତେ

ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଶୋଭାବନ୍ତ କୁଞ୍ଜ ଉଦ୍ୟାନ, ଫୁଲର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ।

ତସ୍ମିନ୍ଗିରିଵରେ ରମ୍ଯେ ସେଵିତଵ୍ଯେ ସୁଶୋଭନେ

ସେଇ ରମ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ରେ, ଯାହା ଦର୍ଶନ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଅତି ଶୋଭିତ।

ଵରଦସ୍ତତ୍ର ଭଗଵାନ୍ସ୍ଥାଣୁର୍ନାମ ମହେଶ୍ଵରଃ

ସେଠାରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର, 'ସ୍ଥାଣୁ' ନାମରେ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଦାନଦାତା।

ଭକ୍ତାନୁକମ୍ପୀ ସ ଶ୍ରୀମାନ୍ଗିରୀନ୍ଦ୍ରସୁତଯା ସହ

ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା, ଶ୍ରୀମାନ୍, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ସହିତ।

ଵିମାନଯାଯିନଃ ସର୍ଵେ ତଂ ଦେଵମଜମଵ୍ଯଯମ୍

ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଜନ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳିତ କରନ୍ତି।

ଅନ୍ଯେ ଦେଵନିକାଯାଶ୍ଚ ସେଵିତୁଂ ପ୍ରପତନ୍ତି ତମ୍ 213.

ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ତଳକୁ ଆସନ୍ତି।

ଆରିରାଧଯିଷୁଃ ଶର୍ଵଂ ତପସ୍ତେପେ ସୁଦାରୁଣମ୍

ଶର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ନିରାଲମ୍ବସ୍ତୋଯାଽନିଲହୁତାଶନୈଃ

ସେ ହାତ ଉଠାଇ, କୌଣସି ଆଧାର ବିନା, ପାଣି, ପବନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ନିର୍ଭର କରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ଜପପୁଷ୍ପୋପହାରୈଶ୍ଚ କାଲେକାଲେ ମୁନିଃ ସଦା

ମୁନି ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସଦା ଜପ ଓ ଫୁଲ ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ।

ଉଗ୍ରେଣ ତପସାତ୍ମାନଂ ଯୋଜଯାମାସ ସୁଵ୍ରତଃ

ସୁପ୍ରତିଜ୍ଞା ଥିବା ସେ ନିଜକୁ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ନିୟୋଜିତ କରିଥିଲେ।

କ୍ଷାମୋଽଭୂତ୍କୃଷ୍ଣଵର୍ଣଶ୍ଚ ତତଃ ପ୍ରୀତଶ୍ଚ ଶଙ୍କରଃ

ସେ ଶରୀରରେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ଓ କଳା ରଙ୍ଗରେ ପରିଣତ ହେଲେ; ତାପରେ ଶଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

ଅଦୃଶ୍ଯଂ ପଶ୍ଯ ମେ ରୂପଂ ଵତ୍ସ ପ୍ରୀତୋଽସ୍ମି ତେ ମୁନେ

ମୁନି, ମୁଁ ତୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖ, ଯାହା ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ।

ସହସ୍ରସୂର୍ଯକିରଣଂ ଜ୍ଵାଲାମାଲିନମୂର୍ଜିତମ୍

ସେ ରୂପ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଚମକୁଥିଲା, ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ମୁଡ଼ା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଜଟାଜୂଟତଟାଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଚନ୍ଦ୍ରାଲଂକୃତଶେଖରମ୍

ତାଙ୍କର ଜଟା ଏକାଠି ବାନ୍ଧା ଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ତାଳ ମଣି ଭାବେ ଶିରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରଂ ରୁଚିରଂ ଶତଶୀର୍ଷଂ ଶତୋଦରମ୍ 213.

ସେ ରୂପ ଏକ ହାତର ମାତ୍ର ଲମ୍ବା, ଶତମୁଣ୍ଡ ଓ ଶତପେଟ ଥିଲା, ଅତି ସୁନ୍ଦର।

ଅଣୀଯସାମଣୀଯାଂସଂ ବୃହତାଂ ତୁ ବୃହତ୍ତରମ୍

ସେ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଠାରୁ ଅଧିକ ବଡ଼।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ମହାଦେଵଂ ହୃଷ୍ଟରୋମା ମହାତପାଃ

ମହାତପସ୍ବୀ ମୁନି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଦେହରେ ଦଣ୍ଡାଇ ହେଲା।

ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵାଽଗୃଣାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍

ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଜଗଦ୍ଭୋକ୍ତ୍ରେ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଶଂକରାଯ ଶିଵାଯ ଚ

ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ଶଙ୍କର ଓ ଶିବଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ନୀଲକଣ୍ଠାଯ ଭୀମାଯ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵାଯ ଚ

ନୀଳକଣ୍ଠ, ଭୀମ, ଭୂତ, ଭବ୍ୟ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଗଣାନାଂ ପତଯେ ସ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ସଂକ୍ଷେପ୍ତ୍ରେ ଭୀଷଣାଯ ଚ

ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ପ୍ରେତାଵାସନିଵାସାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଵରଦାଯ ଚ

ଶ୍ମଶାନରେ ବାସ କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ର ଓ ଦାନଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।