ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯାଯାଵରାସ୍ତୁ ଯେ ଵିପ୍ରା ଉଞ୍ଛଵୃତ୍ତିପରାଯଣାଃ

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି,

ଅତିଥିପ୍ରିଯକାଶ୍ଚୈଵ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ

ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସଦା ନିରତ ଓ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି,

ନ ଚ ମାମୁପତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ଚୈଵ ଵଶଗା ମମ 208.

ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧୈର୍ଵିଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ମାଲ୍ଯଭୂଷିତଵାସସଃ

ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ, ମାଳା ଓ ଭଲ ପୋଷାକରେ ସଜିତ।

ମୃତ୍ଯୋ ତିଷ୍ଠସି କସ୍ଯାର୍ଥେ କୋ ଵା ମୃତ୍ଯୁଃ କଥଂ ଭଵେତ୍

ମୃତ୍ୟୁ, କାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଦଉଡ଼ିଛ? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହା କିପରି ଆସେ?

ଲୋଭାସକ୍ତାନ୍ସଦା ହଂସି ପାପିଷ୍ଠାନ୍ଧର୍ମଵର୍ଜିତାନ୍

ତୁମେ ସଦା ଲୋଭରେ ଆସକ୍ତ ଓ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ପାପୀମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଛ।

ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହୌ ନାପି ମଯା ଶକ୍ଯୌ ମହାତ୍ମନାମ୍

ମହାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା କିମ୍ବା କୃପା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିମାନେନ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏଠାକୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ।

ମହତା ତୂର୍ଯଘୋଷେଣ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ପ୍ରିଯଦର୍ଶନା

ବଡ଼ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ହେଲା, ତିନି ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର।

ସାବ୍ରଵୀତ୍ତୁ ଵିମାନସ୍ଥା ସାଧଯନ୍ତୀ ଶୁଭାଙ୍ଗନା

ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ଶୁଭାଙ୍ଗନା ଏକ କଥା କହିଲେ।

ପତିଵ୍ରତୋଵାଚ ମୈଵମୀର୍ଷାଂ କୁରୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଷୁ ତପସ୍ଵିସୁ ଅଚିନ୍ତ୍ଯାଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵେଦପାରଗାଃ

ପତିବ୍ରତା କହିଲେ: ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ନିରତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅଗ୍ରହ୍ୟ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସତତଂ ପୂଜ୍ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ 208.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।

ତ୍ଵଯା ଶୁଭାଶୁଭଂ କର୍ମ ନିତ୍ଯଂ ପୂଜା ମନସ୍ଵିନାମ୍

ତୁମେ ସଦା ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରୁଛ।

ପ୍ରଯାତା ଗଗନେ ଦୃଷ୍ଟା ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୌଦାମିନୀ ଯଥା

ସେ ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଚାଲିଯିବା ଦେଖାଗଲା।

ଅବ୍ରଵୀନ୍ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଧର୍ମରାଜଂ ତଥାଗତମ୍

ସେଠାରେ ନାରଦ ଆସିଥିବା ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଯା ତ୍ଵଯା ପୂଜିତା ରାଜନ୍ ହିତମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତା ପୁନଃ

ନାରଦ କହିଲେ, ରାଜା, ଯେଉଁଝଣିକୁ ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲ, ସେ ଉପକାରୀ କଥା କହି ଯାଇଥିଲେ—

ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ

ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋର ଏଥିରେ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।

ଯମ ଉଵାଚ ଏଷା ମଯା ଯଥା ତାତ ପୂଜିତାପି ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ

ଯମ କହିଲେ, ପୁଅ, ମୁଁ ସେଉଁଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲି—

ପୁରା କୃତଯୁଗେ ତାତ ନିମିର୍ନାମ ମହାଯଶାଃ

ପୁରୁଣା କଳିଯୁଗରେ, ପୁଅ, ନିମି ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମିଥିର୍ନାମ ଜନନାଜ୍ଜନକୋଽଭଵତ୍

ତାଙ୍କର ପୁଅ ନାମ ମିଥି ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ଠାରୁ ଜନକଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।

ସା ଚାପ ଶୁଭକର୍ମାଣି ପତିଭକ୍ତା ପତିଵ୍ରତା

ସେ ଜଣେ ସଦ୍ଗୁଣୀ, ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।

ସୋଽପି ରାଜା ମହାଭାଗଃ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତଃ 208.

ସେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ସଦା ଲାଗିଥିଲେ।

ଯ ଇମାଂ ପୃଥିଵୀଂ ସର୍ଵାଂ ଧର୍ମେଣ ପରିପାଲଯନ୍

ସେ ଧର୍ମରେ ରହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ଵଵର୍ଷ ସତତଂ ଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ରାଷ୍ଟ୍ରେ ମହାଦ୍ଯୁତେଃ

ସେଇ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଦେବତା ସଦା ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ମର୍ତ୍ଯୋ ରୁଜାର୍ତ୍ତୋ ଦୁଃଖିତୋଽପି ଵା

ସେଠାରେ କେହି ମଣିଷ ରୋଗୀ, ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା କଷ୍ଟରେ ଥିବା ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ।

ଉଵାଚ ରାଜ୍ଞୀ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଵିନଯାତ୍ପ୍ରଶ୍ରିତଂ ଵଚଃ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଣୀ ନମ୍ରତା ସହିତ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା କଥା କହିଲେ।

ରାଜ୍ଞ୍ଯୁଵାଚ ଯଦସ୍ତି ଦ୍ରଵିଣଂ କିଂଚିତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦ୍ଗୃହେ ଚ ତେ

ରାଣୀ କହିଲେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ତୁମ ଘରେ ଯେଉଁ ଧନ ଅଛି—

ଵିନିଯୁକ୍ତଂ ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ତୁ ତଥା ତ୍ଵଯା

ସେସବୁ ତୁମେ ବଣ୍ଟନ କରିଦେଇଛ, ଏବଂ ତୁମେ ଏଥିରେ ସାକ୍ଷୀ ହେଇଛ।

ନାସ୍ତି ତନ୍ନିଯମଃ କଶ୍ଚିତ୍ପୁଷ୍ପମୂଲ୍ଯଂ ଚ ନାସ୍ତି ନଃ

ଆମ ପାଖରେ କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ, ଏବଂ ଫୁଲର ମୂଲ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।