ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର ରାଜାଽଥ ଵେଗେନ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯମାଗତମ୍

ସେଠି, ରାଜା ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ—

ଉଵାଚ ଚ ମହାତେଜାଃ ସୂର୍ଯପୁତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍

ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର କହିଲେ—

ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଦଶୀଂ ଚ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଦାଂ ଵରଃ

ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସମୟ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଵଯଂ ପୂତାଶ୍ଚ ମେଧ୍ଯାଶ୍ଚ ତ୍ଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହ୍ଯାଗତଂ ଵିଭୋ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି ଆମେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ହୋଇଯାଉଛୁ।

ଯତ୍କାର୍ଯଂ ଯେନ ଵା କାର୍ଯଂ ଯଦ୍ଵୈ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ

ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ କାମ କିମ୍ବା ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, କିଏ କରିବେ, କିମ୍ବା କ'ଣ କରିବେ,

ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯଚ୍ଚ ପ୍ରିଯତରଂ ତଵ 207.

ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ,

ଇତି ଧର୍ମଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ଧର୍ମଵିତ୍

ଏହି ଧର୍ମର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ନାରଦ କହିଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ସତ୍ଯେନ ତପସା କ୍ଷାନ୍ତ୍ଯା ଧୈର୍ଯେଣ ଚ ନ ସଂଶଯଃ

ନାରଦ କହିଲେ: ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ଷମା ଦ୍ୱାରା କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଭାଵଜ୍ଞଶ୍ଚ କୃତଜ୍ଞଶ୍ଚ ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ନ ହି ଵିଦ୍ଯତେ

ଭାବ ବୁଝିପାରିବା ଓ କୃତଜ୍ଞତା ରଖିବାରେ ଆପଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।

ଅମରତ୍ଵଂ କଥଂ ଯାତି ଵ୍ରତେନ ନିଯମେନ ଚ

ବ୍ରତ ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା କିପରି ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ?

ଅତୁଲାଂ ଚ ଶ୍ରିଯଂ ଲୋକେ କୀର୍ତ୍ତିଂ ଚ ସୁମହତ୍ଫଲମ୍

ଏହି ଜଗତରେ ଅପୂର୍ବ ଧନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଫଳ କିପରି ମିଳେ?

କେନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ନରକଂ ପାପିଷ୍ଠଂ ଲୋକଗର୍ହଣମ୍

କେଉଁ କାରଣରୁ ଲୋକେ ସବୁଠାରୁ ପାପୀ ଓ ନିନ୍ଦିତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି?

ଯମ ଉଵାଚ ବନ୍ଧାଂଶ୍ଚ ସୁବହୂଂସ୍ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତପୋଧନ

ଯମ କହିଲେ: ହେ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ସେଠାରେ ବହୁତ ବନ୍ଧନ ମିଳେ।

ଵିସ୍ତରେଣ ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରଵୀମି ମୁନିସତ୍ତମ

ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ସବୁକୁ ମୁଁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।

ନାଗ୍ନିଚିନ୍ନରକଂ ଯାତି ନ ପୁତ୍ରୀ ନ ଚ ଭୂମିଦଃ

ଯିଏ ଅଗ୍ନି ଦାନ କରେ, ଯିଏ କନ୍ୟା ଦେଇଛି, ଯିଏ ଜମି ଦାନ କରେ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ପତିଵ୍ରତା ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ସତ୍ଯଵାକ୍ଯାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ 207.

ପତିବ୍ରତା ନାରୀମାନେ ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅହିଂସକା ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ

ଯିଏ ହିଂସା କରୁନାହାନ୍ତି ଓ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାଠାରେ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ସ୍ଵଦାରନିରତା ଦାନ୍ତାଃ ପରଦାରଵିଵର୍ଜକାଃ

ଯିଏ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ନିଜକୁ ସଂଯମ କରନ୍ତି ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି,

ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତୁ ତଂ ଦେଶଂ ପାପିଷ୍ଠଂ ତମସାଵୃତମ୍

ସେମାନେ ସେଇ ପାପୀ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜ୍ଞାନଵନ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ଵିଦ୍ଯାଂ ପରାଙ୍ଗତାଃ

ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ

ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯତ୍ର ଦାତାରଃ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃ

ଏଠାରେ ଦାନଶୀଳ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ତିଲାନ୍ ଗାଂ ଚ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଚାପି ଶାଶ୍ଵତୀମ୍

ତିଳ, ଗାଈ, ସୁନା ଏବଂ ଏହି ଚିରଅବିଚଳିତ ପୃଥିବୀ—

ଯଥୋକ୍ତଂ ଯଜମାନାଶ୍ଚ ସତ୍ରଯାଜିନ ଏଵ ଚ

ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ପ୍ରକାର ବଳି ଓ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି—

ଗୁରୁଚିତ୍ତାନୁପାଲାଶ୍ଚ କୃତିନୋ ମୌନଯନ୍ତ୍ରିତାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, କୌଶଳୀ ଓ ମୌନ ଦ୍ୱାରା ସଂଯମିତ—

ମାଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ଚୈଵ ସ୍ଵାତ୍ମଭାଵେନ ଭାଵିତାଃ

ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଲୀନ ହୋଇ ମୋତେ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ—

ବ୍ରାହ୍ମଣା ଅମରତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ 207.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଆନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ହି ତଦ୍ଧୋରଂ ଯତ୍ର ତେ ପାପକର୍ମିଣଃ

ସେମାନେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ପାପୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି।

ନାରଦ ଉଵାଚ କିଂ ଵା କର୍ମ ମହତ୍କୃତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ

ନାରଦ ପଚ୍ଛାରିଲେ: କେଉଁ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ?

ରୂପଂ ଵା ଧନଧାନ୍ଯଂ ଵା ହ୍ଯାଯୁଶ୍ଚ କୁଲମେଵ ଵା

କି ରୂପ, କି ଧନ-ଧାନ୍ୟ, କି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, କି ବଂଶର ମହତ୍ତ୍ୱ?