ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦକ୍ଷ ଉଵାଚ । ଗୃହ୍ଯନ୍ତାଂ ଦ୍ରୁତମସ୍ତ୍ରାଣି ସଂଗ୍ରାମୋଽତ୍ର ଵିଧୀଯତାମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତେ ତଦା ଦେଵୈର୍ଵିଵିଧାଯୁଧଧାରିଭିଃ । ରୁଦ୍ରସ୍ଯାନୁଚରୈଃ ସାର୍ଧଂ ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରଵର୍ତିତମ୍ ।। ୨୧.

ଦକ୍ଷ କହିଲେ: 'ତୁରନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧର, ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉ।' ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତତ୍ର ଵେତାଲଭୂତାନି କୂଷ୍ମାଣ୍ଡା ଗ୍ରହପୂତନାଃ । ଯୁଯୁଧୁର୍ଲୋକପାଲୈଶ୍ଚ ନାନାଶସ୍ତ୍ରଧରାଣି ଚ ।। ୨୧.

ସେଠାରେ ବେତାଳ, ଭୂତ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଗ୍ରହ ଓ ପୂତନାମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ଦେଵା ରୌଦ୍ରାଣି ଭୂତାନି ନିରସନ୍ତୋ ଯମାଲଯମ୍ । ଚିକ୍ଷିପୁଃ ସାଯକାନ୍ ଘୋରାନସୀଂଶ୍ଚ ସପରଶ୍ଵଧାନ୍ ।। ୨୧.

ଦେବତାମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଭୂତମାନେକୁ ଯମଲୋକକୁ ହଟାଇ, ଭୟାନକ କୁଣ୍ଡ, ତଳୱାର ଓ ପରଶୁ ଛାଡ଼ିଲେ।

ଭୂତାନ୍ଯପି ମୃଧେ ଧୋରାଣ୍ଯୁଲ୍ମୁକୈରସ୍ଥିଭିଃ ଶରୈଃ । ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାନ୍ ମୃଧେ ରୋଷାଦ୍ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପୁରତୋ ବଲାତ୍ ।। ୨୧.

ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଜୋରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଅଗ୍ନିଶଳା, ହାଡ଼ ଓ କୁଣ୍ଡ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ ମହାରୌଦ୍ରେ ସଂଗ୍ରାମେ ଭୀମରୂପିଣି । ରୁଦ୍ରୋ ଭଗସ୍ଯ ନେତ୍ରେ ତୁ ବିଭେଦୈକେଷୁଣା ମୃଧେ ।। ୨୧.

ତାପରେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧରେ, ରୁଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକଟି କୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭଗଙ୍କର ଦୁଇଟି ଆଖି ଭେଦିଦେଲେ।

ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଶରପାତେନ ନଷ୍ଟନେତ୍ରଂ ଭଗଂ ତଦା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽସ୍ଯ କ୍ରୋଧାତ୍ ତେଜସ୍ଵୀ ପୂଷା ରୁଦ୍ରମଯୋଧଯତ୍ ।। ୨୧.

ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୁଣ୍ଡବର୍ଷାରେ ଭଗଙ୍କର ଆଖି ନଷ୍ଟ ହେବା ଦେଖି, ତେଜସ୍ୱୀ ପୂଷା କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ସୃଜନ୍ତମିଷୁଜାଲାନି ପୂଷଣଂ ତୁ ମହାମୃଧେ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦ୍ରୋଽସ୍ଯ ଦନ୍ତାଂସ୍ତୁ ଚକର୍ଷଂ ପରଵୀରହା ।। ୨୧.

ପୂଷା ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ କୁଣ୍ଡ ଛାଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ଶତ୍ରୁନାଶକ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଉଖଳିଦେଲେ।

ତସ୍ଯ ଦନ୍ତାଂସ୍ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୂଷ୍ଣୋ ରୁଦ୍ରେଣ ପାତିତାନ୍ । ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ଵସଵୋ ଦିକ୍ଷୁ ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵେକାଦଶ ଦ୍ରୁତମ୍ ।। ୨୧.

ପୂଷାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ରୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖି, ବସୁମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ, ଏବଂ ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।

ତାନ୍ ଭଗ୍ନାନ୍ ସହସା ଦିକ୍ଷୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଆଦିତ୍ଯାଵରଜୋ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ସ୍ଵବଲଂ ତଦା ।। ୨୧.

ସେମାନେ ହଠାତ୍ ହାରି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ତାଙ୍କର ସେନାକୁ କହିଲେ।

କ୍ଵ ଯାତ ପୌରୁଷଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦର୍ପଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯମେଵ ଚ । ଵ୍ଯଵସାଯଂ କୁଲଂ ଭୂତିଂ କଥଂ ନ ସ୍ମର୍ଯତେ ଦ୍ରୁତମ୍ ।। ୨୧.

