ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଵୈଶ୍ଯାତ୍କ୍ଷତ୍ରିଯତାଂ ଯାତି ତସ୍ମାଚ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଵେତ୍

ବୈଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ସ୍ଥିତିରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ।

ଦୁଃଶିକ୍ଷିତେନ ମନସା ହ୍ଯାତ୍ମଦ୍ରୋଗ୍ଧା ଭଵେତ୍ତଦା

ଖରାପ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିବା ମନ ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।

ଉପଯୁକ୍ତୋ ନରୋ ଜାତଃ ପୂର୍ଵକର୍ମଭିରନ୍ଵିତଃ

ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମଣିଷ, ସେହିଠିକେ ଉପଯୋଗ ହୁଏ।

ସୁରାପଃ ଶ୍ଯାଵଦନ୍ତଶ୍ଚ ପୂତିଗନ୍ଧଶ୍ଚ ପାପକୃତ୍

ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା, କଳା ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଥିବା ଏବଂ ପାପ କରୁଥିବା ମଣିଷ,

ସୁଵର୍ଣହର୍ତା ଚ ନରୋ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନେନ ସମୋ ହି ସଃ

ସୁନା ଚୋରି କରୁଥିବା ମଣିଷ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ସମାନ।

ଯାଵଦ୍ଭିଃ କର୍ମଭିସ୍ତୈସ୍ତୈସ୍ତେଷୁ ନିର୍ଯାଣଵେଶ୍ମସୁ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକ ରହିଥାଏ, ସେମାନେ ତାହାର ନିଷ୍କ୍ରମଣ ଗୃହରେ ରହିଥାନ୍ତି।

ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ମହୀତଲଂ ସର୍ଵମାପଗାଶ୍ଚାପି ନିର୍ଗତାଃ

ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ତଳ ଢାକିଯାଇଛି, ଏବଂ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।

ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ମହାନାଦୋ ହାହାକାରସମାକୁଲଃ

ବଡ଼ ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା, 'ହାହା' ଚିତ୍କାର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।

ଲୌହଯଷ୍ଟିପ୍ରହାରୈଶ୍ଚ ଆଯୁଧୈଶ୍ଚ ସୁଦାରୁଣୈଃ

ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।

ଶ୍ରାନ୍ତାଃ କର୍ମକରା ଦୂତା ମୋହେନାଯତ୍ତଚେତସଃ

କର୍ମକର ଓ ଦୂତମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ମନ ଭ୍ରମରେ ଆବୃତ ହେଇଥିଲେ।

ଵିଜ୍ଞାପଯେତ୍ତଦା ଦୂତାଶ୍ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଂ ମହୌଜସମ୍

ସେ ସମୟରେ ଦୂତମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ବଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ନରକଯାତନାସ୍ଵରୂପଵର୍ଣନଂ ନାମ ଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ନରକ ଯାତନାର ସ୍ୱରୂପ ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଦ୍ୱିଶତତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ରାକ୍ଷସକିଂକରଯୁଦ୍ଧମ୍ ତତସ୍ତେ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଚାନ୍ଯୋଽନ୍ଯାଭିରତାଃ ସଦା

ଏବେ ରାକ୍ଷସ ଓ ସେବକମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସଦା ଏକାପରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।

ଦୂତା ଊଚୁଃ ଵଯମନ୍ଯତ୍କରିଷ୍ଯାମଃ ସ୍ଵାମିନ୍କାର୍ଯଂ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍

ଦୂତମାନେ କହିଲେ: 'ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର କାମ କରିବା।'

ଅନ୍ଯେ ହି ତାଵତ୍ତତ୍କୁର୍ଯୁର୍ଯଥେଷ୍ଟଂ ତଵ ସୁଵ୍ରତ

ଅନ୍ୟମାନେ, ଓ ସୁବ୍ରତ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କରିପାରିବେ।

ତତୋ ଵିଵୃତ୍ତରକ୍ତାକ୍ଷସ୍ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ରୋଷିତଃ

ତାପରେ, ରକ୍ତାକ୍ଷ ହୋଇ, ସେ ଉକ୍ତିରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲା।

ଅଦୂରେ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍କଂଚିତ୍ପୁରୁଷଂ ସ ହ୍ଯନାକୃତିମ୍

ସେ ନିକଟରେ ଏକ ଅଜଣା ଅକୃତି ଥିବା ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲା।

ନିଃସୃତଃ ସ ଚ ରୋଷେଣ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତେନ ଧୀମତା

କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଜ୍ଞାନୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ।

ନାନାରୂପଧରା ଘୋରା ନାନାଭରଣଭୂଷିତାଃ

ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନାନା ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତୋ ମହାବାହୁଃ ସର୍ଵଲୋକାର୍ଥଚିନ୍ତକଃ

ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।

ତତସ୍ତେ ଵିଵିଧାକାରା ରାକ୍ଷସା ପିଶିତାଶନାଃ

ତାପରେ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ରାକ୍ଷସମାନେ ମାଂସ ଖାଇଥିଲେ।

ବଦ୍ଧଗୋଧାଙ୍ଗୁଲିତ୍ରାଣା ନାନାଯୁଧଧରାସ୍ତଥା 201.

ସେମାନେ ଗୋଧା ଚମଡ଼ାରେ ବନ୍ଧା ଆଙ୍ଗୁଳି ତ୍ରାଣ ପିନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ବ୍ରୁଵନ୍ତଶ୍ଚ ପୁନର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ଶୀଘ୍ରମାଜ୍ଞାପଯ ପ୍ରଭୋ

ପୁନଃ ଆନନ୍ଦରେ, ସେମାନେ କହିଲେ: 'ପ୍ରଭୁ, ଶୀଘ୍ର ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।'

ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତୋ ହ୍ଯଭାଷତ

ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ।

ଭୋ ଭୋ ମନ୍ଦେହକା ଵୀରାଃ ମମ ଚିତ୍ତାନୁପାଲକାଃ

'ହୋ ହୋ! ମନ୍ଦେହକା ବୀରମାନେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାର ରକ୍ଷକମାନେ!'

ଏଵଂ ହତ୍ଵା ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ହ୍ଯାଗଚ୍ଛତ ପୁନର୍ଯଥା

'ଏଭଳି ମାରି ଓ ବାନ୍ଧି, ପୁନି ପୂର୍ବବତ୍ ଫେରିଆସ।'

ହତ୍ଵା ଵୈ ପାପକାନେତାନ୍ମମ ଵିପ୍ରିଯକାରିଣଃ

'ମୋ ଇଚ୍ଛାର ବିପରୀତ କାମ କରୁଥିବା ପାପୀମାନେ ମାରିଦେ।'

ରାକ୍ଷସା ଊଚୁଃ ଅମାତ୍ଯା ଏଵ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯା ଭୃତ୍ଯାଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ

ରାକ୍ଷସମାନେ କହିଲେ — ଆମେ ଏହି ଶତ-ହଜାର କର୍ମଚାରୀମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ମୁଖ୍ୟ ସେବକ।

ଏତେ ଵଧାର୍ଥଂ ନିର୍ଦିଷ୍ଟାସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ଚ ମହାତ୍ମନା

ଏମାନେ ତୁମେ ନିଜେ ନାଶ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛ।