ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତୋଽହଂ ତ୍ଵରିତଂ ନୀତସ୍ତେନ ଦୂତେନ ଦର୍ଶିତଃ 198.

ତାପରେ ସେ ଦୂତ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ନେଇଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖାଇଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥିତଶ୍ଚ ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ମୋତେ ଦେଖି ସେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଏଵଂ ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ମାଂ ଵୀରଃ ସ୍ଵାନ୍ଭୃତ୍ଯାନ୍ସନ୍ଦିଦେଶ ହ

ଏପରି କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ସେ ନୀତିବାନ୍ ନିଜ ସେବକମାନେ ଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।

ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଉଵାଚ ଭକ୍ତିମନ୍ତୋ ଦୁରାଧର୍ଷା ନିତ୍ଯଂ ଵ୍ରତପରାଯଣାଃ

ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ: ସେମାନେ ଭକ୍ତ, ଅପରାଜେୟ ଏବଂ ସଦା ବ୍ରତରେ ଲଗି ରହନ୍ତି।

ଅଯଂ ଵିପ୍ରୋ ମଯାଦିଷ୍ଟଃ ପ୍ରେତାଵାସଂ ଗମିଷ୍ଯତି

ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବେ।

ନୈଵ ଦୁଃଖେନ ଖେଦଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ଚୋଷ୍ଣେନ ଚ ଶୀତତଃ

ସେ କେବେ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଅନୁଭବିବେ ନାହିଁ, ତାପ କିମ୍ବା ଶୀତରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତଵରୋ ଵିପ୍ରୋ ଗୁରୁଚିତ୍ତାନୁଚିନ୍ତକଃ

ଏପରି ଦାନ ପାଇ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁଙ୍କ ମନରେ ଥିବା କଥା ଭାବିଲେ।

ଯଥାକାମମଯଂ ପଶ୍ଯେଦ୍ଧର୍ମ୍ମରାଜପୁରୋତ୍ତମମ୍

ସେ ଯେପରିଚାହେଁ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଧାନ ସେବକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ।

ଋଷିପୁତ୍ର ଉଵାଚ ଧାଵନ୍ତସ୍ତ୍ଵରମାଣାସ୍ତୁ ଗୃହ୍ଣନ୍ତୋ ଘ୍ନନ୍ତ ଏଵ ଚ

ଋଷିପୁତ୍ର କହିଲେ— ସେମାନେ ଦୃତଗତିରେ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ଧରିନେଇ ମାଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଥାନ୍ତି।

ବନ୍ଧଯନ୍ତି ମହାକାଯା ନିର୍ଦହନ୍ତି ମହାବଲାଃ

ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧିଦେଇ, ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପୋଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି।

ଵେଣୁଯଷ୍ଟିପ୍ରହାରୈଶ୍ଚ ପ୍ରହରନ୍ତି ତତୋଽଧିକୈଃ 198.

ବାଁସର ଛଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ତାଠାରୁ ଅଧିକ କଠିନ ଆଘାତରେ ସେମାନେ ପିଟିଥାନ୍ତି।

ରୁଦନ୍ତି କରୁଣଂ ଘୋରଂ ତ୍ରାତାରଂ ନାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତେ

ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ କରୁଣ ଭାବେ କାନ୍ଦନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ମିଳେନି।

କେଚିଚ୍ଚ ତେଷୁ ପଚ୍ଯନ୍ତେ ଦହ୍ଯନ୍ତେ ପାଵକେନ୍ଧନମ୍

ସେଠାରେ କିଛି ଲୋକ ଅଗ୍ନିର ଇଂଧନ ଭାବେ ପକାଯାନ୍ତି ଏବଂ ପୋଡ଼ାଯାନ୍ତି।

ପତନ୍ତି ତେ ଦୁରାତ୍ମାନସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ଚ କର୍ମଭିଃ

ଅପକୃତି ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏଠି-ସେଠି ଚୁଇଁପଡ଼ନ୍ତି।

କେଚିଦ୍ଯନ୍ତ୍ରମୁପାରୋପ୍ଯ ସଂପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ତିଲା ଇଵ

କିଛି ଜଣଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରରେ ରଖି, ତିଳ ଭଳି ଚେପି ଦିଆଯାଏ।

