ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତସ୍ତେ ଵିଵିଧାକାରା ରାକ୍ଷସା ପିଶିତାଶନାଃ

ତାପରେ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ରାକ୍ଷସମାନେ ମାଂସ ଖାଇଥିଲେ।

ବଦ୍ଧଗୋଧାଙ୍ଗୁଲିତ୍ରାଣା ନାନାଯୁଧଧରାସ୍ତଥା 201.

ସେମାନେ ଗୋଧା ଚମଡ଼ାରେ ବନ୍ଧା ଆଙ୍ଗୁଳି ତ୍ରାଣ ପିନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ବ୍ରୁଵନ୍ତଶ୍ଚ ପୁନର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ଶୀଘ୍ରମାଜ୍ଞାପଯ ପ୍ରଭୋ

ପୁନଃ ଆନନ୍ଦରେ, ସେମାନେ କହିଲେ: 'ପ୍ରଭୁ, ଶୀଘ୍ର ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।'

ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତୋ ହ୍ଯଭାଷତ

ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ।

ଭୋ ଭୋ ମନ୍ଦେହକା ଵୀରାଃ ମମ ଚିତ୍ତାନୁପାଲକାଃ

'ହୋ ହୋ! ମନ୍ଦେହକା ବୀରମାନେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାର ରକ୍ଷକମାନେ!'

ଏଵଂ ହତ୍ଵା ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ହ୍ଯାଗଚ୍ଛତ ପୁନର୍ଯଥା

'ଏଭଳି ମାରି ଓ ବାନ୍ଧି, ପୁନି ପୂର୍ବବତ୍ ଫେରିଆସ।'

ହତ୍ଵା ଵୈ ପାପକାନେତାନ୍ମମ ଵିପ୍ରିଯକାରିଣଃ

'ମୋ ଇଚ୍ଛାର ବିପରୀତ କାମ କରୁଥିବା ପାପୀମାନେ ମାରିଦେ।'

ରାକ୍ଷସା ଊଚୁଃ ଅମାତ୍ଯା ଏଵ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯା ଭୃତ୍ଯାଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ

ରାକ୍ଷସମାନେ କହିଲେ — ଆମେ ଏହି ଶତ-ହଜାର କର୍ମଚାରୀମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ମୁଖ୍ୟ ସେବକ।

ଏତେ ଵଧାର୍ଥଂ ନିର୍ଦିଷ୍ଟାସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ଚ ମହାତ୍ମନା

ଏମାନେ ତୁମେ ନିଜେ ନାଶ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛ।

ଯଥା ହ୍ଯେତେ ସମୁତ୍ପନ୍ନାଃ ସର୍ଵଧର୍ମାନୁଚିନ୍ତକାଃ

ଯେପରି ଏମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।

ମା ଚ ମିଥ୍ଯା ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ଧର୍ମିଷ୍ଠସ୍ଯ ଭଵତ୍ଵିତି

ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ତୁମ ପକ୍ଷରୁ କେବେ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହେଉନାହିଁ।

ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋ ଵୀର କିଂକରାଣାଂ ମହାବଲାନ୍ 201.

ହେ ବୀର, ଆମେ ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେବକମାନେ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଘୋରା ଵ୍ଯାଧଯଃ କାମରୂପିଣଃ

ଏଭଳି କହି, ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ରୋଗମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି,

ଗଜୈରନ୍ଯେ ତଥା ଚାଶ୍ଵୈ ରଥୈଶ୍ଚାପି ମହାବଲାଃ

କିଏ ହାତୀ ଉପରେ, କିଏ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ, କିଏ ରଥ ଉପରେ ବସି, ସମସ୍ତେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ,

ମୃଗୈଃ ସୃଗାଲୈର୍ମହିଷୈର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରୈର୍ମେଷୈସ୍ତଥାପରେ

ଅନ୍ୟେମାନେ ହରିଣ, ସିଆଳ, ମହିଷ, ବାଘ ଓ ଛାଗ ଉପରେ,

ଏଵଂ ଵାହନସଂଯୁକ୍ତା ନାନାପ୍ରହରଣୋଦ୍ଯତାଃ

ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଯାନ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ,

ତୂର୍ଯକ୍ଷ୍ଵେଡିତସଂଘୁଷ୍ଟୈର୍ବଲିତାସ୍ଫୋଟିତୈରପି

ମୃଦଙ୍ଗ, ସଙ୍ଖ, ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା,

ତତଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତସ୍ମିଂସ୍ତମସି ସନ୍ତତେ

ତାପରେ ସେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ସକୁଣ୍ଡଲୈଃ ଶିରୋଭିଶ୍ଚ ଭ୍ରାଜତେ ଵସୁଧାତଲମ୍

କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା କଟାଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାଇଥିଲା।

ଶୂଲ ଶକ୍ତିପ୍ରହାରୈଶ୍ଚ ଯଷ୍ଟିତୋମରପଟ୍ଟିଶୈଃ

ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଲାଠି, ତୋମର ଓ ତଳୱାରର ଘାତରେ,

ଅଭଵଦ୍ଦାରୁଣଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁମୁଲଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍

ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।

ବାହୁଭିଃ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତଃ କେଶାକେଶି ତତଃ ପରମ୍ 201.

ତାପରେ, ବାହୁ ଜଡି ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କର କେଶ ଧରି ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତତସ୍ତେ ରାକ୍ଷସା ଭଗ୍ନା ଦୂତୈର୍ଘୋରପରାକ୍ରମୈଃ

ତାପରେ ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଗଲେ।

ଵଧ୍ଯମାନାଃ ପିଶାଚାସ୍ତେ ଯେ ନିଵୃତ୍ତା ରଣାର୍ଦିତାଃ

ଯେଉଁ ପିଶାଚମାନେ ମରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତିକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ କ୍ଵ ଯାସୀତି ନ ଗଚ୍ଛାମି ଦୃଢୋ ଭଵ

‘ଥାଅ, ଥାଅ! କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?’ ‘ମୁଁ ଯିବିନାହିଁ, ଦୃଢ଼ ହେଇ ରୁହ!’

କିନ୍ତୁ ମୂଢ ତ୍ଵଯା ଶସ୍ତ୍ରଂ ନ ମୁକ୍ତଂ ମେ ରୁଜାକରମ୍

କିନ୍ତୁ, ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୋତେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ମାରିପାରିବା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇପାର, ସେପରି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିନାହା।

କିଂ ତ୍ଵଂ ଵଦସି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଏଷୋଽହଂ ପାରଗୋ ରଣେ

ଅବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ କଣ କହୁଛ? ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।

ତତ୍ର ତେ ସହସା ଘୋରା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶନାଃ

ସେଠାରେ ହଠାତ୍ ଭୟଙ୍କର ଓ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଗଲେ।

ତତୋ ଭଗ୍ନା ଯଦା ତେ ତୁ ରାକ୍ଷସାଃ କାମରୂପିଣଃ

ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ,