ଵରାହପୁରାଣମ୍

ରଥୈର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନଂ ତୁ ଶିବିକାଂ ଚୈଵ ମାନଵଃ

ରଥ ଦାନ କଲେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଓ ଶିବିକା ମିଳେ।

ଅଭଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନେନ ସର୍ଵକାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଭୟହୀନତା ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ପୁରୁଷଵିଲୋଭନଂ ନାମ ସପ୍ତାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ପୁରୁଷଙ୍କ ମୋହ ନାମକ ଦୁଇଶ ଏବଂ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ପତିଵ୍ରତୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ମୁହୂର୍ତ୍ତସ୍ଯ ତୁ କାଲସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତାନ୍

ଏବେ ପତିବ୍ରତା ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି— ସେ ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତପସା ସିଦ୍ଧାଃ ସପତ୍ନୀକାଃ ସବାନ୍ଧଵାଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ ସହିତ।

ଵିଵର୍ଣଵଦନୋ ରାଜା ପ୍ରଭାତେଜୋଵିଵର୍ଜିତଃ

ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଫିକା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଯାଇଥିଲା।

ତଂ ତଥା ନିଷ୍ପ୍ରଭଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧର୍ମରାଜଂ ତପୋଧନଃ

ଏପରି ନିର୍ତ୍ସ୍ନାତ ଦେଖି ତପସ୍ବୀ ଧର୍ମରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଅପି ତ୍ଵଂ ଭ୍ରାଜମାନସ୍ତୁ ପଶୋଃ ପତିରିଵାପରଃ

ତୁମେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଗୋପାଳକଙ୍କ ପରି ଚମକୁଛ, ଏହିପରି ଦୀପ୍ତି ତୁମର ଅଛି।

ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ଯଥା ନାଗଃ କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପରିତପ୍ଯସେ

ସାପ ପରି ତୁମେ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଛ, କାହିଁକି ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?

ଯମ ଉଵାଚ ଯନ୍ମଯା ହୀଦୃଶଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ତନ୍ମହାମୁନେ

ୟମ କହିଲେ: ମହାମୁନି, ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି, ତାହା ଶୁଣ।

ଯାଯାଵରାସ୍ତୁ ଯେ ଵିପ୍ରା ଉଞ୍ଛଵୃତ୍ତିପରାଯଣାଃ

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି,

ଅତିଥିପ୍ରିଯକାଶ୍ଚୈଵ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ

ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସଦା ନିରତ ଓ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି,

ନ ଚ ମାମୁପତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ଚୈଵ ଵଶଗା ମମ 208.

ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧୈର୍ଵିଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ମାଲ୍ଯଭୂଷିତଵାସସଃ

ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ, ମାଳା ଓ ଭଲ ପୋଷାକରେ ସଜିତ।

ମୃତ୍ଯୋ ତିଷ୍ଠସି କସ୍ଯାର୍ଥେ କୋ ଵା ମୃତ୍ଯୁଃ କଥଂ ଭଵେତ୍

ମୃତ୍ୟୁ, କାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଦଉଡ଼ିଛ? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହା କିପରି ଆସେ?

ଲୋଭାସକ୍ତାନ୍ସଦା ହଂସି ପାପିଷ୍ଠାନ୍ଧର୍ମଵର୍ଜିତାନ୍

ତୁମେ ସଦା ଲୋଭରେ ଆସକ୍ତ ଓ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ପାପୀମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଛ।

ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହୌ ନାପି ମଯା ଶକ୍ଯୌ ମହାତ୍ମନାମ୍

ମହାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା କିମ୍ବା କୃପା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିମାନେନ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏଠାକୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ।

ମହତା ତୂର୍ଯଘୋଷେଣ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ପ୍ରିଯଦର୍ଶନା

ବଡ଼ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ହେଲା, ତିନି ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର।

ସାବ୍ରଵୀତ୍ତୁ ଵିମାନସ୍ଥା ସାଧଯନ୍ତୀ ଶୁଭାଙ୍ଗନା

ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ଶୁଭାଙ୍ଗନା ଏକ କଥା କହିଲେ।

ପତିଵ୍ରତୋଵାଚ ମୈଵମୀର୍ଷାଂ କୁରୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଷୁ ତପସ୍ଵିସୁ ଅଚିନ୍ତ୍ଯାଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵେଦପାରଗାଃ

ପତିବ୍ରତା କହିଲେ: ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ନିରତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅଗ୍ରହ୍ୟ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସତତଂ ପୂଜ୍ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ 208.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।

ତ୍ଵଯା ଶୁଭାଶୁଭଂ କର୍ମ ନିତ୍ଯଂ ପୂଜା ମନସ୍ଵିନାମ୍

ତୁମେ ସଦା ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରୁଛ।

ପ୍ରଯାତା ଗଗନେ ଦୃଷ୍ଟା ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୌଦାମିନୀ ଯଥା

ସେ ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଚାଲିଯିବା ଦେଖାଗଲା।

ଅବ୍ରଵୀନ୍ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଧର୍ମରାଜଂ ତଥାଗତମ୍

ସେଠାରେ ନାରଦ ଆସିଥିବା ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଯା ତ୍ଵଯା ପୂଜିତା ରାଜନ୍ ହିତମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତା ପୁନଃ

ନାରଦ କହିଲେ, ରାଜା, ଯେଉଁଝଣିକୁ ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲ, ସେ ଉପକାରୀ କଥା କହି ଯାଇଥିଲେ—

ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ

ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋର ଏଥିରେ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।

ଯମ ଉଵାଚ ଏଷା ମଯା ଯଥା ତାତ ପୂଜିତାପି ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ

ଯମ କହିଲେ, ପୁଅ, ମୁଁ ସେଉଁଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲି—

ପୁରା କୃତଯୁଗେ ତାତ ନିମିର୍ନାମ ମହାଯଶାଃ

ପୁରୁଣା କଳିଯୁଗରେ, ପୁଅ, ନିମି ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।