ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵକର୍ମ ଭୁଜ୍ଯତେ ତାତ ସମ୍ଭୂତୈର୍ଯତ୍କୃତଂ ସ୍ଵଯମ୍

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ହେ ପ୍ରିୟ, ଯାହା ସେ ନିଜେ କରିଛନ୍ତି।

ଵାଯୁନା ଭାଵିତା ସଂଜ୍ଞା ସଂସାରେ ସା ଦୃଢୀକୃତା

ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ା ଜ୍ଞାନ ଏହି ସଂସାରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି।

ଅଭିଘାତାଭିଭୂତସ୍ତୁ ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମୁଦ୍ଧରେତ୍

ଯଦିଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେବାକୁ ପଡ଼େ, ତଥାପି ନିଜେ ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।

ବନ୍ଧୁଂ ବନ୍ଧୁପରିକ୍ଲେଶଂ ନିର୍ମିତଂ ପୂର୍ଵକର୍ମଭିଃ

ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ।

ମିଥ୍ଯାପ୍ରଵୃତ୍ତଃ ଶବ୍ଦୋଽଯଂ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମତି ସର୍ଵଶଃ

ଏହି ଶବ୍ଦଟି ଭ୍ରମରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭ୍ରମଣ କରାଏ।

ଯଥା ଯଥା କ୍ଷଯଂ ଯାତି ହ୍ଯଶୁଭଂ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଵୈ

ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଅଶୁଭ କ୍ରମେ କ୍ଷୟ ହୁଏ,

ସଂସାରେ ପ୍ରାପ୍ତଦୋଷସ୍ଯ ଜାଯମାନସ୍ଯ ଦେହିନଃ 210.

ଏହି ସଂସାରରେ ଦେହଧାରୀ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଦୋଷ ଅର୍ଜନ କରେ,

ଶୁଭାଶୁଭକରୀଂ ବୁଦ୍ଧିଂ ଲଭତେ ପୌର୍ଵଦୈହିକୀମ୍ କ୍ଲେଶକ୍ଷଯଂ ପାପହରଂ ଶୁଭଂ କର୍ମ କରୋତ୍ଯଥ

ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦିଗରେ ଝୁକିଥିବା ବୁଦ୍ଧି ପାଏ; ଦୁଃଖ କ୍ଷୟ ହେଲେ, ସେ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।

ଶୁଭାଶୁଭଂ ନରଃ ପ୍ରାପ୍ଯ କର୍ମାକର୍ମ ତଥୈଵ ଚ

ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଲାଭ କରି, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅକାର୍ଯ୍ୟ ଉଭୟ କରେ।

ସ୍ଵର୍ଗଃ ଶୁଭଫଲପ୍ରାପ୍ତିର୍ନିରଯଃ ପାପସଂଭଵଃ

ସ୍ୱର୍ଗ ହେଉଛି ଶୁଭ ଫଳର ପ୍ରାପ୍ତି; ନରକ ହେଉଛି ପାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଶୁଭସ୍ଯେହ ଭଵେଦଵୃଦ୍ଧିରଶୁଭସ୍ଯ କ୍ଷଯୋଽପି ଵା

ନାରଦ କହିଲେ: ଏହି ଜଗତରେ ଶୁଭର କ୍ଷୟ କିମ୍ବା ଅଶୁଭର ନାଶ ହେବା ସମ୍ଭବ କି?

ମନସା କର୍ମଣା ଵାପି ତପସା ଚରିତେନ ଵା

ମନରେ, କାର୍ଯ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଓ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା,

ଯମ ଉଵାଚ କୀର୍ତ୍ତଯିଷ୍ଯାମି ତେ ସମ୍ଯକ୍ପାପଦୋଷକ୍ଷଯଂ ସଦା

ଯମ କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ସଠିକ୍ ଭାବେ ତୁମକୁ ପାପ ଓ ଦୋଷର କ୍ଷୟ ବିଷୟରେ କହିବି।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ସମ୍ଯକ୍ପାପପୁଣ୍ଯକରାଯ ଚ

