ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯନିଵୃତ୍ତ୍ଯା ତୁ ମୂର୍ତ୍ତିର୍ଭଵତି ପୁଷ୍କଲା

ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା ବ୍ୟବହାର ବନ୍ଦ କଲେ ଦେହ ଭଲ ଓ ପୁଷ୍ଟି ହୁଏ।

ଛତ୍ରପ୍ରଦାନେନ ଗୃହଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ରଥଂ ହ୍ଯୁପାନଦ୍ଯୁଗ ସମ୍ପ୍ରଦାନାତ୍

ଛତା ଦାନ କଲେ ଉତ୍ତମ ଘର ମିଳେ, ଚକ୍ରାଂଗୀ ବା ଜୁତା ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଫଳ ମିଳେ।

ପାନୀଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନେନ ତୃପ୍ତିର୍ଭଵତି ଶାଶ୍ଵତୀ

ପାଣି ଦାନ କଲେ ଚିରକାଳ ତୃପ୍ତି ମିଳେ।

ପୁଷ୍ପୋପଗନ୍ଧଂ ଚ ଫଲୋପଗଂଧଂ ଯଃ ପାଦପଂ ସ୍ପର୍ଶଯତେ ଦ୍ଵିଜାଯ

ଯେଉଁଠି କେହି ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ପାଇଁ ଫୁଲ ବା ଫଳ ଗନ୍ଧ ଥିବା ଗଛକୁ ଛୁଏ—

ଵସ୍ତ୍ରାନ୍ନପାନୀଯରସପ୍ରଦାନାତ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତାନେଵ ରସପ୍ରଦାନାତ୍

କପଡ଼ା, ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି ବା ରସିଳା ପାନୀୟ ଦାନ କଲେ, ସେହି ସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଳେ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ ସ ଭଵେତ୍ସୁରୂପୋ ରୋଗାଂଶ୍ଚ କାଂଶ୍ଚିଲ୍ଲଭତେ ନ ଜାତୁ 207.

ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ଦେହ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ, କିଛି ରୋଗ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ।

ସ ସ୍ତ୍ରୀସମୃଦ୍ଧଂ ଗଜଵାଜିପୂର୍ଣଂ ଲଭେଦଧିଷ୍ଠାନଵରଂ ଵରିଷ୍ଠମ୍

ସେ ଅତି ଉତ୍ତମ ଗୃହ ପାଏ, ଯେଉଁଠି ମହିଳା, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଏ।

ଗଜଂ ତଥା ଗୋଵୃଷଭପ୍ରଦାନୈଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ସୁଖଂ ଶାଶ୍ଵତମାମନନ୍ତି

ହାତୀ ବା ବୃଷ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁଖ ମିଳେ।

କ୍ଷୌଦ୍ରେଣ ନାନାରସତୃପ୍ତତାଂ ଚ ଦୀପପ୍ରଦାନାଦ୍ଦ୍ଯୁତିମାପ୍ନୁଵନ୍ତି

ମଧୁ ଦାନ କଲେ ବିଭିନ୍ନ ରସରେ ତୃପ୍ତି ମିଳେ, ଦୀପ ଦାନ କଲେ ତେଜ ମିଳେ।

ପାଯସେନ ଵପୁଃପୁଷ୍ଟିଂ କୃସରାତ୍ସ୍ନିଗ୍ଧସୌମ୍ଯତାମ୍

ପାୟସ ଦାନ କଲେ ଦେହ ପୁଷ୍ଟି ହୁଏ, ଘିଅ ଭାତ ଦାନ କଲେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।

ରଥୈର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନଂ ତୁ ଶିବିକାଂ ଚୈଵ ମାନଵଃ

ରଥ ଦାନ କଲେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଓ ଶିବିକା ମିଳେ।

ଅଭଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନେନ ସର୍ଵକାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଭୟହୀନତା ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ପୁରୁଷଵିଲୋଭନଂ ନାମ ସପ୍ତାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ପୁରୁଷଙ୍କ ମୋହ ନାମକ ଦୁଇଶ ଏବଂ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ପତିଵ୍ରତୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ମୁହୂର୍ତ୍ତସ୍ଯ ତୁ କାଲସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତାନ୍

ଏବେ ପତିବ୍ରତା ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି— ସେ ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତପସା ସିଦ୍ଧାଃ ସପତ୍ନୀକାଃ ସବାନ୍ଧଵାଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ ସହିତ।

ଵିଵର୍ଣଵଦନୋ ରାଜା ପ୍ରଭାତେଜୋଵିଵର୍ଜିତଃ

ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଫିକା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଯାଇଥିଲା।

ତଂ ତଥା ନିଷ୍ପ୍ରଭଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧର୍ମରାଜଂ ତପୋଧନଃ

ଏପରି ନିର୍ତ୍ସ୍ନାତ ଦେଖି ତପସ୍ବୀ ଧର୍ମରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଅପି ତ୍ଵଂ ଭ୍ରାଜମାନସ୍ତୁ ପଶୋଃ ପତିରିଵାପରଃ

ତୁମେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଗୋପାଳକଙ୍କ ପରି ଚମକୁଛ, ଏହିପରି ଦୀପ୍ତି ତୁମର ଅଛି।

ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ଯଥା ନାଗଃ କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପରିତପ୍ଯସେ

ସାପ ପରି ତୁମେ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଛ, କାହିଁକି ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?

ଯମ ଉଵାଚ ଯନ୍ମଯା ହୀଦୃଶଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ତନ୍ମହାମୁନେ

ୟମ କହିଲେ: ମହାମୁନି, ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି, ତାହା ଶୁଣ।

ଯାଯାଵରାସ୍ତୁ ଯେ ଵିପ୍ରା ଉଞ୍ଛଵୃତ୍ତିପରାଯଣାଃ

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି,

ଅତିଥିପ୍ରିଯକାଶ୍ଚୈଵ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ

ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସଦା ନିରତ ଓ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି,

ନ ଚ ମାମୁପତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ଚୈଵ ଵଶଗା ମମ 208.

ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧୈର୍ଵିଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ମାଲ୍ଯଭୂଷିତଵାସସଃ

ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ, ମାଳା ଓ ଭଲ ପୋଷାକରେ ସଜିତ।

ମୃତ୍ଯୋ ତିଷ୍ଠସି କସ୍ଯାର୍ଥେ କୋ ଵା ମୃତ୍ଯୁଃ କଥଂ ଭଵେତ୍

ମୃତ୍ୟୁ, କାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଦଉଡ଼ିଛ? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହା କିପରି ଆସେ?

ଲୋଭାସକ୍ତାନ୍ସଦା ହଂସି ପାପିଷ୍ଠାନ୍ଧର୍ମଵର୍ଜିତାନ୍

ତୁମେ ସଦା ଲୋଭରେ ଆସକ୍ତ ଓ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ପାପୀମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଛ।

ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହୌ ନାପି ମଯା ଶକ୍ଯୌ ମହାତ୍ମନାମ୍

ମହାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା କିମ୍ବା କୃପା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିମାନେନ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏଠାକୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ।

ମହତା ତୂର୍ଯଘୋଷେଣ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ପ୍ରିଯଦର୍ଶନା

ବଡ଼ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ହେଲା, ତିନି ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର।