ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତାଂସ୍ତେନୈଵ ପ୍ରଦାନେନ ସଂଗ୍ରହେତ୍ତୁ ଗ୍ରହେଣ ଵା

ଦେଇ, ଜମା କରି କିମ୍ବା ଛିନି ନେଇ, ଯେଉଁ କାମ କରାଯାଏ—

ପ୍ରସହ୍ଯ ଵା ପ୍ରକୃତ୍ଯା ଵୈ ଯେ ଚରନ୍ତି କୁଲାଙ୍ଗନାଃ

ବଳପୂର୍ବକ କିମ୍ବା ସ୍ୱଭାବତଃ, ଯେଉଁ ଜନାନୀମାନେ ଏପରି କାମ କରନ୍ତି—

ଶୀଲଶୌଚାଦିସମ୍ପନ୍ନଂ ଯେ ଜନଂ ଧର୍ମଲକ୍ଷଣମ୍ 203.

ଯେଉଁମାନେ ଶିଳ୍, ପବିତ୍ରତା ଓ ଧର୍ମ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି—

ନିରଯଂ ପାପଭୂଯିଷ୍ଠା ଅନୁଭୂଯ ମହାଭଯମ୍

ସେମାନେ ଅନେକ ପାପ ଓ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନରକ ଭୋଗ କରିଥିବା ପରେ—

କର୍ମକ୍ଷଯେ ଯଦା ଭୂଯୋ ମାନୁଷ୍ଯଂ ଯାନ୍ତି ଦାରୁଣମ୍

କର୍ମ ଶେଷ ହେଲେ, ସେମାନେ ପୁନି ଦୁଃଖମୟ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।

ଵେଶ୍ଯାଲଙ୍ଘକକୂଟାନାଂ ଶୌଣ୍ଡିକାନାଂ ତଥୈଵ ଚ

ବେଶ୍ୟା, ଜୁଆରି, ଠକଁ ଓ ମଦ ତିଆରି କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—

ନିର୍ଲ୍ଲଜ୍ଜପୁଣ୍ଡ୍ରକାଃ କେଚିଦ୍ବଦ୍ଧପୌରୁଷଗଣ୍ଡକାଃ

କିଛି ଲୋକ ଲଜ୍ଜାହୀନ, କିଛି ଟିକା ଲଗାଇଥିବା, କିମ୍ବା ନପୁଂସକ ହୋଇଥାନ୍ତି।

ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚାନୁପ୍ରଵୃଦ୍ଧା ଯେ ସ୍ତ୍ରୀଭୋଗପରିଭୋଗିନଃ

ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତିରିକ୍ତ ଭୋଗବିଳାସରେ ଲିନ ହୋଇଥାନ୍ତି—

ତଦ୍ଭାଵାସ୍ତତ୍କଥାଲାପାସ୍ତଦ୍ଭୋଗାଃ ପରିଭୋଗିନଃ

ସେମାନେ ସେଇ ପ୍ରକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ କଥା କହନ୍ତି, ଏବଂ ସେଇ ଭୋଗରେ ଲିନ ହୋଇଥାନ୍ତି।

ସୌଭାଗ୍ଯପରମାସକ୍ତା ନରା ବୀଭତ୍ସଦର୍ଶନାଃ

ଯେମାନେ ଅତିରିକ୍ତ ଭାଗ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅପ୍ରୀତିକର ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଶାରୀରଂ ମାନସଂ ଦୁଃଖଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନରାଧମାଃ

ଅତି ଖରାପ ଲୋକମାନେ ଦେହରେ ଓ ମନରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।

ଅଗ୍ନିକ୍ଷାରନଦୀଭ୍ଯାଂ ତୁ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ

ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଗ୍ନି, କାଷ୍ଟିକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ନଦୀ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସର୍ଵଂ ଚ ନିଖିଲଂ କାର୍ଯଂ ଯନ୍ମଯା ସମୁଦାହୃତମ୍ ।। 203.

ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେ ସବୁ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ପାପସମୂହାନୁକ୍ରମୋ ନାମ ତ୍ର୍ଯଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ‘ପାପ ଦଳଗୁଡ଼ିକର ବିବରଣୀ’ ନାମକ ଦୁଇଶେ ତିନିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଦୂତପ୍ରେଷଣଵର୍ଣନମ୍ ଇଦଂ ଚୈଵାପରଂ ତସ୍ଯ ଵଦତୋ ହି ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍

ଏବେ ଦୂତ ପଠାଇବା ବିବରଣା: ସେ କହୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଏହା ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଥିଲି।

ଦୂରେଽସାଵିତି କିଂ କାର୍ଯଂ ନ କ୍ଷଯୋଽସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ କର୍ମଣଃ

ସେ ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି — ଏହା ପାଇଁ କଣ କରିବି? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କେବେ ହେବ ନାହିଁ।

ଵ୍ରୀଡିତଃ କିମ୍ଭଵାଞ୍ଜ୍ଞାତଂ କିଂ ତିଷ୍ଠତି ପରାଙ୍ମୁଖଃ

ସେ ଲଜ୍ଜିତ କି? କିଛି ଜଣା ପଡିଲା କି? କାହିଁକି ସେ ପଛକୁ ମୁହଁ ଦେଇ ଉଭା ଅଛନ୍ତି?

ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛ ପୁନସ୍ତତ୍ର ଶୀଘ୍ରଂ ଚୈନମିହାନଯ

ଯାଅ, ଯାଅ, ପୁନି ସେଠିକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆ।

କିଂ ତ୍ଵଂ ଵଦସି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଵିଵାହସ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ତତେ

ତୁମେ କାହିଁକି କହୁଛ? ମୂଢ଼ ମନେ, ତାଙ୍କର ବିବାହ ଚାଲିଛି।

କିଂ ତ୍ଵଂ ଵଦସି ଗର୍ହ୍ଯଂ ଚ ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ପରିପାଲଯ

ତୁମେ କାହିଁକି ନିନ୍ଦନୀୟ କଥା କହୁଛ? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର।

ପତିଵ୍ରତେତି ସାଧ୍ଵୀତି ରହସ୍ଯଂ ଭାଷସେ ପୁନଃ

ତୁମେ ତାଙ୍କୁ 'ପତିବ୍ରତା', 'ସାଧ୍ବୀ' କୁହୁଛ, ପୁନି ଗୁପ୍ତ କଥା କହୁଛ।

ଆନୀଯତେ କଥଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭୋକ୍ତୁକାମଂ କଥଂ ହରେ

ସେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି ବୋଲି ଜାଣି, କିପରି ଏଠାକୁ ଆଣାଯିବ? କିପରି, ହେ ହରି?

ଧାର୍ମିକା ଯୂଯମେଵାତ୍ର ଅହମେକୋ ନୃଶଂସଵତ୍

ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମିକ, ଏଠି ମୁଁ ଏକା ନିଷ୍ଠୁର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି।

ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଭଵ ସର୍ପୋ ହି ଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସରୀସୃପଃ 204.

ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ସାପ ହେଉ, ତୁମେ ବାଘ ହେଉ, ତୁମେ ସରୀସୃପ ହେଉ।

ନରକାନୁଗତସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଵ୍ଯାଧିଭୂତଃ ସମାଶ୍ରଯଃ ଜ୍ଵରୋ ଭଵ ମହାଘୋରୋ ଜଲେ ଗ୍ରାହୋ ଦୁରାସଦଃ

ତୁମେ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଛ, ରୋଗରେ ପୀଡିତ; ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱର ହେଉ, ଜଳରେ ଦୁର୍ଜୟ ମଗର ହେଉ।

ଵାତଵ୍ଯାଧିସ୍ତଥା ଘୋରସ୍ତଥୈଵ ତ୍ଵଂ ଜଲୋଦରଃ

ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ବାତରୋଗ ହେଉ, ଏବଂ ଏହିପରି ଜଳୋଦର ହେଉ।

ଵିଭ୍ରମସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵେଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଵିଷ୍ଟମ୍ଭଶ୍ଚ ପୁନର୍ଭଵ

ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭ୍ରମ ହେଉ, ପୁନି ବାଧା ହେଉ।

ଯଥାକାଲଂ ଯଥାଦୃଷ୍ଟଂ ତାଵତ୍କାଲୋଽତ୍ର ତିଷ୍ଠତୁ

ଯେପରି ସମୟ ଦରକାର, ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସମୟ ଏଠି ରହୁ।

ଯୂଯଂ ଚ କୃତକର୍ମାଣସ୍ତତୋ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ସ୍ଯଥ

ତୁମେମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ହେଲେ, ପରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।