ଯିଏ ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟର କାରଣ, ସେଠାରେ ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଏ।

ଯେନ ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି,

ଯଃ ସମଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଜିତାତ୍ମା ଶାନ୍ତମାନସଃ

ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସମଭାବ, ନିଜକୁ ଜିତିଥିବା, ଶାନ୍ତ ମନବଳ ଥିବା,

ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଂ ଵେତ୍ତି ଯଃ ସମ୍ଯକ୍ପୁରୁଷଂ ପ୍ରକୃତିଂ ତଥା 210.

ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ତତ୍ତ୍ୱ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅର୍ଥକୁ ଜାଣନ୍ତି,

ଗୁଣାଗୁଣପରିଜ୍ଞାତା ହ୍ଯକ୍ଷଯସ୍ଯ କ୍ଷଯସ୍ଯ ଚ

ଯିଏ ଗୁଣ ଓ ଅଗୁଣ, ଅକ୍ଷୟ ଓ କ୍ଷୟଶୀଳ ଉଭୟକୁ ଜାଣନ୍ତି,

ସ୍ଵଦେହେ ପରଦେହେ ଚ ସୁଖଦୁଃଖେନ ନିତ୍ଯଶଃ

ନିଜ ଦେହ ଓ ପର ଦେହରେ, ସଦା ସୁଖ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି,

ଅହିଂସ୍ରଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ତୃଷ୍ଣାକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଅହିଂସକ, ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ,

ପ୍ରାଣାଯାମୈଶ୍ଚ ନିର୍ଗୃହ୍ଯ ତ୍ଵଧଃ ସନ୍ଧାରଣାନି ଚ

ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତଳ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦମନ କରିଛନ୍ତି,

ନିରାଶଃ ସର୍ଵତସ୍ତିଷ୍ଠେଦିଷ୍ଟାର୍ଥେଷୁ ନ ଲୋଲୁପଃ

ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ଆଶା ରହିବାକୁ ଛାଡିଦେଇ, ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପାଇଁ ଲୋଭ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନୋ ଜିତକ୍ରୋଧଃ ପରଦ୍ରଵ୍ଯଵିଵର୍ଜକଃ

ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ହେବା ଦରକାର, କ୍ରୋଧକୁ ଜିତିଥିବା ଓ ଅନ୍ୟର ଧନ ଦେଖି ଚାହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଯା ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵହିଂସାନିରତଶ୍ଚ ଯଃ

ଯେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ ଓ ହିଂସା ଛାଡି ଦୟାରେ ଲଗିଥାଏ।

ପ୍ରଶସ୍ତାନି ଚ ଯଃ କୁର୍ଯାଦପ୍ରଶସ୍ତାନି ଵର୍ଜଯେତ୍

ସେ ଯେଉଁ କାମ ଗୁଡିକୁ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ କରିବା ଉଚିତ୍ ଓ ଅସମ୍ମାନିତ କାମ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍।

ଯୋଽଭିଗଚ୍ଛତି ତୀର୍ଥାନି ଵିଶୁଦ୍ଧେନାନ୍ତରାତ୍ମନା

ଯେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ନେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ଯାଏ।

ଉତ୍ଥାଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ସମନ୍ଵିତଃ 210.

ଉଠି ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ଭରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଉପପନ୍ନଂ ଚ ଯୁକ୍ତଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵଯା ସମୁଦାହୃତମ୍

ନାରଦ କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଯଥାଯଥ ଓ ଉଚିତ୍।

ଵିଵିଧୈଃ କାରଣୋପାଯୈଃ ସମ୍ଯକ୍ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଦର୍ଶିତୈଃ

ନିଜେ ନିଜେ ଅନେକ କାରଣ ଓ ଉପାୟ ଦେଇ, ତୁମେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସତ୍ୟର ଅର୍ଥ ଦେଖାଇଛ।