ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ସହସ୍ରେଷୁ ଜାତଂ ଜାତଂ ତଥା ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ହଜାର ହଜାର ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏଭଳି ନାରୀମାନେ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି।

ଵୃଷଲୀର୍ବହୁଲୈର୍ଦୁଃଖୈଃ କିଂ କ୍ରନ୍ଦସି ପୁନଃ ପୁନଃ

‘ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ତୁମେ ନିମ୍ନଜାତ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ?'

ଦଶଧା ତ୍ଵଂ ମଯା ପାପ ନୀଯମାନଃ ପୁନଃପୁନଃ

‘ପାପୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦଶଗୁଣ ଭାବେ ପୁନିପୁନି ଟାଣିନେଉଛି।'

ନ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମଯା ପାପ କୁତୋ ଗଚ୍ଛସି ମୂଢ ଵୈ 199.

‘ପାପୀ, ମୋ ଠାରୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ ନାହିଁ; ମୂଢ଼, କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ?'

ତତ୍ର ତତ୍ରୈଵ ପାପ ତ୍ଵାଂ ନ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ପାରଦାରିକମ୍

‘ପାପୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଯିବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ପରସ୍ତ୍ରୀଗାମୀ।'

ଗୋପାଲା ଇଵ ଦଣ୍ଡେନ କାଲଯନ୍ତୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ

ଗୋପାଳମାନେ ଯେପରି ଛଡ଼ି ସହିତ ଗାଈକୁ ହଂକାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ପୁନିପୁନି ହଂକାନ୍ତି।

ଭକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ଶ୍ଵାପଦୈରନ୍ଯୈଃ ଶ୍ଵଭିଃ କାକୈସ୍ତଥାଽପରେ

ସେ ଅନ୍ୟ ମୃଗ, କୁକୁର ଓ କାଉଁଡିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଖାଇ ଦିଯାଉଛି।

ଦାଵାଗ୍ନିସଦୃଶାକାରଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ସର୍ଵତୋଽର୍ଚିଷା

ସେ ଚାରିପାଖରେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଥିବା, ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଦେଖେ।

ଦହ୍ଯମାନାନ୍ସୁତପ୍ତାଂଶ୍ଚ ସଂଶ୍ରଯନ୍ତେ ଦ୍ରୁମାନ୍ପୁନଃ

ପୁଣିପୁଣି ଜଳି ଓ ତାପିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ଛିନ୍ନାଶ୍ଚ ଦଗ୍ଧାଶ୍ଚ ହନ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ

ସେଠାରେ କେହି କେହି କଟାଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ମାରାଯାଉଛନ୍ତି।

ଅସିତାଲଵନଦ୍ଵାରି ଯେ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ମହାରଥାଃ

ଅସିତାଳବନର ଦ୍ୱାରରେ ବଡ଼ ରଥଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।

ଭୋ ଭୋ ପାପସମାଚାରା ଧର୍ମସେତୁଵିନାଶକାଃ

ହେ ଅପକର୍ମ କରୁଥିବା, ଧର୍ମର ସେତୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ମାନେ!

ଭୋଗୈଶ୍ଚ ପୀଡିତା ନିତ୍ଯଂ ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯଥ ସୁଦୁର୍ଗତାଃ 199.

ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପିଡ଼ିତ ହେବ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେବ।

ପକ୍ଷିଣଶ୍ଚାଯସୈସ୍ତୁଣ୍ଡୈର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ସୁଦାରୁଣାଃ

ସେଠାରେ ଲୋହାର ଠୁଣ୍ଡ଼ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ଅତି ଭୟଙ୍କର ବାଘମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ଖାଦଂତି ରୁଷିତାସ୍ତତ୍ର ବହଵୋ ହିଂସକା ନରାନ୍

ସେଠାରେ ଅନେକ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଓ ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଲୋକମାନେକୁ ଖାଉଛନ୍ତି।

ଅସିତାଲଵନେ ଵିପ୍ରା ବହୁଦୁଃଖସମାକୁଲେ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଅସିତାଳବନରେ ବହୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଅବସ୍ଥା ଅଛି।