ତତୋ ଵୈତରଣୀ ଘୋରା ସଂଭୂତା ନିମ୍ନଗା ତଥା

ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ତଳକୁ ବହେ।

ଅଥାନ୍ଯେ ଶୂଲ ଆରୋପ୍ଯ ଦୂତାଃ ପାଦେଷୁ ଗୃହ୍ଯ ଵୈ

ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଯାନ୍ତି, ଦୂତମାନେ ପାଦ ଧରି ଧରିନେଇଯାନ୍ତି।

ନାନୁଷ୍ଣେ ରୁଧିରେ ତତ୍ର ଫେନମାଲାସମାକୁଲାଃ

ସେଠାରେ ଅତି ଉଷ୍ଣ ନହେଉଥିବା ରକ୍ତରେ, ସେମାନେ ଫେନ ଓ ମଳିନତାରେ ଭରିଯାନ୍ତି।

ଅନୁତ୍ତାର୍ଯ ତଦା ତସ୍ଯା ଉଚ୍ଛ୍ରିତା ଵିକୃତାଵଶାଃ

ସେମାନେ ସେ ନଦୀକୁ ଅଟକିପାରନି, ଉଁଚାକୁ ଉଠାଯାନ୍ତି, ବିକୃତ ଏବଂ ଅସହାୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ତତ୍ର ଶୁଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ପାପାଃ ସର୍ଵଦୋଷସମନ୍ଵିତାଃ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରେ ଭରିଥିବା ପାପୀମାନେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଅଥାନ୍ଯେ ବହଵସ୍ତତ୍ର ବହୁଭିଶ୍ଚାପି ଦୂତକୈଃ 198.

ତାପରେ ଏଠାରେ ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ ଅନେକ ଦୂତଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି।

ଅସିଶକ୍ତିପ୍ରହାରୈଶ୍ଚ ତାଡଯନ୍ତି ପୁନଃପୁନଃ

ତାଳୱାର ଓ ବଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପୁଣିପୁଣି ମାଡ଼ିଯାନ୍ତି।

କୂଷ୍ମାଣ୍ଡା ଯାତୁଧାନାଶ୍ଚ ଲଂବମାନା ଭଯାନକାଃ

କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଯାତୁଧାନମାନେ, ଝୁଲିଥିବା ଏବଂ ଭୟଙ୍କର।

ଵେଦନାର୍ତ୍ତାସ୍ତୁ ଵେଗେନ ଶୀଘ୍ରଂ ଶାଖା ଉପାରୁହନ୍ ।। ତତ୍ର ତେ ନିହତା ଘୋରା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶନାଃ

ବେଦନାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଶାଖାକୁ ଚଢ଼ନ୍ତି; ସେଠାରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ, ମାଂସ ଖାଉଥିବା, ମାରାଯାନ୍ତି।

ଘ୍ନନ୍ତି ଚାରୂଢଗାତ୍ରାଣି ନିଃଶଙ୍କଂ ତମସା ଵୃତମ୍

ସେମାନେ ଚଢ଼ିଥିବା ଦେହକୁ ନିର୍ଭୟରେ, ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକି, ମାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ।

ଯଥା ଚ କୁକ୍କୁଟଂ ଖାଦେତ୍ କଶ୍ଚିନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛୋ ନିରାକୃତଃ

ଯେମିତି ଏକ ଅପରିଚିତ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା କୁକୁଡ଼ା ମାଂସ ଖାଏ,

ପକ୍ଵମାମ୍ରଫଲଂ ଯଦ୍ଵନ୍ନରଃ ଖାଦେଦ୍ଯଥା ଵନେ

ଏବଂ ଯେମିତି ଜଣେ ମଣିଷ ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍କା ଆମ୍ବ ଫଳ ଖାଏ,

ଚୂଷଯିତ୍ଵା ତୁ ତାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତେ ଚ ତସ୍ମିନ୍ନଗୋତ୍ତମେ

ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚୁଷି ନେଇ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରରେ ରୁହନ୍ତି।

ତତୋ ଜଵେନ ସଂଯୁକ୍ତା ଵନସ୍ଥାଶ୍ଚୂଷିତାଃ ପୁନଃ

ତାପରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ଯେଉଁମାନେ ତେଜସ୍ୱୀ, ସେମାନେ ପୁଣି ଚୁଷି ନିଆଯାନ୍ତି।