'ତୁମର ପୁରୁଷତ୍ୱ କେଉଁଠି ଗଲା, ଗର୍ବ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିଲ? ତୁମେ ତୁମର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ବଂଶ ଓ ମହିମା କାହିଁକି ତୁରନ୍ତ ସ୍ମରଣ କରୁନାହଁ?'

ପରମେଷ୍ଠିଗୁଣୈର୍ଯୁକ୍ତୋ ଲଘୁଵଦ୍ଭୀତିତଃ ପୁରା । ନମସ୍କଂ କୁରୁତେ ମୋଘଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପଦ୍ମଜଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୨୧.

'ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୁଣରେ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ଭୟରେ, ସ୍ୱୟଂ ପଦ୍ମଯୋନି ଭୂମିରେ ବ୍ୟର୍ଥ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗରୁତ୍ମନ୍ତମାରୁରୋହ ହରିସ୍ତଦା । ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ ।। ୨୧.

ଏଭଳି କହି, ହରି ତାଳପତ୍ର ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା, ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସେତେବେଳେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ତତୋ ହରିହରଂ ଯୁଦ୍ଧମଭଵଲ୍ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ । ରୁଦ୍ରଃ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଵ୍ଯାଧ ହରିମୋଜସା । ହରିର୍ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରେଣ ରୁଦ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ କୋପଵାନ୍ ।। ୨୧.

ତାପରେ ହରି ଓ ହରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ପାଶୁପତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହରି ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।

ନାରାଯଣଂ ପାଶୁପତମୁଭେଽସ୍ତ୍ରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରୋଷିତେ । ଯୁଯୁଧାତେ ଭୃଶଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପରସ୍ପରଜିଘାଂସଯା । ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଭୂତ୍ ତଦା ।। ୨୧.

କ୍ରୋଧରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ନାରାୟଣ ଓ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦୁହେଁ ଆକାଶରେ ଏକାଉଁ ହେଲା। ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ହଜାର ବର୍ଷ ଚାଲିଲା।

ତତ୍ରୈକଂ ମୁକୁଟୋଦ୍ବଦ୍ଧଂ ମୂର୍ଦ୍ଧନ୍ଯଂ ଜଟଜାଲକମ୍ । ଏକଂ ପ୍ରଧ୍ମାପଯଚ୍ଛଙ୍ଖମନ୍ଯଡୁମରୁକଂ ଶୁଭମ୍ ।। ୨୧.

ସେଠାରେ ଜଣେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଜଣେ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗାଇଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ଶୁଭ୍ର ଡମ୍ରୁ ବଜାଇଲେ।

ଏକଂ ଖଙ୍ଗକରଂ ତତ୍ର ତଥାଽନ୍ଯଂ ଦଣ୍ଡଧାରିଣମ୍ । ଏକଂ କୌସ୍ତୁଭଦୀପ୍ତାଙ୍ଗମନ୍ଯଂ ଭୂତିଵିଭୂଷିତମ୍ ।। ୨୧.

ସେଠାରେ ଜଣେ ହାତରେ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ; ଜଣେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅନ୍ୟଜଣ ଭସ୍ମରେ ଭୂଷିତ।

ଏକଂ ଗଦାଂ ଭ୍ରାମଯତି ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଦଣ୍ଡମେଵ ଚ । ଏକଂ ଶୋଭତି କଣ୍ଠସ୍ଥୈର୍ମଣିଭିସ୍ତ୍ଵସ୍ଥିଭିଃ ପରମ୍ । ଏକଂ ପୀତାମ୍ବରଂ ତତ୍ର ଦ୍ଵିତୀଯଂ ସର୍ପମେଖଲମ୍ ।। ୨୧.

ଜଣେ ଗଦା ଘୁମାଇଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ଦଣ୍ଡ ଘୁମାଇଲେ; ଜଣେ ଗଳାରେ ମଣିର ଆଲୋକରେ ଶୋଭିତ, ଅନ୍ୟଜଣ ଅସ୍ଥିରେ ଶୋଭିତ; ଜଣେ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ସର୍ପକୁ କମରବନ୍ଧ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ଏଵଂ ତୌ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧିନାଵସ୍ତ୍ରୌ ରୌଦ୍ରନାରାଯଣାତ୍ମକୌ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାତିଶଯୋପେତୌ ତଦାଲୋକ୍ଯ ପିତାମହଃ ।। ୨୧.

ଏଭଳି ଦୁଇଁଜଣ ରୌଦ୍ର ଓ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀ, ରୁଦ୍ର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ରୂପରେ, ପରସ୍ପରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଦେଖି, ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଉଵାଚ ଶାମ୍ଯତାମସ୍ତ୍ରୌ ସ୍ଵସ୍ଵଭାଵେନ ସୁଵ୍ରତୌ । ଏଵଂ ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚୋକ୍ତୌ ଶାନ୍ତଭାଵଂ ପ୍ରଜଗ୍ମତୁଃ ।। ୨୧.

