ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦିଵଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତେଜାଃ ପତିତୋ ଧରଣୀତଲେ

ସେ ତେଜସ୍ବୀ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ।

କିମର୍ଥମିହ ତେଜସ୍ଵିଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମଣ୍ଡଲମାଗତଃ 208.

ତୁମେ କାହିଁକି ତୁମ ମଣ୍ଡଳ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ହେ ତେଜସ୍ବୀ।

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ରାଜାନଂ ସୂର୍ଯଃ ସାନୁନଯୋଽବ୍ରଵୀତ୍

ଏପରି କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାନ୍ତ୍ୱନା ସହ କହିଲେ:

ତତୋଽହଂ ପତିତୋ ରାଜଂସ୍ତଵ କାର୍ଯାନୁଶାସନଃ

ତେଣୁ ରାଜା, ତୁମ ଆଦେଶ ଅନୁସରି ମୁଁ ଏଠାରେ ପଡ଼ିଛି।

ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଵା ନ କାଚିଦିହ ଦୃଶ୍ଯତେ

ଭୂମି କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏପରି କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।

ଅହୋ ଧୈର୍ଯଂ ଚ ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ତଵୈଵଂ ଶଂସିତା ଗୁଣାଃ

ବାହ! ତୁମ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି—ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅନୁରୂପା ଵିଶୁଦ୍ଧା ଚ ତପସା ଚ ଵରାଙ୍ଗନା

ସେ ଯଥୋଚିତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ନାରୀ।

ସଦୃଶୀ ତେ ମହାଭାଗ ଶକ୍ରସ୍ଯେଵ ଯଥା ଶଚୀ

ମହାଭାଗ, ସେ ତୁମ ପରି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଶଚୀ।

ଅନୁରୂପଃ ସୁରୂପୋ ଵା ଯତୋ ଜାତଃ ସୁଯନ୍ତ୍ରିତଃ

ଯାହାଠାରୁ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ଯଥୋଚିତ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିୟମିତ।

କୁରୁଷ୍ଵ ଦଯିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଯଥା ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ

ତୁମେ ଯେପରି ମନରେ ଭାବିଛ, ସେପରି ଏହି ପ୍ରିୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ କର।

ଉପାନହୌ ଚ ଛତ୍ରଂ ଚ ଦିଵ୍ଯାଲଂକାର ଭୂଷିତମ୍ 208.

ଦିବ୍ୟ ଗହନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଚପ୍ପଲ ଓ ଛତା ମଧ୍ୟ ଦିଆଗଲା।

ଉପଭୋକ୍ତୁଂ ସୁଖସ୍ଯାର୍ଥଂ ସୁପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ

ଏହା ସୁଖ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ, ବିଶେଷକରି ମହାପୁଣ୍ୟର ଲାଭ ପାଇଁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତଥା ତତ୍କୃତଵାନ୍ କ୍ଵଚିତ୍

ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ଏହିପରି କାମ କଲେ।

ତତଃ ସାପ୍ଯାଯିତା ଦେଵୀ ତୋଯେନ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା

ତାପରେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଦେବୀ ଜଳରେ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଲେ।

ଦେଵୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନା

ଦେବୀ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲିଲେ।

ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ରାଜନ୍କଥଯସ୍ଵ ତପୋଧନ ଏଷ ଦେଵୋ ମହାଦେଵି ଵିଵସ୍ଵାନ୍ନାମ ନାମତଃ

ହେ ରାଜା, ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋତେ କହ, ହେ ତପସ୍ବୀ; ଏହି ଦେବତା, ହେ ମହାଦେବୀ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ତଵାନୁକମ୍ପଯା ଦେଵି ମୁକ୍ତ୍ଵାକାଶମିହାଗତଃ

ତୁମ ପ୍ରତି କୃପା କରି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।

କରଵାଣ୍ଯସ୍ଯ କାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଜ୍ଞାଯତାମସ୍ଯ ଵାଚ୍ଛିତମ୍

ମୁଁ କେଉଁ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେବି, ସେ କଣ ଚାହେ, ମୋତେ ଜଣା।

ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ତଦା ଭଗଵନ୍ କିଂ କରୋମି ତେ

ତାପରେ ସେ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?'

ଅଭଯଂ ମେ ମହାରାଜ ସ୍ତ୍ରୀଭ୍ଯୋ ଭଵତୁ ମାନଦ

ମୋ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଭୟତା ହେଉ, ହେ ମହାରାଜ, ହେ ମାନଦାତା।

ତାଂ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରୀତହୃଦଯାଂ ଶ୍ରାଵଯଂସ୍ତସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍ 208.

ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯାହାର ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତା ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମନଃପ୍ରିଯା

ସେ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିଲେ।

ଇମୌ ଚୋପାନହୌ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚୌଭୌ ପାଦସ୍ଯ ଶଙ୍କରୌ

ଏହି ଦୁଇଟି ଚପ୍ପଲ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଦ ପାଇଁ ଦେଲେ।

ଏଵଂ ପତିଵ୍ରତାଂ ଵିପ୍ର ପୂଜଯାମି ନମାମି ଚ

ଏପରି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ପୂଜା କରେ ଓ ନମସ୍କାର କରେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ପତିଵ୍ରତୋପାଖ୍ଯାନଂ ନାମ ଅଷ୍ଟାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ପତିବ୍ରତା ଉପାଖ୍ୟାନ ନାମକ ଦୁଇଶ ଏବଂ ଆଠତମ ଅଧ୍ୟାୟ।

ଅଥ ପତିଵ୍ରତାମାହାତ୍ମ୍ଯ ଵର୍ଣନମ୍ କର୍ମଣା କେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତପସା ଵା ତପୋଧନାଃ

ଏବେ ପତିବ୍ରତାର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ; କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜାଧିରାଜ, କିମ୍ବା କେଉଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ହେ ତପସ୍ବୀମାନେ?

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ନାରଦେନାବ୍ରଵୀତ୍ତଦା ନ ତସ୍ଯ ନିଯମୋ ଵିପ୍ର ତପୋ ନୈଵ ଚ ସୁଵ୍ରତ

ଏପରି କହାଯାଉଥିବାବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ: ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।

ଉପଵାସୋ ନ ଦାନଂ ଵା ନ ଦେଵୋ ଵା ମହାମୁନେ

ମହାମୁନି, ଉପବାସ କିମ୍ବା ଦାନ, କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା — କିଛି ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରେ ସମାନ ନୁହେଁ।

ପ୍ରସୁପ୍ତେ ଯା ପ୍ରସ୍ଵପିତି ଜାଗର୍ତି ଵିବୁଧେ ସ୍ଵଯମ୍

ଯେ ଜଣେ ଜୀଅ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଶୁଏଲେ ସେ ମଧ୍ୟ ଶୁଏ, ସ୍ୱାମୀ ଜାଗିଲେ ସେ ନିଜେ ଜାଗିଯାଏ,