ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅତୁଲାଂ ଚ ଶ୍ରିଯଂ ଲୋକେ କୀର୍ତ୍ତିଂ ଚ ସୁମହତ୍ଫଲମ୍

ଏହି ଜଗତରେ ଅପୂର୍ବ ଧନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଫଳ କିପରି ମିଳେ?

କେନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ନରକଂ ପାପିଷ୍ଠଂ ଲୋକଗର୍ହଣମ୍

କେଉଁ କାରଣରୁ ଲୋକେ ସବୁଠାରୁ ପାପୀ ଓ ନିନ୍ଦିତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି?

ଯମ ଉଵାଚ ବନ୍ଧାଂଶ୍ଚ ସୁବହୂଂସ୍ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତପୋଧନ

ଯମ କହିଲେ: ହେ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ସେଠାରେ ବହୁତ ବନ୍ଧନ ମିଳେ।

ଵିସ୍ତରେଣ ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରଵୀମି ମୁନିସତ୍ତମ

ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ସବୁକୁ ମୁଁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।

ନାଗ୍ନିଚିନ୍ନରକଂ ଯାତି ନ ପୁତ୍ରୀ ନ ଚ ଭୂମିଦଃ

ଯିଏ ଅଗ୍ନି ଦାନ କରେ, ଯିଏ କନ୍ୟା ଦେଇଛି, ଯିଏ ଜମି ଦାନ କରେ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ପତିଵ୍ରତା ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ସତ୍ଯଵାକ୍ଯାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ 207.

ପତିବ୍ରତା ନାରୀମାନେ ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅହିଂସକା ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ

ଯିଏ ହିଂସା କରୁନାହାନ୍ତି ଓ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାଠାରେ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ସ୍ଵଦାରନିରତା ଦାନ୍ତାଃ ପରଦାରଵିଵର୍ଜକାଃ

ଯିଏ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ନିଜକୁ ସଂଯମ କରନ୍ତି ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି,

ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତୁ ତଂ ଦେଶଂ ପାପିଷ୍ଠଂ ତମସାଵୃତମ୍

ସେମାନେ ସେଇ ପାପୀ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜ୍ଞାନଵନ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ଵିଦ୍ଯାଂ ପରାଙ୍ଗତାଃ

ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ

ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯତ୍ର ଦାତାରଃ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃ

ଏଠାରେ ଦାନଶୀଳ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ତିଲାନ୍ ଗାଂ ଚ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଚାପି ଶାଶ୍ଵତୀମ୍

ତିଳ, ଗାଈ, ସୁନା ଏବଂ ଏହି ଚିରଅବିଚଳିତ ପୃଥିବୀ—

ଯଥୋକ୍ତଂ ଯଜମାନାଶ୍ଚ ସତ୍ରଯାଜିନ ଏଵ ଚ

ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ପ୍ରକାର ବଳି ଓ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି—

ଗୁରୁଚିତ୍ତାନୁପାଲାଶ୍ଚ କୃତିନୋ ମୌନଯନ୍ତ୍ରିତାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, କୌଶଳୀ ଓ ମୌନ ଦ୍ୱାରା ସଂଯମିତ—

ମାଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ଚୈଵ ସ୍ଵାତ୍ମଭାଵେନ ଭାଵିତାଃ

ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଲୀନ ହୋଇ ମୋତେ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ—

ବ୍ରାହ୍ମଣା ଅମରତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ 207.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଆନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ହି ତଦ୍ଧୋରଂ ଯତ୍ର ତେ ପାପକର୍ମିଣଃ

ସେମାନେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ପାପୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି।

ନାରଦ ଉଵାଚ କିଂ ଵା କର୍ମ ମହତ୍କୃତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ

ନାରଦ ପଚ୍ଛାରିଲେ: କେଉଁ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ?

ରୂପଂ ଵା ଧନଧାନ୍ଯଂ ଵା ହ୍ଯାଯୁଶ୍ଚ କୁଲମେଵ ଵା

କି ରୂପ, କି ଧନ-ଧାନ୍ୟ, କି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, କି ବଂଶର ମହତ୍ତ୍ୱ?

ଯମ ଉଵାଚ ଶୁଭାଶୁଭାନାଂ ଗତଯୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵା ପ୍ରଷ୍ଟୁମେଵ ଵା

ଯମ କହିଲେ: ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳର ଗତି ଦେଖିବା କିମ୍ବା ପଚ୍ଛାରିବା—

କିଂଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯେନ ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ନରୈଃ

ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି, କେଉଁ କାରଣରେ ମଣିଷମାନେ କ'ଣ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।

ରହସ୍ଯମିଦମାଖ୍ଯାନଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମୁନିସତ୍ତମ

ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଶୁଣ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ତପସା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତପସା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଯଶଃ

ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯଶ ମିଳେ।

ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନମାରୋଗ୍ଯଂ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯସମ୍ପଦଃ

ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଧନ—

ଏଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁଣ୍ଯେନ ମୌନେନାଜ୍ଞାଂ ମହାମୁନେ

ଏପରି ନେଇ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ ମିଳେ; ମୌନ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ମୁନି, ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।

ଅହିଂସଯା ପରଂ ରୂପଂ ଦୀକ୍ଷଯା କୁଲଜନ୍ମ ଚ 207.

ଅହିଂସା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ବଂଶର ଜନ୍ମ।

ପଯୋଭକ୍ଷ୍ଯା ଦିଵଂ ଯାନ୍ତି ଜାଯତେ ଦ୍ରଵିଣାଢ୍ଯତା

ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଦୁଧ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଧନ ମିଳେ।

ଗଵାଦ୍ଯାଃ କାଲଦୀକ୍ଷାଭିର୍ଯେ ତୁ ଵା ତୃଣଶାଯିନଃ

ଯେଉଁମାନେ ସମୟ ଓ ନିୟମ ରଖନ୍ତି, କିମ୍ବା ତୃଣ ଉପରେ ଶୁଅନ୍ତି—

କ୍ରତୁଯଷ୍ଟା ଦିଵଂ ଯାତି ଚୋପହାରଂ ଚ ସୁଵ୍ରତ

ଯେଉଁମାନେ ବଳି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଓ ଦାନ କରନ୍ତି, ହେ ସୁଶୀଳ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।