ଵରାହପୁରାଣମ୍

କିଞ୍ଚିଦନ୍ତରମାଗମ୍ଯ ଵେଦନାର୍ଥାଃ ପତନ୍ତି ହି

କିଛି ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ ପାଇଁ ସେମାନେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।

ଶିରସ୍ଯେଵୋପଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ଯ ପ୍ରଧାଵତଃ

ବସିଥିବା, ଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଦୌଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଲାଗିଥାଏ।

କରୀଷଗର୍ତ୍ତସ୍ତତ୍ରୈଵ କୁମ୍ଭୀପାକଃ ସୁଦାରୁଣଃ

ସେଠାରେ ମଳର ଗଡ଼ିଏ ଅଛି, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ପାଟଯନ୍ତି ସୁମାର୍ଗେଣ ରାକ୍ଷସାଃ କରପତ୍ରିକାଃ

ରାକ୍ଷସମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ଦୁଷ୍ଟ ପଥରେ ଛିଁଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।

ଅସିପତ୍ରଵନଂ ଚାତ୍ର ଶୃଙ୍ଗାଟକଵନଂ ତଥା

ଏଠାରେ ତଳୱାର ଦଳର ଜଙ୍ଗଲ ଓ ତିକ୍ତ ଶଳାକାର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ଦହ୍ଯତେ ଛିଦ୍ଯତେ ଚୈଵ ଵିଧ୍ଯତେ ଭିଦ୍ଯତେ ପଥା 200.

ପଥରେ ସେ ଜଳିଯାଉଛି, କଟିଯାଉଛି, ଭେଦିଯାଉଛି ଏବଂ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି।

ଶ୍ଯାମାଶ୍ଚ ଶବଲାଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ଵାନସ୍ତେଽତ୍ର ଦୁରାସଦାଃ

ଏଠାରେ କଳା ଏବଂ ଚିତ୍ରା ଖାଇ ଶୁଆ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ନିକଟ ହେବା ଅତି କଷ୍ଟ।

କଣ୍ଟକୈଃ ପ୍ରତିକୂଲୈଶ୍ଚ ତତ୍ରାନ୍ଯା କୂଟ ଶାଲ୍ମଲିଃ

ସେଠି କଣ୍ଟାରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଟ ଶାଲମଳୀ ଗଛ ଅଛି।

ଯଦ୍ଦୁଃଖଂ ତସ୍ଯ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେଃ ପ୍ରତିକୂଲଂ ଚ ତସ୍ଯ ଯତ୍

ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଲୋକର ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ବିପଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ।

ଶୀତକାମସ୍ଯ ଵୈ ଚୋଷ୍ଣମୁଷ୍ଣକାମସ୍ଯ ଶୀତଲମ୍

ଯେଉଁଠି ଜଳ ଚାହେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ତାପ ମିଳେ; ଯେଉଁଠି ତାପ ଚାହେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଜଳ ମିଳେ।

ଛିନ୍ନାଶ୍ଚ ଶତଧାପ୍ଯେଵଂ ହ୍ଯନିଶଂ ତୈଃ ସହସ୍ରଶଃ

ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ଦ୍ୱାରା ଅନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶତ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ କଟିଯାନ୍ତି।

ସଲିଲଂ ଚ ନଦୀଂ ଘୋରାଂ ଵ୍ଯାଲାକୀର୍ଣାଂ ଭଯାନକାମ୍

ଏଠାରେ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଭୟାନକ ନଦୀ ଅଛି।

କରମ୍ଭଵାଲୁକା ନାମ ଶତଯୋଜନମାଯତା

ଏହାକୁ କରମ୍ଭା ବାଳୁକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫାଲିଛି।

ତତୋ ଵୈତରଣୀ ନାମ କ୍ଷାରୋଦା ତୁ ମହାନଦୀ

ତାପରେ ବଡ଼ ନଦୀ ଆସେ, ଯାହାକୁ ବୈତରଣୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଲୁଣ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଅଗାଧପଙ୍କା ଵୈ ତତ୍ର ଚର୍ମମାଂସାସ୍ଥିଭେଦନା

ସେଠି ମାଟି ଗଭୀର ଅଛି, ଚର୍ମ, ମାଂସ ଏବଂ ହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ।

ଉଲୂକାଶ୍ଚ ଧନୁର୍ମାତ୍ରା ଵଜ୍ରଜିହ୍ଵାସ୍ଥିଭେଦନାଃ 200.

