ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶୁଭଂ ସାନୁନଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ଭୂତାନାଂ ଗୁଣଵତ୍ସଲଃ

ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ଶୁଭ ଏବଂ କମଳ ଭାଷା କହନ୍ତି।

ପାନୀଯସ୍ଯ ତୁ ପାର୍ଶ୍ଵେନ ସନ୍ନିକୃଷ୍ଟେନ ସୁନ୍ଦରି 208.

ସୁନ୍ଦରୀ, ଜଳର କୂଳ ନିକଟରେ,

ଅଯଂ ଗୃହୋ ମହାଦେଵି ନ ଚ ବାଧାଽତ୍ର କସ୍ଯଚିତ୍

ଏହା ଏକ ଘର, ମହାଦେବୀ, ଏଠାରେ କେହି କଷ୍ଟ ପାଉନାହାନ୍ତି।

ଵିଯନ୍ମଧ୍ଯେ ତଥୋଗ୍ରଶ୍ଚ ସଵିତା ତପତେ ସଦା

ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ତାପିବାକୁ ଥାଏ।

ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ଦାରୁଣୋ ଘର୍ମଃ କାଲଶ୍ଚୈଵାତିଦାରୁଣଃ

ଉତ୍ତପ୍ତ ଏହି ଗରମ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛି, ଋତୁ ବି ବହୁତ କଠିନ ହୋଇଯାଇଛି।

ସ୍ନିଗ୍ଧୌ ତାମ୍ରତଲୌ ପାଦୌ ତସ୍ଯାଂ ସନ୍ତାପମାଗତୌ

ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଏବଂ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ପାଦ ତାପରେ ପିଡ଼ିତ ହେଉଛି।

ସୂର୍ଯସ୍ଯ ପାଦା ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ତାପଯନ୍ତ୍ଯଗ୍ନିସନ୍ନିଭାଃ

ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପାଦ ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ତାପ ଦେଉଛି।

ତୃଷିତାସ୍ମି ମହାରାଜ ଭୃଶମୁଷ୍ଣେନ ପୀଡିତା

ମହାରାଜ, ମୁଁ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଏହି ତୀବ୍ର ତାପରେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଉଛି।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପତିତା ଦେଵୀ ଵିହ୍ଵଲା ଦୁଃଖପୀଡିତା

ଏପରି କହି, ଦେବୀ ଦୁଃଖରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ।

ଯଦୃଚ୍ଛଯା ପତନ୍ତ୍ଯା ତୁ ସୂର୍ଯଃ କୋପେନ ଵୀକ୍ଷିତଃ

ସେ ଅଚାନକ ପଡ଼ିଯିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଦେଖାଯାଇଲା।

ଦିଵଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତେଜାଃ ପତିତୋ ଧରଣୀତଲେ

ସେ ତେଜସ୍ବୀ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ।

କିମର୍ଥମିହ ତେଜସ୍ଵିଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମଣ୍ଡଲମାଗତଃ 208.

ତୁମେ କାହିଁକି ତୁମ ମଣ୍ଡଳ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ହେ ତେଜସ୍ବୀ।

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ରାଜାନଂ ସୂର୍ଯଃ ସାନୁନଯୋଽବ୍ରଵୀତ୍

ଏପରି କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାନ୍ତ୍ୱନା ସହ କହିଲେ:

ତତୋଽହଂ ପତିତୋ ରାଜଂସ୍ତଵ କାର୍ଯାନୁଶାସନଃ

ତେଣୁ ରାଜା, ତୁମ ଆଦେଶ ଅନୁସରି ମୁଁ ଏଠାରେ ପଡ଼ିଛି।

ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଵା ନ କାଚିଦିହ ଦୃଶ୍ଯତେ

ଭୂମି କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏପରି କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।

ଅହୋ ଧୈର୍ଯଂ ଚ ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ତଵୈଵଂ ଶଂସିତା ଗୁଣାଃ

ବାହ! ତୁମ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି—ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅନୁରୂପା ଵିଶୁଦ୍ଧା ଚ ତପସା ଚ ଵରାଙ୍ଗନା

ସେ ଯଥୋଚିତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ନାରୀ।

ସଦୃଶୀ ତେ ମହାଭାଗ ଶକ୍ରସ୍ଯେଵ ଯଥା ଶଚୀ

ମହାଭାଗ, ସେ ତୁମ ପରି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଶଚୀ।

ଅନୁରୂପଃ ସୁରୂପୋ ଵା ଯତୋ ଜାତଃ ସୁଯନ୍ତ୍ରିତଃ

ଯାହାଠାରୁ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ଯଥୋଚିତ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିୟମିତ।

କୁରୁଷ୍ଵ ଦଯିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଯଥା ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ

ତୁମେ ଯେପରି ମନରେ ଭାବିଛ, ସେପରି ଏହି ପ୍ରିୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ କର।

ଉପାନହୌ ଚ ଛତ୍ରଂ ଚ ଦିଵ୍ଯାଲଂକାର ଭୂଷିତମ୍ 208.

ଦିବ୍ୟ ଗହନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଚପ୍ପଲ ଓ ଛତା ମଧ୍ୟ ଦିଆଗଲା।

ଉପଭୋକ୍ତୁଂ ସୁଖସ୍ଯାର୍ଥଂ ସୁପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ

ଏହା ସୁଖ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ, ବିଶେଷକରି ମହାପୁଣ୍ୟର ଲାଭ ପାଇଁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତଥା ତତ୍କୃତଵାନ୍ କ୍ଵଚିତ୍

ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ଏହିପରି କାମ କଲେ।

ତତଃ ସାପ୍ଯାଯିତା ଦେଵୀ ତୋଯେନ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା

ତାପରେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଦେବୀ ଜଳରେ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଲେ।

ଦେଵୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନା

ଦେବୀ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲିଲେ।

ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ରାଜନ୍କଥଯସ୍ଵ ତପୋଧନ ଏଷ ଦେଵୋ ମହାଦେଵି ଵିଵସ୍ଵାନ୍ନାମ ନାମତଃ

ହେ ରାଜା, ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋତେ କହ, ହେ ତପସ୍ବୀ; ଏହି ଦେବତା, ହେ ମହାଦେବୀ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ତଵାନୁକମ୍ପଯା ଦେଵି ମୁକ୍ତ୍ଵାକାଶମିହାଗତଃ

ତୁମ ପ୍ରତି କୃପା କରି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।

କରଵାଣ୍ଯସ୍ଯ କାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଜ୍ଞାଯତାମସ୍ଯ ଵାଚ୍ଛିତମ୍

ମୁଁ କେଉଁ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେବି, ସେ କଣ ଚାହେ, ମୋତେ ଜଣା।

ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ତଦା ଭଗଵନ୍ କିଂ କରୋମି ତେ

ତାପରେ ସେ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?'