ଅସିପତ୍ର ସୁଭଗ୍ନାଙ୍ଗାଃ ଶୂଲଲଗ୍ନାସ୍ତଥାଽପରେ

କେହି ତଳୱାର ଦଳି ଅଂଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛନ୍ତି, ଆଉ କେହି ଶୂଳରେ ଘୁସିଯାଇଛନ୍ତି।

ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯଶ୍ଚ ଵାପ୍ଯଶ୍ଚ ହ୍ରଦା ନଦ୍ଯସ୍ତଥୈଵ ଚ

ସେଠାରେ ପୋଖରୀ, ଜଳାଶୟ, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ପୂତିମାଂସକୃମୀଣାଂ ଚ ଅମେଧ୍ଯସ୍ଯ ତଥୈଵ ଚ

ସେଗୁଡିକ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ମାଂସ, କୀଟ ଓ ଅପବିତ୍ରତାରେ ଭରିଥାଏ।

ତତ୍ର କ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ପାପାସ୍ତସ୍ମିନ୍ମଧ୍ଯେ ସହସ୍ରଶଃ

ସେଠାରେ ହଜାର-ହଜାର ପାପୀମାନେ ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି।

ଅସ୍ଥିପାଷାଣଵର୍ଷାଣି ରୁଧିରସ୍ଯ ବଲାହକାଃ

ଅସ୍ଥି ଓ ପଥରର ବର୍ଷା, ରକ୍ତର ମେଘ ଦେଖାଯାଏ।

ଧାଵତାଂ ପ୍ଲଵତାଂ ଚୈଵ ହା ହତୋଽସ୍ମୀତି ଭାଷିଣାମ୍

ଯେଉଁମାନେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି କିମ୍ବା ପହଁଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ 'ହାଁ, ମୁଁ ମରିଗଲି' ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି।

କ୍ରନ୍ଦତାଂ କରୁଣୋନ୍ମିଶ୍ରଂ ଦିଶୋଽପୂର୍ଯନ୍ତ ସର୍ଵଶଃ 199.

ସମସ୍ତ ଦିଗ ତାଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଥୂଲୈସ୍ତଥା ବଦ୍ଧଃ ଉଦ୍ବଦ୍ଧଶ୍ଚ କ୍ଵଚିତ୍ତଥା

କେହି ମୋଟା ଦୂରିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ, କେହି ଆଉ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆଟକାଯାଇଥିଲେ।

ଅପଶ୍ଯଂ ପୁନରନ୍ଯତ୍ର ଯତ୍ସ୍ମୃତ୍ଵା ଚୋଦ୍ଵିଜେନ୍ନରଃ

ମୁଁ ଆଉ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି, ଯାହା ମନେ ପକାଇଲେ ମଣିଷ ଭୟଭୀତ ହେବ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସଂସାରଚକ୍ରେ ଯାତନାସ୍ଵରୂପ ଵର୍ଣନଂ ନାମ ନଵନଵତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକୋଣନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ପୁନଃ ନରକଯାତନାସ୍ଵରୂପଵର୍ଣନମ୍ ତପ୍ତଂ ଚୈଵ ମହାତପ୍ତଂ ମହାରୌରଵରୌରଵୌ

ପୁଣି ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା: ତାପିତ ଓ ଅତି ତାପିତ, ମହାରୌରବ ଓ ରୌରବ।

ଅନ୍ଧକାରଶ୍ଚ ନରକୋ ଅନ୍ଧକାରଵରସ୍ତଥା

ଏଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ନାମକ ନରକ ଅଛି, ଏବଂ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର ଥିବା ଏକ ଅନ୍ୟ ନରକ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତଥା

ପ୍ରଥମ ନରକରେ ଏକ ମାତ୍ର ଅନ୍ଧକାର ରହିଛି ବୋଲି ଜାଣିବା, ଦ୍ୱିତୀୟ ରେ ଏହା ଦୁଇଗୁଣା ହୁଏ।