ସେ କହିଲେ, 'ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତୀମାନେ, ତୁମେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ କର।' ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦୁଇଁଜଣ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।

ତଥା ଵିଷ୍ଣୁହରୌ ବ୍ରହ୍ମା ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ । ଉଭୌ ହରିହରୌ ଦେଵୌ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯଥଃ ।। ୨୧.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ଓ ହରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହରି ଓ ହର, ଦୁହେଁ ଦେବତା ଭାବେ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ।'

ଅଯଂ ଚ ଯଜ୍ଞୋ ଵିଧ୍ଵସ୍ତଃ ସଂପୂର୍ଣତ୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯତି । ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଖ୍ଯାତିମାଁଲ୍ଲୋକଃ ସଂତତ୍ଯାଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୨୧.

'ଏହି ଯଜ୍ଞ ଯଦିଓ ବିଘ୍ନିତ ହୋଇଛି, ତଥାପି ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପହଞ୍ଚିବ; ଏହି ଲୋକ ଦକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହରିହରୌ ତଦା ଲୋକପିତାମହଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକାନୁଵାଚେଦଂ ରୁଦ୍ରଭାଗୋଽସ୍ଯ ଦୀଯତାମ୍ ।। ୨୧.

ଏଭଳି ହରି ଓ ହରଙ୍କୁ କହି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସଭାକୁ କହିଲେ, 'ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।'

ରୁଦ୍ରଭାଗୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଭାଗ ଇତୀଯଂ ଵୈଦିକୀ ଶ୍ରୁତିଃ । ସ୍ତୁତିଂ ଚ ଦେଵାଃ କୁରୁତ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠି ନଃ ।। ୨୧.

'ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଏହି ଭାବ ବେଦର ଶ୍ରୁତି ରେ ଅଛି। ହେ ଦେବମାନେ, ଆମ ପରମେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।'

ଭଗନେତ୍ରହରଂ ଦେଵଂ ପୂଷ୍ଣୋ ଦନ୍ତଵିନାଶନମ୍ । ସ୍ତୁତିଂ କୁରୁତମା ଶୀଘ୍ରଂ ଗୀତୈରେତୈସ୍ତୁ ନାମଭିଃ । ଯେନାଯଂ ଵଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଵରଦତ୍ଵଂ ଭଜେତ ହ ।। ୨୧.

'ଯିଏ ଭଗାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ପୂଷାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେ ଦେବଙ୍କୁ ଏହି ନାମ ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ସ୍ତୁତି କର; ଯେଉଁଥିରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇପାରିବେ।'

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ଦେଵାଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶଂଭୋର୍ମହାତ୍ମନଃ । ଚକ୍ରୁଃ ପରମଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଵଯଂଭୁଵେ ।। ୨୧.

ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ମହାତ୍ମା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ନମୋ ଵିଷମନେତ୍ରାଯ ନମସ୍ତେ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ଚ । ନମଃ ସହସ୍ତ୍ରନେତ୍ରାଯ ନମସ୍ତେ ଶୂଲପାଣଯେ ।। ୨୧.

ଦେବମାନେ କହିଲେ: 'ଘୋର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତ୍ରିନୟନ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।'

ନମଃ ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗହସ୍ତାଯ ନମୋ ଦଣ୍ଡଭୃତେ କରେ । ତ୍ଵଂ ଦେଵ ହୁତଭୁଗ୍ଜ୍ଵାଲାକୋଟିଭାନୁସମପ୍ରଭଃ ।। ୨୧.

'ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହେ ଦେବ, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ଓ ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ।'

ଅଦର୍ଶନେଽନଯଦ୍ ଦେଵ ମୂଢଵିଜ୍ଞାନତୋଽଧୁନା । କୃତମସ୍ମାଭିରେଵେଶ ତଦତ୍ର କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ପ୍ରଭୋ ।। ୨୧.

'ଅବିବେକ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭୁଲ କରିଛୁ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର।'

ନମସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରାର୍ତ୍ତିହରାଯ ଶଂଭୋ ତ୍ରିଶୂଲପାଣେ ଵିକୃତାସ୍ଯରୂପ । ସମସ୍ତଦେଵେଶ୍ଵର ଶୁଦ୍ଧଭାଵ ପ୍ରସୀଦ ରୁଦ୍ରାଚ୍ଯୁତ ସର୍ଵଭାଵ ।। ୨୧.

'ତ୍ରିନୟନ, ଦୁଃଖ ହରିବାରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ରୂପ ଥିବା; ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା, ହେ ରୁଦ୍ର, ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦୟା କର।'