ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅସ୍ଥିପାଷାଣଵର୍ଷାଣି ରୁଧିରସ୍ଯ ବଲାହକାଃ

ଅସ୍ଥି ଓ ପଥରର ବର୍ଷା, ରକ୍ତର ମେଘ ଦେଖାଯାଏ।

ଧାଵତାଂ ପ୍ଲଵତାଂ ଚୈଵ ହା ହତୋଽସ୍ମୀତି ଭାଷିଣାମ୍

ଯେଉଁମାନେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି କିମ୍ବା ପହଁଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ 'ହାଁ, ମୁଁ ମରିଗଲି' ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି।

କ୍ରନ୍ଦତାଂ କରୁଣୋନ୍ମିଶ୍ରଂ ଦିଶୋଽପୂର୍ଯନ୍ତ ସର୍ଵଶଃ 199.

ସମସ୍ତ ଦିଗ ତାଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଥୂଲୈସ୍ତଥା ବଦ୍ଧଃ ଉଦ୍ବଦ୍ଧଶ୍ଚ କ୍ଵଚିତ୍ତଥା

କେହି ମୋଟା ଦୂରିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ, କେହି ଆଉ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆଟକାଯାଇଥିଲେ।

ଅପଶ୍ଯଂ ପୁନରନ୍ଯତ୍ର ଯତ୍ସ୍ମୃତ୍ଵା ଚୋଦ୍ଵିଜେନ୍ନରଃ

ମୁଁ ଆଉ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି, ଯାହା ମନେ ପକାଇଲେ ମଣିଷ ଭୟଭୀତ ହେବ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ଯାତନାସ୍ଵରୂପ ଵର୍ଣନଂ ନାମ ନଵନଵତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକୋଣନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ପୁନଃ ନରକଯାତନାସ୍ଵରୂପଵର୍ଣନମ୍ ତପ୍ତଂ ଚୈଵ ମହାତପ୍ତଂ ମହାରୌରଵରୌରଵୌ

ପୁଣି ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା: ତାପିତ ଓ ଅତି ତାପିତ, ମହାରୌରବ ଓ ରୌରବ।

ଅନ୍ଧକାରଶ୍ଚ ନରକୋ ଅନ୍ଧକାରଵରସ୍ତଥା

ଏଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ନାମକ ନରକ ଅଛି, ଏବଂ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର ଥିବା ଏକ ଅନ୍ୟ ନରକ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତଥା

ପ୍ରଥମ ନରକରେ ଏକ ମାତ୍ର ଅନ୍ଧକାର ରହିଛି ବୋଲି ଜାଣିବା, ଦ୍ୱିତୀୟ ରେ ଏହା ଦୁଇଗୁଣା ହୁଏ।

ପଞ୍ଚମେ ତୁ ଗୁଣାଃ ପଞ୍ଚ ଷଷ୍ଠେ ଷଙ୍ଗୁଣମୁଚ୍ଯତେ

ପଞ୍ଚମ ନରକରେ ପାଞ୍ଚଟି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅଛି, ଷଷ୍ଠ ରେ ଏହା ଛଅଗୁଣା ହୁଏ।

ଅହୋରାତ୍ରେଣ ଚାଧ୍ଵାନଂ ପ୍ରେତା ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତତ୍ପୁରମ୍

ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତିରେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବା ପଥରେ ପ୍ରେତମାନେ ସେହି ସହରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ଦୁଃଖମେଵାତ୍ର ନ ସୁଖଂ ଦୁଃଖୈର୍ଦୁଃଖଂ ଵିଵର୍ଧ୍ଯତେ

ଏଠାରେ କେବଳ ଦୁଃଖ ଅଛି, ସୁଖ କିଛି ନାହିଁ; ଦୁଃଖ ଉପରେ ଦୁଃଖ ଯୋଗ ହୋଇ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ହୁଏ।

ମୁଚ୍ଯତେ ଚ ମୃତସ୍ତତ୍ର ମାରକାସ୍ତତ୍ର ଦୁର୍ଲଭାଃ

ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଥିବାମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତମାନେ ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।

ନ ସୁଖଂ ତତ୍ର ତସ୍ଯାସ୍ତି କିଞ୍ଚିଦେଵାତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ

ସେଠାରେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କୌଣସି ସୁଖ ନାହିଁ; ଏଠି କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ଆଯସୈଃ କଣ୍ଟକୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈସ୍ତପ୍ତୈସ୍ତପ୍ତାଵୃତା ମହୀ

ପୃଥିବୀ ତୀବ୍ର ତାପିତ ଲୋହାର କାଂଟାରେ ଢାକି ରହିଛି।

ଅତୀଵ ଚ ବୁଭୁକ୍ଷାତ୍ର ପିପାସା ଚାପ୍ଯତୀଵ ହି 200.

ଏଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପିପାସା ରହିଛି।

ପାତୁକାମଶ୍ଚ ପାନୀଯଂ ରାକ୍ଷସୈର୍ନୀଯତେ ସରଃ

ଜଳ ପିବିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ହ୍ରଦକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।

ପାତୁକାମଶ୍ଚ ପାନୀଯଂ ସହସା ତତ୍ର ଧାଵତି

ଜଳ ପିବିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ହଠାତ୍ ସେଠାକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ।

ତତଃ ପକ୍ଵାନି ମାଂସାନି ରାକ୍ଷସୈଃ ପରିଣୀଯତେ

ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ପକାଯାଇଥିବା ମାଂସ ଆଣିଦିଅନ୍ତି।

ତତ୍ର ଚୈଵ ହ୍ରଦେ ନୈକା ମତ୍ସ୍ଯାଃ ଖାଦନ୍ତି ସର୍ଵଶଃ

ସେହି ହ୍ରଦରେ ଅନେକ ମାଛ ସବୁକିଛି ଖାଇଯାନ୍ତି।

କିଞ୍ଚିଦନ୍ତରମାଗମ୍ଯ ଵେଦନାର୍ଥାଃ ପତନ୍ତି ହି

କିଛି ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ ପାଇଁ ସେମାନେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।

ଶିରସ୍ଯେଵୋପଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ଯ ପ୍ରଧାଵତଃ

ବସିଥିବା, ଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଦୌଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଲାଗିଥାଏ।

କରୀଷଗର୍ତ୍ତସ୍ତତ୍ରୈଵ କୁମ୍ଭୀପାକଃ ସୁଦାରୁଣଃ

ସେଠାରେ ମଳର ଗଡ଼ିଏ ଅଛି, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ପାଟଯନ୍ତି ସୁମାର୍ଗେଣ ରାକ୍ଷସାଃ କରପତ୍ରିକାଃ

ରାକ୍ଷସମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ଦୁଷ୍ଟ ପଥରେ ଛିଁଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।

ଅସିପତ୍ରଵନଂ ଚାତ୍ର ଶୃଙ୍ଗାଟକଵନଂ ତଥା

ଏଠାରେ ତଳୱାର ଦଳର ଜଙ୍ଗଲ ଓ ତିକ୍ତ ଶଳାକାର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ଦହ୍ଯତେ ଛିଦ୍ଯତେ ଚୈଵ ଵିଧ୍ଯତେ ଭିଦ୍ଯତେ ପଥା 200.

ପଥରେ ସେ ଜଳିଯାଉଛି, କଟିଯାଉଛି, ଭେଦିଯାଉଛି ଏବଂ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି।

ଶ୍ଯାମାଶ୍ଚ ଶବଲାଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ଵାନସ୍ତେଽତ୍ର ଦୁରାସଦାଃ

ଏଠାରେ କଳା ଏବଂ ଚିତ୍ରା ଖାଇ ଶୁଆ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ନିକଟ ହେବା ଅତି କଷ୍ଟ।

କଣ୍ଟକୈଃ ପ୍ରତିକୂଲୈଶ୍ଚ ତତ୍ରାନ୍ଯା କୂଟ ଶାଲ୍ମଲିଃ

ସେଠି କଣ୍ଟାରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଟ ଶାଲମଳୀ ଗଛ ଅଛି।

ଯଦ୍ଦୁଃଖଂ ତସ୍ଯ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେଃ ପ୍ରତିକୂଲଂ ଚ ତସ୍ଯ ଯତ୍

ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଲୋକର ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ବିପଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ।