ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଦେଵେଷୁ ଚୈକୋ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରଃ 198.

ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକାକି ଧର୍ମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରକ୍ଷକ।

ଵୈଶମ୍ପାଯନ ଉଵାଚ ପରିତୁଷ୍ଟସ୍ତଦା ଧର୍ମୋ ହ୍ଯୌଦ୍ଦାଲକସୁତଂ ପ୍ରତି

ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ: ସେତେବେଳେ ଧର୍ମଦେବୀ ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲେ।

ଯମ ଉଵାଚ ଯାଥାତଥ୍ଯେନ ଵାକ୍ଯେନ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ

ଯମ କହିଲେ: ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି?

ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଂ ଵରଂ କାଙ୍କ୍ଷସେ ଦ୍ଵିଜ

ଯେଉଁ ଅନୁଗ୍ରହ ତୁମେ ଚାହଁ, ମଧୁର ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦ୍ୱିଜ, ସେହି ଦାନ ମାଗ।

ଋଷିପୁତ୍ର ଉଵାଚ ଯଦି ତ୍ଵଂ ଵରଦୋ ରାଜନ୍ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତଃ

ଋଷିପୁଅ କହିଲେ: ରାଜା, ଯଦି ଆପଣ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ ଦାତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଲାଗିଥିବେ,

ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ତଵ ଦେଶଂ ଯଥାତଥମ୍

ଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯଥାସ୍ଥିତିରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।

ସର୍ଵଂ ଦର୍ଶଯ ମେ ରାଜନ୍ଯଦି ତ୍ଵଂ ଵରଦୋ ମମ

ରାଜା, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ କିଛି ମୋତେ ଦେଖାନ୍ତୁ।

ଦର୍ଶଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଚିନ୍ତକ

ମହାନ୍ଭାଗ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ଭାବିଥିବା ଆପଣ, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ।

ଏଵମୁକ୍ତୋ ମହାତେଜା ଦ୍ଵାରସ୍ଥଂ ସଂଦିଦେଶ ହ

ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ପାଳକଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।

ଵକ୍ତଵ୍ଯଶ୍ଚ ମହାବାହୁରସ୍ମିନ୍ଵିପ୍ରେ ଯଥାତଥମ୍

ବଳବାନ୍ ସେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଆଦେଶ କଲେ।

ତତୋଽହଂ ତ୍ଵରିତଂ ନୀତସ୍ତେନ ଦୂତେନ ଦର୍ଶିତଃ 198.

ତାପରେ ସେ ଦୂତ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ନେଇଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖାଇଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥିତଶ୍ଚ ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ମୋତେ ଦେଖି ସେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଏଵଂ ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ମାଂ ଵୀରଃ ସ୍ଵାନ୍ଭୃତ୍ଯାନ୍ସନ୍ଦିଦେଶ ହ

ଏପରି କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ସେ ନୀତିବାନ୍ ନିଜ ସେବକମାନେ ଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।

ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଉଵାଚ ଭକ୍ତିମନ୍ତୋ ଦୁରାଧର୍ଷା ନିତ୍ଯଂ ଵ୍ରତପରାଯଣାଃ

ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ: ସେମାନେ ଭକ୍ତ, ଅପରାଜେୟ ଏବଂ ସଦା ବ୍ରତରେ ଲଗି ରହନ୍ତି।

ଅଯଂ ଵିପ୍ରୋ ମଯାଦିଷ୍ଟଃ ପ୍ରେତାଵାସଂ ଗମିଷ୍ଯତି

ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବେ।

ନୈଵ ଦୁଃଖେନ ଖେଦଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ଚୋଷ୍ଣେନ ଚ ଶୀତତଃ

ସେ କେବେ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଅନୁଭବିବେ ନାହିଁ, ତାପ କିମ୍ବା ଶୀତରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତଵରୋ ଵିପ୍ରୋ ଗୁରୁଚିତ୍ତାନୁଚିନ୍ତକଃ

ଏପରି ଦାନ ପାଇ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁଙ୍କ ମନରେ ଥିବା କଥା ଭାବିଲେ।

ଯଥାକାମମଯଂ ପଶ୍ଯେଦ୍ଧର୍ମ୍ମରାଜପୁରୋତ୍ତମମ୍

ସେ ଯେପରିଚାହେଁ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଧାନ ସେବକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ।

ଋଷିପୁତ୍ର ଉଵାଚ ଧାଵନ୍ତସ୍ତ୍ଵରମାଣାସ୍ତୁ ଗୃହ୍ଣନ୍ତୋ ଘ୍ନନ୍ତ ଏଵ ଚ

ଋଷିପୁତ୍ର କହିଲେ— ସେମାନେ ଦୃତଗତିରେ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ଧରିନେଇ ମାଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଥାନ୍ତି।

ବନ୍ଧଯନ୍ତି ମହାକାଯା ନିର୍ଦହନ୍ତି ମହାବଲାଃ

ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧିଦେଇ, ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପୋଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି।

ଵେଣୁଯଷ୍ଟିପ୍ରହାରୈଶ୍ଚ ପ୍ରହରନ୍ତି ତତୋଽଧିକୈଃ 198.

ବାଁସର ଛଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ତାଠାରୁ ଅଧିକ କଠିନ ଆଘାତରେ ସେମାନେ ପିଟିଥାନ୍ତି।

ରୁଦନ୍ତି କରୁଣଂ ଘୋରଂ ତ୍ରାତାରଂ ନାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତେ

ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ କରୁଣ ଭାବେ କାନ୍ଦନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ମିଳେନି।

କେଚିଚ୍ଚ ତେଷୁ ପଚ୍ଯନ୍ତେ ଦହ୍ଯନ୍ତେ ପାଵକେନ୍ଧନମ୍

ସେଠାରେ କିଛି ଲୋକ ଅଗ୍ନିର ଇଂଧନ ଭାବେ ପକାଯାନ୍ତି ଏବଂ ପୋଡ଼ାଯାନ୍ତି।

ପତନ୍ତି ତେ ଦୁରାତ୍ମାନସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ଚ କର୍ମଭିଃ

ଅପକୃତି ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏଠି-ସେଠି ଚୁଇଁପଡ଼ନ୍ତି।

କେଚିଦ୍ଯନ୍ତ୍ରମୁପାରୋପ୍ଯ ସଂପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ତିଲା ଇଵ

କିଛି ଜଣଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରରେ ରଖି, ତିଳ ଭଳି ଚେପି ଦିଆଯାଏ।

ତତୋ ଵୈତରଣୀ ଘୋରା ସଂଭୂତା ନିମ୍ନଗା ତଥା

ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ତଳକୁ ବହେ।

ଅଥାନ୍ଯେ ଶୂଲ ଆରୋପ୍ଯ ଦୂତାଃ ପାଦେଷୁ ଗୃହ୍ଯ ଵୈ

ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଯାନ୍ତି, ଦୂତମାନେ ପାଦ ଧରି ଧରିନେଇଯାନ୍ତି।

ନାନୁଷ୍ଣେ ରୁଧିରେ ତତ୍ର ଫେନମାଲାସମାକୁଲାଃ

ସେଠାରେ ଅତି ଉଷ୍ଣ ନହେଉଥିବା ରକ୍ତରେ, ସେମାନେ ଫେନ ଓ ମଳିନତାରେ ଭରିଯାନ୍ତି।

ଅନୁତ୍ତାର୍ଯ ତଦା ତସ୍ଯା ଉଚ୍ଛ୍ରିତା ଵିକୃତାଵଶାଃ

ସେମାନେ ସେ ନଦୀକୁ ଅଟକିପାରନି, ଉଁଚାକୁ ଉଠାଯାନ୍ତି, ବିକୃତ ଏବଂ ଅସହାୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।