ଧନୁର ଲମ୍ବ ଉଲୁକ ମାନେ, ହୀରା ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜିହ୍ବା ଥିବା, ହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ।

ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ତୁ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ତସ୍ମାଦ୍ଯୋଜନକର୍ଦମାତ୍

ଏହି ଯୋଜନ ଦୂର ଦୁଃସାଧ୍ୟ କାଦାକୁ ଅତି କଷ୍ଟରେ ଚାଲିଯିବା ପରେ,

ଯତ୍ର ଵୈ ମୂଷିକଗଣା ଭକ୍ଷଯନ୍ତି ହ୍ଯନେକଶଃ

ସେଠି ଅନେକ ମୂଷ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଭାବରେ ଖାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ପ୍ରଭାତେ ଵାଯୁନା ସ୍ପୃଷ୍ଟଃ ପୁନର୍ମାଂସଂ ସ ଵିନ୍ଦତି

ପ୍ରଭାତରେ ପବନ ଛୁଇଁଲେ, ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କର ମାଂସ ପାଇଯାନ୍ତି।

ସହକାରଵନଂ ନାମ ରୌଦ୍ରା ଯତ୍ର ଚ ପକ୍ଷିଣଃ

ଏଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀମାନେ ବସନ୍ତି।

ନିଃଶିରାଜାଲକଶ୍ଚୈଵ ନିରକ୍ଷିଶ୍ରଵଣସ୍ତଥା

ସେ ଶିରା ଜାଲ ଛଡ଼ା, ଚକ୍ଷୁ ଓ କଣ ନଥିବା।

ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ର ଇଵ ଚାଭାତି ପ୍ରଦୀପ୍ତୋ ନିତ୍ଯମେଵ ତୁ

ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ।

ଯମଚୁଲ୍ଲୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ଗମ୍ଭୀରା ସା ତ୍ରିଯୋଜନମ୍

ଏହାକୁ ଯମର ଚୁଲି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଗଭୀର ଏବଂ ତିନି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା।

ତତ୍ର ପ୍ରେତସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନି ଚ

ସେଠାରେ ହଜାର-ହଜାର ପିତୃଆତ୍ମା ଓ କୋଟି-କୋଟି ପ୍ରେତାତ୍ମା ଥାନ୍ତି ।

ଚୁଲ୍ଲୀକୁକ୍ଷୌ ତୁ ଵିଶ୍ରାନ୍ତା ଵେଗିନୀ ଵହତେ ତୁ ସା 200.

ସେଠାରେ ଚୁଲ୍ଲୀର ଗଭୀର ଭିତରେ ସେମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ତୀବ୍ର ଧାରା ସେମାନୋକୁ ଆଗକୁ ବହିନେଇଯାଏ ।

ଏକୈକଂ ଦୁସ୍ତରଂ ଘୋରଂ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଯଥାକ୍ରମାତ୍

ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା, ସେହି କ୍ରମରେ ରହିଛି ।

ଦଶ ତତ୍ର ଲତାଃ ଶୂଲାଃ କୁମ୍ଭୀପାକାସ୍ତ୍ରଯୋଦଶ

ସେଠାରେ ଦଶଟି କାଂଟା ଲତା ଓ ତେରଟି ଉତ୍ତାପ ଘରା ହଣ୍ଡି ଅଛି ।

ରାକ୍ଷସୈର୍ନିରନୁକ୍ରୋଶୈର୍ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯୈସ୍ତତସ୍ତତଃ

ସେଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ଦୟାହୀନ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି ।

ଶୁଷ୍କୋଦପାନେ ଧୂମେ ଚ ଅଧଃଶୀର୍ଷୋଽଵଲମ୍ବତେ

ଶୁଷ୍କ କୂଆ ଓ ଧୂଆଁ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଉଲ୍ଟା ମୁଣ୍ଡ କରି ଲଟକିଥାଏ ।